17ژوئیه 1994 بین ساعت دو تا یازده شب

شما خودتان به یاد می آورید که روز 17 ژوئیه 1994 بین ساعت ده تا یازده شب، داشتید چه کار می کردید؟ نه؟ من هم همین طور، هیچ کس نمی داند.
دوشنبه، 27 شهريور 1391
تخمین زمان مطالعه:
موارد بیشتر برای شما
17ژوئیه 1994 بین ساعت دو تا یازده شب
17ژوئیه 1994 بین ساعت دو تا یازده شب

نویسنده: تونینو بناکیستا
ترجمه: سینا عابدی


 
«شما خودتان به یاد می آورید که روز 17 ژوئیه 1994 بین ساعت ده تا یازده شب، داشتید چه کار می کردید؟ نه؟ من هم همین طور، هیچ کس نمی داند.»
«من برای رسیدن به این جا سال های زیادی زحمت کشیده ام و این یعنی بیش از حد صبر و تحمل دارم. من امشب از این اتاق بیرون نمی روم مگر با اعترافنامه کتبی تو.»
احتیاجی به داد زدن نیست بازرس. این از روش های شماست، می دانم، ولی این کار مانع فکر کردن من می شود. وقتی شما داد می زنید، چطور از من انتظار دارید که خاطراتم را مرور کنم؟ فقط مجرم واقعی به یاد می اورد که 17 ژوئیه 1994 بین ساعت ده تا یازده شب چه چه می کرده. آدم بی گناه مدت زیادی است که آن را فراموش کرده است.»
«ما زمان لازم برای فکر کردن را در اختیارت می گذاریم اما تو باید حرف بزنی.»
اگر من شب 17 ژوئیه 1994 کسی را کشته بودم، حتماً الان یادم بود. این چیزها هیچ وقت فراموش نمی شوند. 17 ژوئیه 1994 بین ساعت ده تا یازده شب، من کسی را نکشتم، این روزها، خطاهای قضایی مسأله ای است که به شکل شرم آوری فراموش شده است. من تصور می کردم روش های پلیسی خیلی وقت است که پیشرفت کرده، مثل پزشکی، در زمانه ای که از هر سه مورد سرطان دو مورد درمان می شوند، ما حق داریم انتظار داشته باشیم که پلیس از بین متهم دو بی گناه را شناسایی کند. مشکل این است
که فعلاً تنها متهم شما من هستم و من نمی دانم روز 17 ژوئیه 1994 بین ساعت ده تا یازده شب چه کار می کردم.»
«خوب است بدانی که همکاران من سرحال و قبراق پشت در ایستاده اند و آماده اند که جای من را بگیرند.»
«من سال 1994 را از یاد برده ام. نمی دانم آیا در آن سال تابستانی وجود داشت یا نه؟ هیچ هوای گرم و خفه کننده شبانه ای را هم از آن به یاد ندارم و نه حتی لذت نوشیدن مقداری آب یخ را و نه لذت پرسه زدن در پیاده روهای شهر را.
نباