حس و حساسيت «قسمت سوم»

-خارجي - علفزاري نزديك خانه ييلاقي بارتون - روز خانواده دش وود و ويلوبي كه فرصت برگزاري پيك نيك را از دست داده اند، في البداهه براي خود پيك نيكي ترتيب داده اند. ويلوبي با ناآرامي قدم مي زند. هوا عالي است. ويلوبي (با خودش، به آهستگي): آهان، پس تو براندوني؟! ماريان: بعضي ها تحمل خوشي ديگران رو ندارن. من فكر مي كنم اون خودش اين نامه رو نوشته تا از شر ديگران خلاص بشه. خانم دش وود (با اغماض): شما زوج بي رحمي هستين، اين بي انصافيه كه در حق سرهنگ براندون اين جوري صحبت مي كنين. ويلوبي: براي چي؟ اون آدمي نيست كه ازش خوب بگن و بخوان كه باهاش حرف بزنن. ماريان:‌ دقيقاً! الينور: اشتباه مي كنين.
چهارشنبه، 16 فروردين 1391
تخمین زمان مطالعه:
موارد بیشتر برای شما
حس و حساسيت «قسمت سوم»

 حس و حساسيت «قسمت سوم»
حس و حساسيت «قسمت سوم»


 






 

76-خارجي - علفزاري نزديك خانه ييلاقي بارتون - روز
 

خانواده دش وود و ويلوبي كه فرصت برگزاري پيك نيك را از دست داده اند، في البداهه براي خود پيك نيكي ترتيب داده اند. ويلوبي با ناآرامي قدم مي زند. هوا عالي است.
ويلوبي (با خودش، به آهستگي): آهان، پس تو براندوني؟!
ماريان: بعضي ها تحمل خوشي ديگران رو ندارن. من فكر مي كنم اون خودش اين نامه رو نوشته تا از شر ديگران خلاص بشه.
خانم دش وود (با اغماض): شما زوج بي رحمي هستين، اين بي انصافيه كه در حق سرهنگ براندون اين جوري صحبت مي كنين.
ويلوبي: براي چي؟ اون آدمي نيست كه ازش خوب بگن و بخوان كه باهاش حرف بزنن.
ماريان:‌ دقيقاً!
الينور: اشتباه مي كنين.
خانم دش وود: سرهنگ براندون در اين حوالي آدم بسيار محبوبيه.
ويلوبي: كه به خودي خود جاي سرزنش داره.
الينور(تقريباً خنده اش گرفته): واقعاً ويلوبي!
ويلوبي (كاملاً اداي خانم جنينگز را درمي آورد): بيا بيا آقاي وقيح ... اوه من شما رو و كارهاي ظالمانه شنا رو مي شناسم،‌ اوه!
او اداي راه رفتن خانم جنينگز را درمي‌‌‌آورد. به سوي الينور مي‌آيد و سرش را روي شانه او مي گذارد.
ويلوبي: بيا دوشيزه دش‌ وود،‌ اين كج كلاه خان رو افشا كن. من مي گم اين كار رو بكن! بذار اين اطلاعات رو از تو بكشم بيرون!
الينور با قاشق چاي خوري اش ضربه اي به بيني او مي زند و او به سوي ماريان غل مي خورد.
ويلوبي (مثل خانم جنينگز حرف مي زند): دوشيزه ماريان من اعلام مي كنم اگه نتونم كاري كنم كه تو موقع صرف چاي با سرهنگ براندون ازدواج كني، من كلاهم رو قورت بدم.
ماريان مي خندد. ويلوبي ناگهان دست از هجو مي كشد.
ويلوبي: اگه تو بتوني با يه همچي آدمي ازدواج كني، البته.
الينور: چرا شما از اون خوشتون نمياد؟
اين حرف در واقع كنايه اي است به شوخي ويلوبي. او نگاه تقريباً اخطارآميزي به الينور مي اندازد.
ويلوبي كنايه هايي بي ربط به شخصيت سرهنگ مي زند. او و ماريان به هم نگاه مي كنند. چهره ويلوبي در هم فرو مي رود. مارگارت دست از خوردن مي كشد و با دهان باز به او نگاه مي كند.
الينور به خان دش وود و زل مي زند، اما او به ديگران نگاه كرده و ماتش برده است.
ناگهان ويلوبي با دور شدن از ماريان اين فضا را مي شكند و به خانه اشاره مي كند.
ويلوبي:‌ ... امان از اين خانه ييلاقي!
تنش از ميان رفته است. مارگارت بار ديگر شروع مي كند به جويدن.
خانم دش وود: مي دونين آقاي ويلوبي من نقشه هاي بزرگي براي تكميل اين خانه دارم.
ويلوبي: من هيچ وقت راضي به اين كار نمي شم. حتي يه سنگ هم نبايد به ديوارهاي اينجا اضافه كرد. اگه من پولش رو داشتم، خونه م رو خراب مي كردم و يه خونه ييلاقي واقعي با جاي اون مي ساختم.
الينور: با پلكان باريك و سياه و ديواري كوچك و بخاري كه دود مي كنه؟
ويلوبي: خصوصاً يه بخاري كه دود كنه! اون وقت شايد مي تونستم خوشحال باشم؛ انگار كه توي بارتون هستم.
او به ماريان نگاه مي كند كه رفته و پايين پاي مادرش نشسته است.
ويلوبي: اما چيزي اينجاست كه دوست دارم و هيچ جاي ديگه هم نديدم.
ماريان بسيار سرحال به نظر مي رسد.
ويلوبي: به من قول بدين كه هيچ وقت اينجا رو تغيير نمي دين.
خانم دش وود: من كه دلش رو ندارم.
الينور: يا پولش رو.

77-خارجي - خانه ييلاقي بارتون - دروازه و راه باغ - غروب
 

ماريان شاهد خارج شدن ويلوبي است.
ويلوبي: دوشيزه ماريان ... آيا به من افتخار مي دين كه فردا شما رو ببينم. تنها؟
ماريان:‌ ويلوبي، ما هميشه تنهاييم!
ويلوبي: ‌ولي يه چيز بخصوص هست كه دلم مي خواد از شما بپرسم.
در لحن او رسميتي وجود دارد كه باعث شرم ماريان مي شود.
ماريان: باشه. من از مامان مي پرسم كه مي تونم پشت كليسا متنظر بمونم يا نه.
ويلوبي: ممنون. دوشيزه ماريان، پس تا فردا.
او مي رود. ماريان رفتن او را نگاه مي كند. چشم هايش مي درخشند. ويلوبي دارد از او خواستگاري مي كند.

78-خارجي - املاك اجاره اي لندن - شب
 

محله اي بسيار فقير نشين كه جمعيت آن را آدم هاي فقير لندن تشكيل مي دهند. سگ ها،‌ موش ها و زباله گردهايي از همه نوع در اينجا پيدا مي شوند. در دوردست نوشگاهي ديده مي شود كه عياش ها از آنجا بيرون رانده مي شوند. سوار كاري كه صورتش را پوشانده، اسبش را جلوي زاغه اي نگه مي دارد و به يكي از پنجره ها نگاه مي كند. پارچه كهنه اي كه پشت پنجره تكان مي خورد. گويي كسي دارد او را نگاه مي كند. مرد سواركار پياده شده و با گام هاي بلند وارد مي شود.

79-داخلي - پلكان خانه اجاره اي - شب
 

در پاي پلكان مرد سواركار نقابش را برمي دارد. او براندون است با چشم هاي گودرفته كه خستگي از آنها مي بارد. ما او را دنبال مي كنيم تا اين كه او به دري مي رسد كه پيرزني آن را باز مي كند.

80- داخلي - خانه اجاره اي - شب
 

او وارد اتاقي خالي از اثاثيه مي شود كه كهنه هايي كثيف از سقف آن آويزان اند. پشت به ما زني بسيار جوان ايستاده. او رويش را برمي گرداند. براندون با تبسمي مهربانانه نسبت به حضور دختر واكنش نشان مي دهد كه تبديل به حيرتي عميق مي شود. ما آن دختر را به شكل ضد نور مي بينيم. او در اواخر دوران حاملگي است. بغضش مي تركد.

81-داخلي - كليساي بارتون - روز
 

در ميان خوش و بش هاي مختصري كه به گوش مي رسد، چهره هاي هيجان زده الينور، مارگارت و خانم دش وود را مي بينيم.
مارگارت: فكر مي كنين وقتي از ماريان تقاضاي ازدواج مي كنه، زانو هم مي زنه؟
الينور:‌ هيس!
مارگارت (با رضايت): مردها هميشه اين جور وقت ها زانو مي زنن.

82-خارجي - خانه ييلاقي بارتون - راه باغ - روز
 

خانواده دش وود از كليسا بازگشته اند و با توماس جلوي دروازه باغ رو به رو مي شوند. آنها آشكارا هيجان زده اند.

83-داخلي - خانه ييلاقي بارتون - در ورودي - روز
 

همه وارد خانه ييلاقي مي وشند و براي اين كه حضور خود را اعلام كرده باشند، بلند بلند حرف هاي نامفهومي مي زنند. مارگارت نخودي مي خندد. ناگهان ماريان از اين سالن پر سر و صدا با هق هق گريه خارج شده و به اتاق رو به رويي مي رود. الينور و مارگارت جلوي در مي ايستند و خانم دش وود نزد ماريان مي رود.
خانم دش وود: چي شده عزيزم؟
ماريان سرش را تكان مي دهد و با اشاره مي خواهد كه آنها تنهايش بگذارند.

84-داخلي - خانه ييلاقي بارتون - سالن - روز
 

الينور، مارگارت و خانم دش وود وارد شده و مي بينند كه ويلوبي جلوي شومينه ايستاده و ماتش برده است.
خانم دش وود: ويلوبي! چش شده؟
ويلوبي: من ... منو ببخشين خانم دش وود. من اومدم كه بگم ليدي آلن مي خواد منو بفرسته لندن.
او نمي تواند به چشم هاي آنها نگاه كند.
خانم دش وود: چه موقع ... امروز صبح؟
ويلوبي: تقريباً همين الان.
خانم دش وود: چقدر نااميد كننده! اميدوارم كه كارت طوري نباشه كه مدت زيادي تو رو از ما دور كنه، ها؟
ويلوبي: شما خيلي لطف دارين ... اما من نمي دونم آيا به زودي به دوون شاير برمي گردم يا نه. به ندرت پيش مياد كه در طول يك سال بيش از يك بار منو به آلنهام دعوت كنن.
خانم دش وود: باعث تأسفه ويلوبي! مي توني منتظر بموني تا از خانه ييلاقي بارتون تو رو دعوت كنن؟
ويلوبي: بايد جسارتاً بگم كه تعهداتي كه دارم اجازه نمي دن اين افتخار رو كسب كنم.
فضاي موجود پرتنش است. ويلوبي نگاهي به اين سه زن كه در بهتي خاموش به او زل زده اند، مي اندازد.
ويلوبي: احمقانه اس كه دارم لفتش ميدم. نبايد بيش از اين خودم رو عذاب بدم.
او از برابر آنها مي گذرد و خارج مي شود. آنها او را تا دم در همراهي مي كنند.

85-خارجي - خانه ييلاقي بارتون - در ورودي - روز
 

دش وود ها جلوي در جمع شده اند.
مارگارت: ويلوبي برگرد!
الينور او را ساكت مي كند و ويلوبي افسار اسبش را از توماس مي گيرد،‌ سوار شده و ديوانه وار مي تازد و مي رود.

86-داخلي - خانه ييلاقي باتون - سالن - روز
 

همگي به سالن بازگشته اند.
الينور: مگ، عزيزم لطفاً به بتسي بگو كه يه فنجان چاي براي ماريان ببره.
مارگارت در سكوت سري تكان داده و مي رود. خانم دش وود دست هايش را دور بازوي ماريان حلقه كرده است.
خانم دش وود: چي شده عزيز دلم؟
ماريان: هيچي!‌ لطفاً از من هيچي نپرسين!
ماريان سعي دارد خودش را خلاص كند.
ماريان: لطفاً منو به حال خودم بذارين!
او به سرعت از پله ها بالا مي رود و صداي محكم بسته شدن در اتاق خواب او به گوش مي رسد. سكوتي مبهوت كننده براي لحظه اي برقرار مي شود.
الينور: شايد اونها با هم حرفشون شده.
خانم دش وود: به نظر نمي رسه، شايد اين خانم، يعني ليدي آلن دوست نداره كه ويلوبي به ماريان توجه كنه و بهانه اي براي دور كردن اون از اينجا جور كرده، ها؟
الينور: پس چرا اون اشاره اي به اين مسئله نكرد؟ به ويلوبي نمياد كه آدم رازداري باشه. شايد اون خيال مي كرده كه ماريان از ليدي آلن ثروتمند تره؟
خانم دش وود: چطور ممكنه؟
او به اتاق اشاره مي كند و سپس با ابروهايي گره انداخته به الينور نگاه مي كند.
خانم دش وود: چرا به او سوء ظن داري؟
الينور: توضيحش سخته. اما چرا اون اين قدر احساس گناه داشت؟
خانم دش وود: چي داري مي گي الينور؟ يعني همه اين مدت اون داشته براي خواهر تو نقش بازي مي كرده؟
خانم دش وود متزلزل شده. الينور مكثي مي كند تا فكر كند.
الينور: نه، اون عاشق ماريانه. من يقين دارم.
خانم دش وود: معلومه كه عاشق اونه!
الينور: اما ماريان رو ترك كرده بدون اين كه قولي براي بازگشت بده،‌ آره؟ از ماريان بپرسين كه آيا اون ازش خواستگاري كرده؟
خانم دش وود: قطعاً نه. نه من بايد اين رو از ماريان بخوام و نه تو. ما بايد بهش اعتماد كنيم تا به موقع اونم حرف دلش رو به ما بزنه.
الينور (سرش را تكان مي دهد): در اين گذاشتن و رفتن اون، مسئله بسيار مشكوكي وجود داره.
خانم دش وود: پس تو به اين نتيجه رسيدي و بدترين فكر رو در مورد اون مي كني.
الينور: به نتيجه اي نرسيدم.
خانم دش وود (خونسرد):‌ من ترجيح مي دم نسبت به اون خوش بين باشم. از نظر همه ما اون چيزي كم نداشت.
او از اتاق خارج شده و شروع مي كند به بالا رفتن از پله ها. الينور او را همراهي مي كند.
الينور: ماما من از ويلوبي خيلي خوشم اومده.
خانم دش وود به اتاق خوابش مي رود و در را مي بندد. الينور در ميانه پلكان است. او مارگارت را با چشماني خيس مي بيند كه با يك فنجان چاي پايين مي آيد.
مارگارت: اون اجازه نداد كه من برم توي اتاقش.
الينور فنجان چاي را مي گيرد و مارگارت اشك ريزان به سوي باغ مي رود.
صداي هق هق گريه از اتاق ماريان و بعد از آن از اتاق خانم دش وود هم شنيده مي شود. الينور نوميدانه روي پله ها مي نشيند و چاي را مي نوشد.

87- خارجي - خانه ييلاقي بارتون - باران - روز
 

باران همه جا را فرا گرفته است. خانه ييلاقي سرد و غم زده به نظر مي رسد.

88-داخلي - خانه ييلاقي بارتون - راهروي طبقه بالا - روز
 

بتسي بار ديگر غذاي دست نخورده را از اتاق ماريان برگردانده است. او به غذا نگاهي كرده و با اضطراب نچ نچ مي كند.

89-داخلي - خانه ييلاقي بارتون - اتاق خواب الينور و ماريان - روز
 

ماريان كنار پنجره نشسته و با چشم هاي اشك آلود به باران نگاه مي كند. كتاب غزل هاي ويلوبي روي زانوي اوست.
ماريان: دل من مانند زمستان گرفته است!/ احساس يخ زدگي مي كنم/ چه روزهاي سياهي/ دسامبر كهن پاي، همه جا را فراگرفته!

91-خارجي - بارتون پارك - باران - شب
 

از دودكش هاي ساختمان دود بيرون مي زند.

92- داخلي - بارتون پارك - اتاق پذيرايي - شب
 

شام به اتمام رسيده. ماريان همچنان به بي علاقگي كنار پنجره نشسته است. آقاي پالمر پشت يك روزنامه پنهان شده. سرجان و مارگارت دارند به نقشه اي نگاه مي كنند و راه هاي منتهي به چين را مورد بحث قرار مي دهند. لوسي، شارلوت، خانم دش وود و خانم جنينگز مشغول ورق بازي اند. الينور دارد مطالعه مي كند.
شارلوت: اوه! اي كاش فقط اين بارون بند مي اومد!
پالمر (از پشت روزنامه اي دارد مي خواند): اي كاش تو بس مي كردي.
خانم جنينگز و شارلوت به حرف او مي خندند.
خانم جنينگز: شما دست منو خوندين آقاي پالمر و خيلي به نفع شما شد، اما الان من بالاي دست شمام و كاريش هم نمي تونين بكنين.
سكوت سنگيني كه پشت روزنامه برقرار مي شود، حقيقت تلخ اين جمله را اثبات مي كند.
خانم جنينگز: دوشيزه ماريان بيا و يك دست با ما بازي كن! نگاه كردن به بارون باعث نمي شه اون برگرده.
شارلوت و خانم جنينگز شروع مي كنند به شايعه پراكني در مورد ناپديد شدن براندون و ويلوبي. لوسي بلند مي شود و كنار الينور مي نشيند. الينور مؤدبانه كتابي را كه مي خوانده كنار مي گذارد.
لوسي(آهسته): دوشيزه دش وود عزيز، شايد بهتر باشه كه حرفامون رو بزنيم.
الينور: حرف هامون؟
لوسي نگاهي به خانم جنينگز مي اندازد و صدايش را پايين تر مي آورد، به طوري كه الينور مجبور مي شود صندلي اش را به او نزديك تر كند.
لوسي: يه سؤال بخصوصي هست كه خيلي وقت بود مي خواستم از شما بپرسم، ولي مي گفتم شايد شما فكر كنين من آدم بي ادبي ام.
الينور: من همچي فكري نمي كنم.
لوسي: اما اين سؤال عجيب و غريبه. منو ببخشين. نمي خوام شما رو به دردسر بيندازم ...
او طفره مي رود، مثل اين است كه نمي داند حرف بزند يا نه.
الينور: دوشيزه استيل عزيز ...
شارلوت (حرفش را قطع مي كند): دوشيزه دش وود،‌ اگه آقاي ويلوبي هدفش رفتن به خونه بود مي تونستيم دوشيزه ماريان رو دعوت كنيم تا اونه ببينه! چون همه ش نيم مايل با خونه اون فاصله داريم.
آقاي پالمر: پنج مايل و نيم.
شارلوت: نه، باورم نمي شه اين قدر از اونها دور باشيم. چون از روي تپه هاي خونه ما مي شه خونه اونها رو ديد. واقعاً پنج و نيم مايل فاصله داريم؟ نه! باورم نمي شه.
آقاي پالمر: سعي كن باورت بشه.
الينور: شما از من اجازه خواستين كه سؤالي بپرسين،‌ بپرسين.
لوسي: ممنون. من مي خواستم بدونم كه شما اصلاً مادرزن برادرتون رو مي شناسين؟ خانم فرارس رو مي گم.
الينور با شگفتي عميق به صندلي تكيه مي دهد.
الينور: مادر فاني؟ نه، من هيچ وقت اونو نديدم.
لوسي: مطمئن هستم كه فكر مي كنين عجيبه كه من دارم كنجكاوي مي كنم ... البته اگه جرئت اين كار رو داشته باشم.
خانم جنينگز (از بيرون صحنه فرياد مي زند): لوسي، اگه اون در مورد آقاي «اف» معروف هيچي بهت نگفت، به من بگو.
الينور سعي مي كند حرف خانم جنينگز را نشنيده بگيرد، خانم جنينگز به دقت به آنها زل زده است.
لوسي: دوشيزه دش وود مي شه با من قدم بزنين؟
لوسي بلند شده و بازوي الينور را مي گيرد و تا آنجا كه مي شود او را دور از خانم جنينگز و شارلوت مي برد.
الينور: من نمي دونستم كه شما با اون خونواده ارتباط دارين.
لوسي: اوه! يقيناً الان من هيچ نسبتي با خانم فرارس ندارم ... ولي شايد خيلي نزديك و صميمي بشيم.
الينور (صدايش را پايين مي آورد): منظورتون چيه؟ شما برادر فاني يعني رابرت رو مي شناسين؟
لوسي: اوني كه از همه جوون تره؟ نه، هيچ توي زندگيم اونو نديدم،‌ولي ادوارد ...
الينور: ادوارد؟
الينور مكث مي كند.
الينور: اداورد فرارس؟
لوسي سر تكان مي دهد.
لوسي: ادوارد و من پنج ساله كه پنهاني با هم نامزد شديم.
الينور بر جايش ميخكوب مي شود.
لوسي: بايد هم تعجب كنين. من اصلاً در مورد اين مسئله حرفي نزدم، چون نمي دونستم مي شه به شما اطمينان كرد كه راز مارو حفظ مي كنين يا نه. ادوارد از من ناراحت نمي شه كه اينو به شما گفتم چون شما رو مثل خواهر خودش مي دونه. الينور ناخودآگاه يك قدم برمي دارد. باورش نمي شود.
الينور: ببخشين ولي حتماً منظر ما از آقاي فرارس، اوني كه بايد باشه، نيست،‌ هست؟
لوسي: چرا هست ... اون چهار سال تحت سرپرستي عموي من آقاي پرات و توي پليمورث بود. هيچ وقت از اين مسئله حرفي نزده بود؟
الينور(دارد مي فهمد): آقاي پرات! بله، گمون كنم حرفش رو زده بود.
لوسي: من اصلاً نمي خواستم بدون موافقت مادرش اين كار رو بكنم، ولي ما دو تا همديگه رو دوست داشتيم و مي خواستيم عاقلانه رفتار كنيم. مي دونين، شما اونو اون طوري كه من مي شناسم، نمي شناسين. اون در برابر زني كه احساسي بهش داشته باشه، آدم مسئوليت پذيريه. نمي تونم وانمود كنم كه واسه ما دو تا سخت نبود. ما به ندرت مي تونستيم دو بار طي يك سال همديگه رو ببينيم.
او بيني اش را بالا مي كشد و با دستمالي كه حروف اختصاري E.F.C. روي آن نوشته شده، چشم هايش را پاك مي كند. الينور مي بيند اين دستمالي است كه يكي مثل آن را هم خود او دارد و برايش عزيز است. او به سرعت به سوي صندلي مي رود و روي آن مي نشيند.
لوسي: دوشيزه دش وود مثل اين كه حالتون خوب نيست ... واقعاً خوبين؟
الينور: كاملاً خوبم، ممنون.
لوسي: نمي خواستم ناراحتتون كنم.
الينور:‌ اصلاً.
خانم جنينگز مشغول نگاه كردن بوده است. اكنون بلند مي شود، نمي تواند جلوي خودش را بگيرد.
خانم جنينگز: لوسي، من ديگه نمي تونم صبر كنم. بايد بدونم كه شما چي دارين مي گين. دوشيزه دش وود غرق در فكره!
خانم جنينگز شروع مي كند به نزديك شدن به آنها. لوسي فوراً نجوا كنان چيزي مي گويد:
لوسي: اوه دوشيزه دش وود،‌ اگه كسي از اين ماجرا باخبر بشه، ادوارد نابود مي شه ... شما نبايد به هيچ كس بگين! ادوارد مي گه براي نجات زندگيتون امكان نداره قولتون را بشكنين! بهم قول بدين!
مخفف اسم ادوارد (روي دستمال) جلوي صورت الينور.
الينور:‌ من به شما قول مي دم.
خانم جنينگز پيدايش مي شود:
خانم جنينگز: خب دوشيزه دش وود. اين چي بود كه اين قدر براي شما جذاب بود؟
شارلوت: به همه مون بگو!
الينور نمي تواند چيزي بگويد ولي لوسي به نرمي وارد بحث مي شود.
لوسي: ما داشتيم در مورد لندن حرف مي زديم، خانم، همين چيزها بود.
لوسي بحث را عوض كرده.
خانم جنينگز: شنيدي شارلوت؟
خانم جنينگز با خوشحالي دست هايش را به هم مي كوبد.
خانم جنينگز: وقتي شما مشغول نجوا كردن بودين، من و شارلوت يه نقشه كشيديم!
شارلوت: بهترين نقشه دنياست.
خانم جنينگز: لوسي من به زودي مي رم لندن و تو رو دعوت مي كنم و هر دو دوشيزه دش وود هم به من ملحق مي شن!
الينور نمي تواند نگراني اش را پنهان كند. ماريان از روي صندلي اش مي جهد.
ماريان: لندن!
مارگارت: اوه، منم مي تونم بيام!‌ مي تونم؟
خانم دش وود: عزيزم تو خيلي خوب مي دوني هنوز خيلي بچه اي.
خانم جنينگز: من مي تونم همه تون رو ببرم به خونه م توي خيابون بركلي و همگي از نشاطي كه اين فصل توي لندن داره لذت ببريم ... نظرتون چيه؟
مارگارت: اوه، مي شه منم برم؟ من همين تازگي دوازده سالم شده.
شارلوت: آقاي پالمر شما دلتون نمي خواد اين دوشيزه دش وود بياد لندن؟
آقاي پالمر: من اصلاً به همين دليل اومدم دوون شاير.
الينور تلاش مي كند از قبول اين دعوت سرباز بزند.
الينور: خانم جنيگز، شما خيلي لطف دارين ولي ما احتمالاً نمي تونيم مادرمون رو تنها بذاريم ...
چشمان حسابگر لوسي با چابكي و نشاط به سوي خانم دش وود مي چرخد.
لوسي: درواقع يه همچي كاري خيلي هم خوبه.
صداي اعتراض آنها به هوا برمي خيزد، خصوصاً از طرف خانم دش وود كه از اين كه مي بيند تبسمي بر چهره ماريان نشسته، خوشحال است.
خانم جنينگز: مادرتون مي تونه، به خوبي مي تونه نبودن شما رو تحمل كنه.
خانم دش وود: البته كه مي تونم!
شارلوت: البته كه مي تونه!
سرجان: به دوشيزه ماريان هم نگاه كنين ... حيفه كه اينو از خودش دريغ كنه!
خانم جنينگز: دوشيزه دش وود من طاقت رد شدن دعوتم رو ندارم.
ماريان دست هايش را به هم مي زند، چشم هايش آكنده از خوشي است. خانم جنينگز دست الينور را مي گيرد.
خانم جنينگز: اجازه بده من و تو يه معامله اي بكنيم، اما اگه شما سه نفر تا عيد ميكائيل (روز 29 سپتامبر) ازدواج نكنين، گناه من نيست!

93-داخلي - خانه ييلاقي بارتون - اتاق خواب الينور و ماريان - شب
 

در اتاق خواب الينور و ماريان هستيم. الينور در بستر است. پشتش به ماريان است. به صورت او نزديك هستيم. ماريان هيجان زده در رفت و آمد است و روبان هايش را مي كشند، به لباس خيره مي شود.
ماريان هيچ وقت توي زندگيم اين قدر ممنون كسي نبودم كه سپاسگزار خانم جنينگز هستم. چه زن مهربونيه اون! بيشتر از هرچي كه فكرش رو بكني دوستش دارم. اوه الينور! من ويلوبي رو مي بينم. فكرش رو بكن كه چقدر تعجب مي كنه! تو هم ادوارد رو مي بيني!
الينور نمي تواند پاسخي بدهد.
ماريان: خوابيدي؟
الينور: با وجود تو، توي اتاق؟
ماريان مي خندد.
ماريان: من كه باورم نمي شه شماها اون جوري كه نشون مي دين آروم باشين، حتي تو الينور. من كه امشب اصلاً نمي خوابم! راستي، تو و دوشيزه استيل چي در گوش هم مي گفتين اون همه وقت؟
نمي نزديكي از الينور كه سعي دارد بي آن كه زير قولي كه به لوسي داده بزند، رازش را به خواهرش بگويد.
پس از مكثي ...
الينور: چيز خاصي نمي گفتيم.
ماريان با كنجكاوي به الينور نگاه مي كند. سپس به راه رفتنش ادامه مي دهد.

95-خارجي - خانه ييلاقي بارتون- دروازه باغ - روز
 

خانم دش وود و مارگارت به سوي كالسكه خانم جنينگز دست تكان مي دهند. ماريان هم برمي گردد و با حرارت زياد دست تكان مي دهد.

96-داخلي - كالسكه خانم جنينگز - جاده لندن - روز
 

خانم جنينگز دارد براي ماريان در مورد لندن وراجي مي كند. ماريان هم با شكيبايي كه تازه در او ايجاد شده، مشغول گوش دادن است. لوسي در گوش الينور نجوا مي كند.
لوسي: دوشيزه دش وود من براي ادوارد نامه نوشتم و هنوز مي دونم كه چقدر ممكنه ببينمش. احتياط خيلي لازمه، اون اصلاً‌ نمي تونه خبر بده.
الينور: نبايد هم خبر بده.
لوسي: خيلي سخته، تنها دلخوشي من پايداري او در اين مسئله عاطفيه.
الينور: تو آدم خوشبختي هستي، اين همه وقت نامزد هستي و شكي برات ايجاد نشده.
لوسي نگاه تندي به الينور مي اندازد،‌ اما الينور خوددار و آرام است.
لوسي: اوه! ‌من نسبتاً آدم حسودي ام و اگه اون بيش حد از يه زن جوان يا هر كس ديگه حرف بزنه ... ولي اون هميشه هست.
مي توان ديد كه حالت صورت الينور به گونه اي است كه كاملاً لوسي را درك مي كند. خستگي را مي توان در چشم هايش ديد.
لوسي: فكرش رو بكن كه چقدر خوشحال مي شه وقتي بفهمه كه من و شما دوست هستيم!

97-خارجي - خياباني در لندن - روز
 

كالسكه خانم جنينگز تلق تلق كنان پيش مي رود.

98-خارجي - خانه خانم جنينگز - لندن - روز
 

نمايي عمومي از يك خانه جذاب شهري. كالسكه خانم جنينگز وارد نماي مي شود و جلوي نما مي ايستد.

99- داخلي - خانه خانم جنينگز - راهرو - روز
 

آنها زير نگاه مغرورانه خدمتكار پودرزده (آقاي پيجن) وارد راهروويي بزرگ مي شوند. الينور پس از هم صحبتي با لوسي خسته و فرسوده شده. خانم جنينگز رئيس مآبانه اين طرف و آن طرف مي رود و ماريان در شرف اين است كه به تب و تاب بيفتد. او چيزي در گوش خانم جنينگز مي گويد كه باعث مي شود به شدت به خنده بيفتد.
خانم جنينگز:‌ حتماً عزيزم، فقط بايد بديش به پيجن. او از آن مراقبت مي كند.
ماريان نامه اي به خدمتكار خانه كه مثل ابوالهول است مي دهد. در آدرس مي توانيم حرف W بزرگ را ببنيم.
الينور نگاي پرسشگرانه به ماريان مي اندازد، اما ماريان از او دور مي شود.
خانم جنينگز: دوشيزه ماريان شكر خدا وقت رو تلف نمي كني!
ماريان نگاهي عامدانه به الينور مي اندازد و به دنبال زمزمه مي كند.
لوسي: يك نامه! پس حتماً اونها نامزد كردن!‌ خانم جنينگز مي گن كه خواهر شما مي خوان از اينجا لباس عروسي بخرن.
الينور: دوشيزه استيل،‌ البته بايد بگم كه من اصلاً از اين مسئله خبر ندارم.
الينور نمي داند چه چيز ديگري بايد مي گفت. او قاطعانه مي رود كه از پله ها بالا برود.

100-داخلي - خانه خانم جنينگز - اتاق پذيرايي - روز
 

ماريان و الينور لباس هاي سفري را عوض كرده اند و دارند چاي مي خورند. دست كم الينور مشغول اين كار است. ماريان جلوي پنجره قدم مي زند.
الينور:‌ جان و فاني توي شهر هستن. فكر مي كنم مجبوريم كه اونها رو ببينيم. صداي كوبيدن و در از جايي به گوش مي رسد. ماريان از جا مي پرد.
الينور:‌فكر مي كنم صدا از خانه بغلي بود.
ماريان از پنجره بيرون را نگاه مي كند.
ماريان: آره، حق با توئه.
او با تبسمي حاكي از پشيماني مي نشيند. ناگهان صداي تق بلندتري به گوش مي رسد و هر دوي آنها از جا مي پرند. صداي پايين آمدن از پله ها را مي شنويم. ماريان تقريباً نفسش بند آمده. به طرف در اتاق پذيرايي مي رود و آن را باز مي كند، خارج شده و سپس برمي گردد. صداي مردي را مي شنويم.
ماريان:‌ اوه، الينور! اون ويلوبيه! حتماً‌ اونه!
او برمي گردد و تقريباً نزديك است كه بر روي سرهنگ براندون بيفتد.
ماريان: اوه!‌ منو ببخشين سرهنگ ...
او به سرعت از جلوي در كنار مي رود. الينور آن قدر از گستاخي ماريان شرم زده شده كه در وهله اول متوجه ناراحتي او نمي شود.
الينور: سرهنگ براندون،عجب سعادتي كه شما رو مي بينم!‌ تمام اين مدت در لندن بودين؟
سرهنگ براندون: بله، مادر عزيزتون چطورن؟
الينور: خيلي خوبن، ممنون.
سكوت.
الينور: سرهنگ، اتفاقي افتاده ...
ولي براندون حرف او را قطع مي كند.
سرهنگ براندون: منو ببخشين دوشيزه دش وود، من چيزهايي در شهر شنيدم كه ... واقعاً ممكنه؟ اما من درست متوجه نشدم ... اصلاً نمي دونم چه بايد بكنم. ممكنه كه يا بار براي هميشه به من بگين كه آيا بين خواهر شما و آقاي ويلوبي همه چيز حل شده؟
الينور بين احساس ترحم و دستپاچگي گير كرده است.
الينور: سرهنگ، با اين كه كسي چيزي در مورد اونها به من نگفته، اما من شك ندارم كه هر دو همديگه رو دوست دارن.
براندون خشكش زده است.
سرهنگ براندون: ممنونم دوشيزه دش وود. من براي خواهرتون آرزوي خوشبختي مي كنم. براي آقاي ويلوبي هم كه ... سعي كنه لايق خواهر شما باشه. لحن او سنگين و آميخته به معنايي تلخ است.
الينور: منظورتون چيه؟
سرهنگ براندون: منو ببخشين، من ... عذر مي خوام.
او تعظيم كرده و به شكلي غيرمنتظره آنجا را ترك مي كند. الينور به شدت ناراحت شده.

101-خارجي - تيمچه گرين ويچ - لندن - روز
 

خانم و آقاي پالمر، خانم جنينگز ، جان، فاني، لوسي، الينور و ماريان دارند در تيمچه قدم مي زنند. ثروت بادآورده اي كه نصيب فاني شده باعث شده كه او به سر و وضعش برسد. لوسي بازوي الينور را گرفته. خان جنينگز همراه شارلوت مشغول شايعه پراكني است. ماريان هم شيك كرده و چشم هايش دنبال اين است كه ويلوبي را ببيند، بسياري از جوان هايي كه از آنجا عبور مي كنند، با ديدن او كلاهشان را به احترام برمي دارند.
ماريان: جان؟ ادوارد عزيز كجاست؟ هر روز كه مي گذره انتظار داريم كه ببينيمش. فاني خودش را مي گيرد. چشمان درخشان لوسي اين سو و آن سو مي جهند. خانم جنينگز بويي از شايعه حس مي كند. الينور خودش را آماده مي كند.
خانم جنينگز: و اين ادوارد عزيز كي هست؟
شارلوت: واقعاً اون كيه؟
فاني خيلي سرد تبسمي مي كند.
فاني: برادرمه خانم جنينگز ... ادوارد فرارس.
خانم جنينگز با نگاهي معني حاكي از اين كه بالاخره فهميده جريان از چه قرار است، نگاهي به الينور مي اندازد.

102- داخلي - خانه خانم جنينگز - راهرو - شب
 

خانم جنينگز، لوسي، الينور و ماريان از بيرون بازگشته اند. ماريان فوراً به سوي پيجن يورش مي برد.
ماريان: پيجن، پيغامي براي من نرسيده؟
پيجن: خير، خانم.
ماريان: هيچ پيغامي؟ كارتي هم نيومده؟
پيجن (دلخور): هيچي، خانم.
ماريان با احساس نارضايتي آهي مي كشد و شروع مي كند به بالا رفتن از پله ها. خانم جنينگز مؤدبانه به الينور نگاه مي كند.
خانم جنينگز: دوشيزه دش وود، شما منتظر پيامي نيستين؟
الينور: نه خانم جنينگز، من منتظر هيچ پيامي نيستم. من تقريباً اينجا كسي رو نمي شناسم.
و او هم به دنبال ماريان قاطعانه از پله ها بالا مي رود. لوسي رفتن او را نگاه مي كند. خانم جنينگز نخودي مي خندد و به سوي او برمي گردد.
خانم جنينگز: لوسي اون هم مثل تو آب زير كاهه!

103-داخلي - خانه خانم جنينگز - اتاق خواب - شب
 

الينور از خواب بيدار شده. كور سو زدن شمع او را آزار مي دهد. او در بستر مي نشيند و مي بيند كه ماريان پشت ميز نشسته و دارد نامه اي ديگر مي نويسد.
الينور: ماريان، اتفاقي افتاده؟
ماريان: اصلاً. بگير بخواب.

104-داخلي - خانه خانم جنينگز - شب
 

ماريان با لباس خواب و نامه اي در دست، تقه كوچكي به در اتاق پيجن مي زند و نامه را به دست او مي دهد. پيجن سر فرود آورده و دلخور مي رود.

105-داخلي - خانه خانم جنينگز - راهرو - صبح
 

خانم جنينگز دستورات لازم را براي كارهاي روز را به پيجن مي دهد. ماريان خرامان از پله ها پايين مي آيد. پيجن به سردي به او مي گويد.
پيجن: پيامي نيست، خانم.
ماريان آن قدر پكر مي شود كه خانم جنينگز دست او را مي گيرد.
خانم جنينگز: نگران نباش عزيزم. من مي گم سرما باعث مي شه كه خيلي از ورزشكارها مجبور بشن به شهر برگردن.
ماريان سرحال مي شود.
ماريان: البته! نمي دونم چطور از شما تشكر كنم خانم جنينگز.
او برمي گردد و مي رود از پله ها بالا برود. خانم جنينگز صدايش مي كند.
خانم جنينگز: خواهرت شايد خيالش راحت بشه. از همسر برادرتون شنيدم كه قراره امشت آقاي «ف» هم بياد مهموني!

106- خارجي - ورودي مجلس مهماني - ميدان گاه - شب
 

كالسكه هاي فراواني وارد ميدان گاه شده اند و مردم فشار مي آورند كه وارد شوند. خانم جنينگز، ماريان، الينور و لوسي را مي بينيم كه از كالسكه شان پياده شده و راهشان را از ميان گل و لاي كه زمين را پوشانده پيدا كرده و لباس هايشان را بالا مي گيرد تا كثيف نشود. الينور نزديك است بيفتد كه لوسي را مي گيرد.

107-داخلي - مجلس مهماني - شب
 

علي رغم انبوه جمعيت سر و صدا و گرماي محيط، مهمانان دارند از حضور در اين مجلس لذت مي برند. خانم جنينگز و همراهانش به پالمرها برمي خورند.
شارلوت (جيغ جيغ كنان): خيلي دل انگيزه!
سپس خانم جنينگز فاني را مي بيند كه مشغول حرف زدن با يكي از آشناهايش است. خانم جنينگز الينور، ماريان و لوسي را به سوي او مي كشاند.
خانم جنينگز: شما اينجايين! واي چقدر اينجا گرمه خانم دش وود. يقين دارم كه تنها نيستين، نه؟
فاني: نه كاملاً، جان رفته تا برادرم رو بياره ...
لوسي به آستين الينور چنگ مي زند.
خانم جنينگز: برادرتون! به حق چيزهاي نشنيده، عجب خبر خوبي. انتظار به سر اومد!
سپس نظر موافقش را با خنده به الينور نشان مي دهد.
لوسي (زير لب): دوشيزه دش وود، من حتماً از حال مي رم.
فاني جان را مي بيند كه راهش را به سوي او باز مي كند و برايش دست تكان مي دهد. يك نفر پشت سر اوست. لوسي دستي به سر و صورتش مي كشد. جان به آنها تعظيم مي كند.
جان: خانم جنينگز، اجازه مي خواهم برادر همسرم رو به شما معرفي كنم؟
او برمي گردد و پشت سرش مردي جوان و خوش سيما با تبسمي بي معنا بر روي لبش ديده مي شود.
جان: آقاي رابرت فرارس!
رابرت: خانم هاي عزيز ... بالاخره همديگر رو ديديم!
آنها به همديگر تعظيم مي كنند. الينور خاطرش آسوده شده. لوسي مختصراً احترامي ابراز مي كند.
خانم جنينگز: پس شما بايد برادر كوچك تر باشين؟ آقاي ادوارد اينجا نيستين؟ دوشيزه دش وود فكر مي كردن ايشون هم باشن!
رابرت الينور را ورانداز مي كند و پيش از آن كه حرفي بزند نگاهي با فاني رد و بدل مي كند.
رابرت: اوه! اون خيلي سرش شلوغه ... و كسي رو هم اينجا نمي شناسه كه توجهش رو جلب كنه.
خانم جنينگز با شگفتي و حيرت به الينور نگاه مي كند.
خانم جنينگز: كه اين طور، من نمي دونم كه جوون ها اين روزها چرا اين طوري ان ... همه شون يه چيزي رو پنهان مي كنن.
الينورسرش را پايين مي اندازد؛ دستپاچه و معذب شده است.
خانم جنينگز: بيا رابرت ... در غياب برادرت تو بايد جور اونو بكشي و با دوشيزه دش وود عزيز ما مراسم رقص رو اجرا كني.
رابرت (خيلي راضي نيست): باعث افتخار منه.
او به سوي لوسي رو كرده و تعظيم مي كند.
رابرت: شايد دوشيزه استيل مايل باشن كه با ايشون هم مراسم رقص اجرا بشه.
لوسي باز هم احترام مختصري ادا مي كند. رابرت الينور را كه اصلاً دلش نمي خواهد با او برود،‌ همراهي مي كند.
رابرت: دوشيزه دش وود، اگه اشتباه نكنم شما در دوون شاير اقامت دارين؟
الينور: ما اونجا هستيم.
رابرت: تو يه خونه ييلاقي؟
الينور: بله.
رابرت: من خيلي منزل ييلاقي رو دوست دارم. اگه پولي كنار گذاشته بودم، يكي براي خودم مي خريدم.
الينور از رابرت دور مي شود و ناگهان چشمش به ويلوبي مي افتد!
هر دو به هم نگاه مي كنند.
ويلوبي (رسمي): حالتون چطوره دوشيزه دش وود؟
الينور نمي داند كه چه واكنشي بايد از خودش نشان دهد.
الينور: مي خوبم، ممنون آقاي ويلوبي.
الينور با نگاه دنبال ماريان مي گردد،‌ غريزه اش به او مي گويد كه بايد خواهرش را از ويلوبي دور نگه دارد.
ويلوبي: خانواده ... چطورن؟
الينور (به سردي): همگي خيلي خوبيم آقاي ويلوبي ... ممنون از لطف شما.
ويلوبي شرم زده مجبور به سكوت مي شود. سپس ماريان را مي بيند. ماريان را هم او را مي بيند.
ماريان: ويلوبي!
همه به ماريان نگاه مي كنند كه با شوق به سوي ويلوبي مي رود. صورتش گشاده شده. ماريان به او مي رسد ولي ويلوبي همچنان سرد و بي حركت سرجايش ايستاده. ماريان تبسمي از سر شرمساري به لب مي آورد.
ماريان: خداي بزرگ، ويلوبي! نمي خواي با من دست بدي؟
ويلوبي بسيار ناراحت به نظر مي رسد و به مردمي كه آگاهانه به او زل زده اند، نگاه مي كند. در بين آنهايي كه آنجايند زني آراسته هم حضور دارد كه با ابروهاي گره كرده به او نگاه مي كند.
ويلوبي مختصراً دستي به ماريان مي دهد. پشت سر او خانم جنينگز ديده مي شود كه نگاهي سرخوشانه به فاني و جان مي اندازد و در همان حال لوسي در گوش رابرت چيزي زمزمه مي كند.
ويلوبي (با كنترل شديد خودش): حالتون چطوره دوشيزه ماريان؟
ماريان:‌ موضوع چيه، ويلوبي؟ چرا نيومدي منو ببيني؟ مگه لندن نبودي؟ نامه هاي منو دريافت نكردي؟
ويلوبي بسيار مضطرب و ناراحت است.
ويلوبي: بله، خيلي خوشحال شدم كه بهم خبر دادين حالتون خوبه.
ماريان (به شكلي رقت بار): محض رضاي خدا ويلوبي، بهم بگو چي شده!
ويلوبي: ممنونم ... سپاسگزار شما هستم. منو ببخشين بايد برگردم پيش مهمان ها.
او تعظيمي مي كند. تبسمي كرده و مي رود تا به آن خانم باوقاري كه ديديم ملحق شود.
ماريان: ويلوبي!
او رفته و به مهماني اش برسد، برخي برمي گردند و به ماريان نگاه مي كنند؛ حالتي از كنجكاوي و نخوت در نگاه آنها ديده مي شود. ماريان تقريباً نزديك است كه به زانو دربيايد. الينور به كمكش مي آيد.
الينور: ماريان! بيا بريم!
ماريان: برو پيش اون الينور ... وادارش كن بياد پيش من.
خانم جنينگز هم آمده است و بسيار نگران به نظر مي رسد.
الينور:‌ عزيزم، احساساتت رو پيش ديگران نشون نده! اينجا جايي نيست كه بشه چيزي رو روشن كرد ...
خانم جنينگز: بيا بريم عزيزم.
آنها تقريباً ماريان را با خود مي كشند و مي برند. خانم جنينگز برمي گردد به مهماني. فاني و جان تا حد ممكن سعي مي كنند خود را از ماريان دور نگه دارند. لوسي و رابرت كنار هم هستند.
خانم جنينگز: مياي بريم لوسي؟
لوسي: اوه، به اين زودي اينجا رو ترك مي كنيم؟
رابرت: اگه جسارت نباشه خانم جنينگز، باعث خوشحاليه كه من اين دوشيزه جوان رو همراهي كنم.
لوسي: اين نظر لطف شماست!
خانم جنينگز:‌ خيلي هم خوبه ...
او به دنبال ماريان و الينور به راه مي افتد. براي لحظه اي ما با لوسي و رابرت مي مانيم، سپس آنها از صحنه خارج مي شوند.
رابرت: اون تمام شب براي اون مرد پيام مي فرستاد؟
دوربين دش وودها را نشان مي دهد كه مي روند و زيرلبي حرفي مي زنند.
چهره ريشخند كننده جمعيت.

108- داخلي - خانه خانم جنينگز - اتاق خواب - شب
 

ماريان پشت ميز نشسته و مشغول نوشتن يك نامه است.
الينور: ماريان ... خواهش مي كنم بهم بگو.
ماريان: از من سؤالي نپرس!
الينور: تو به من اعتماد نداري.
ماريان: اين تويي كه بايد سرزنش بشي چون به هيچ كس اعتماد نداري.
الينور: من چيزي ندارم كه بگم.
ماريان: منم ندارم. هيچ كدوم از ما چيزي نداريم كه به همديگه بگيم. من به اين دليل كه چيزي ندارم پنهان كنم و تو به اين دليل كه با هيچ كس كاري نداري.

109- داخلي - خانه خانم جنينگز - اتاق صبحانه خوري - روز
 

صبحانه اي در سكوت. چشمان ماريان از فرط گريه و بي خوابي قرمز شده اند. خانم جنينگز لباس پوشيده كه بيرون برود. دستكش هايش را دستش مي كند و مثل هميشه در جنب و جوش است. پيجن همراه نامه اي كه درون يك سيني گذاشته وارد مي شود. اون نامه را به ماريان مي دهد. ماريان نامه را مي قاپد و به سرعت از اتاق مي رود. خانم جنينگز نخودي مي خندد.
خانم جنينگز: بفرما! مشاجره اي عاشقانه ختم به خير شد! اون نامه يك حقه اس. حرف منو داشته باشين.
به طرف در مي رود.
خانم جنينگز: من بايد برم بيرون. دوشيزه دش وود، اميدوارم اون آقا اين دختر رو خيلي معطل نكنه. ناراحت كننده اس كه اونو اين قدر غم زده مي بينم.
او آنجا را ترك مي كنه و الينور با لوسي تنها مي شود.
لوسي:‌ خانواده ادوارد چه استقبال خوبي از من كردن،‌ دوشيزه دش وود ... متعجب هستم كه شما هيچ وقت نگفته بودين زن برادرتون چقدر زن مطبوع و خوشاينديه! و آقاي رابرت ... اين همه مهربان و صميمي!
الينور: شايد شانس آوردين كه هيچ كدومشون چيزي از جريان نامزدي نمي دونن. ببخشين.
الينور برخاسته و آنجا رو ترك مي كند.

110-داخلي - خانه خانم جنينگز - اتاق خواب - روز
 

الينور مي بيند كه ماريان لبه تخت خواب نشسته، او متوجه ورود الينور نمي شود. او نامه را برداشته و در آرامشي ملال انگيز آن را مي خواند.
ماريان: «بانوي عزيزم ... نمي دانيد چقدر ناخرسندم كه احساسات شما را جريحه دار كردم. من احترام فراواني براي خانواده شما قائل هستم، اما قادر نيستم اين احساس را به زبان بياورم. من خودم را سرزنش مي كنم كه نمي توانم بيش از اين دست به عصا حركت كنم. مدت هاست كه علاقه من به شخص ديگري است و با احترام تمام نامه هاي شما و آن گيره سر را كه از سر لطف فراوان به من اعطا كرديد به شما بازمي گردانم. و الي آخر. جان ويلوبي.»
الينور: اوه، ماريان.
ماريان از سر درد جيغ بلندي مي كشد و خودش را پرت مي كند روي تخت خواب. مثل اين است كه به لحاظ جسمي هم درد دارد.
الينور: ماريان، اوه ماريان، خيلي خوبه كه الان فهميدي اون چه قصدي داره. فكرش رو بكن عزيزم، چه احساسي پيدا مي كردي اگه تو و اون نامزد مي شدين و ماه ها و ماه ها هيچ اتفاقي نمي افتاد.
ماريان: ما نامزد شديم.
الينور: ولي تو براي اون نامه مي نوشتي! به نظر من اون عمداً تو رو ترك كرده.
ماريان: نه ... اون اون قدر ها هم كه تو فكر مي كني آدم بي ارزشي نيست.
الينور: اون قدر بي ارزش نيست؟ اون به تو گفت كه دوستت داره؟
ماريان: آره، نه ... تقريباً هيچ وقت اين حرف رو نزد. گه گاه اشاره هايي مي كرد اما هيچ وقت مستقيماً نگفت. گاهي فكر مي كردم عاشق منه، اما هيچ وقت نبود. اون هيچ عهدي رو نشكسته.
الينور: او عهدي رو كه با همه ما داشت شكسته، اون كاري كرد كه همه مون فكر مي كرديم اون عاشق توئه.
ماريان: اون بود!‌ بود ... اون عاشق من بود، همون طور كه من عاشقش بودم.
خانم جنينگز ناگهان وارد مي شود.
خانم جنينگز: بايد مستقيماً مي اومدم بالا ... چطوري، دوشيزه ماريان؟
ماريان بدون آن كه بتواند جلوي خودش را بگيرد هق هق گريه سر مي دهد.
خانم جنينگز: طفلكي! خيلي حالش بده. جاي تعجب هم نداره دوشيزه دش وود. دوشيزه مورتون رو توي خيابون ديدم. اون يكي از دوست هاي خوب منه.اون گفت كه آقا تا آخر همين ماه با دوشيزه گري ازدواج مي كنه كه پنجاه هزار پوند داراي داره. خب من هم گفتم اگه واقعاً قراره اين اتفاق بيفته اميدوارم همسرش اونه به ستوه بياره!
او به سوي تخت خواب مي رود تا ماريان را آرام كند.
خانم جنينگز: اما عزيزم اون تنها مرد جوان در اين اطراف نيست، با اين صورت زيبايي كه تو داري نيازي نداري كسي عاشق تو بشه.
ماريان بيشتر هق هق مي كند.
خانم جنينگز: آه، چي مي گم! بهتره اون گريه كنه. من ميرم چيزي براش درست كنم ... اون زيتون دوست داره؟
الينور: نمي دونم.
خانم جنينگز مي رود. ماريان بار ديگر نامه را قاپ مي زند.
ماريان: باورم نمي شه كه اون اين قدر سنگدل باشه!
الينور: ماريان هيچ عذري متوجه اون نيست ... اون اختيار داره هر كاري كه مي خواد بكنه.
ماريان: ولي اين انصاف نيست! اوه ماما! من مامان رو مي خوام! الينور لطفاً منو ببر خونه! نمي شه فردا بريم؟
الينور: كسي نيست ما رو ببره.
ماريان: نمي تونيم يه كالسكه اجاره كنيم؟
الينور: پولي نداريم ... خيلي هم به خانم جنينگز به خطر الطافي كه بهمون داشته مديونيم.
ماريان: اون همه ش دنبال شايعه اس و فقط به اين دليل منو دوست داره كه شايعه درست مي كنم!‌من طاقتش رو ندارم اينجا بمونم.
الينور: يه راهي پيدا مي كنم. بهت قول مي ده.

111-داخلي - قهوه خانه كاونت گاردن - روز
 

فاني، جان و رابرت مشغول نوشيدن شكلات هستند.
رابرت: ظاهراً اونها هيچ وقت با هم نامزد نشده بودن.
فاني: دوشيزه گري پنجاه هزار پوند داره. ماريان حتي يه پني هم نداره.
جان: اون نبايد انتظار داشته باشه كه ويلوبي باهاش ازدواج كنه. اما دلم براي ماريان مي سوزه ... طراوتش رو از دست مي ده و مثل الينور پيردختر مي شه عزيزم، به نظر من بهتره اونها يك چند روزي بيان پيش ما ... هرچي باشه ما فاميل هستيم و پدرم ... او حرفش رو قطع مي كند. فاني نگاهي حاكي از دلخوري و ناراحتي به رابرت مي اندازد. فوراً فكري به ذهنش مي رسد.
فاني: عزيزم من از خدامه كه اونها بيان پيش ما ولي من قبلاً از دوشيزه استيل دعوت كردم كه سري به ما بزنه. ما نمي تونيم خانم جنينگز رو از هم نشيني با همدم هاش محروم كنيم. مي تونيم سال ديگه خواهرت رو دعوت كنيم. اين جوري دوشيزه استيل هم از خوش قلبي تو بيشتر بهره مند مي شه ... دختره بيچاره!
جان:‌اين حرف فاني بسيار منطقيه. ما مي تونيم الينور و ماريان رو سال ديگه دعوت كنيم ... حتماً!

112-خارجي - خانه جان و فاني - خياباني در لندن - روز
 

كالسكه خانم جنينگز جلوي خانه مي ايستد. يك خدمتكار تر و فرز در را باز مي كند و لوسي با دست پوش خز تازه اي عرض اندام مي كند.

113-داخلي - خانه خان جنينگز - اتاق خواب - روز
 

ماريان تنها در بستر نشسته . اطراف او يادداشت هايي كه براي ويلوبي نوشته ريخته شده است. كتاب غزل جيبي و گل سر او نيز ديده مي شوند. در دستان او نامه ويلوبي ديده مي شود كه او بارها و بارها خوانده است.
پايان قسمت سوم
منبع: فيلم نگار شماره 36



 

تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
موارد بیشتر برای شما
مرگ ناگهانی و پرسش های ناتمام؛ چگونه درباره فقدان با کودکان حرف بزنیم؟
مرگ ناگهانی و پرسش های ناتمام؛ چگونه درباره فقدان با کودکان حرف بزنیم؟
واکنش صلیب سرخ جهانی به جنایت‌های دشمن در جنگ چهل روزه علیه ایران چه بود؟
play_arrow
واکنش صلیب سرخ جهانی به جنایت‌های دشمن در جنگ چهل روزه علیه ایران چه بود؟
پرونده جدید علیه رسایی
play_arrow
پرونده جدید علیه رسایی
سواد مرگ، چرا جامعه ای که درباره زندگی حرف می زند از مرگ سخن نمی گوید؟
سواد مرگ، چرا جامعه ای که درباره زندگی حرف می زند از مرگ سخن نمی گوید؟
سلاح شیمیایی ایرانی در قلب واشنگتن؟!
play_arrow
سلاح شیمیایی ایرانی در قلب واشنگتن؟!
ضرب و شتم محمد خردادیان پس از افشاگری علیه پهلوی
play_arrow
ضرب و شتم محمد خردادیان پس از افشاگری علیه پهلوی
اولین ساعت‌مچی تلویزیون دار جهان سیکو در سال ۱۹۸۲ + فیلم
play_arrow
اولین ساعت‌مچی تلویزیون دار جهان سیکو در سال ۱۹۸۲ + فیلم
پیرترین ایرانی در سرشماری جدید شناسایی شد + فیلم
play_arrow
پیرترین ایرانی در سرشماری جدید شناسایی شد + فیلم
آیا هر رازی را باید با یک ربات در میان گذاشت؟
آیا هر رازی را باید با یک ربات در میان گذاشت؟
تقدیر از معلمی که جان دانش‌آموز را براثر خفگی نجات داد + فیلم
play_arrow
تقدیر از معلمی که جان دانش‌آموز را براثر خفگی نجات داد + فیلم
تعبیر جدید ترامپ از ونزوئلا ؛ دارایی جدید آمریکا است + فیلم
play_arrow
تعبیر جدید ترامپ از ونزوئلا ؛ دارایی جدید آمریکا است + فیلم
ادعای کارشناس پزشکی قانونی: جفری اپستین خفه شده است + فیلم
play_arrow
ادعای کارشناس پزشکی قانونی: جفری اپستین خفه شده است + فیلم
نجات خدمه نفتکش متخلف در تنگه هرمز توسط صیادان + فیلم
play_arrow
نجات خدمه نفتکش متخلف در تنگه هرمز توسط صیادان + فیلم
مسیریاب ایرانی با حال‌وهوای بازی GTA به‌روزرسانی شد + فیلم
play_arrow
مسیریاب ایرانی با حال‌وهوای بازی GTA به‌روزرسانی شد + فیلم
گروسی: بازگشت بازرسان آژانس به ایران نباید به توافق سیاسی مشروط شود + فیلم
play_arrow
گروسی: بازگشت بازرسان آژانس به ایران نباید به توافق سیاسی مشروط شود + فیلم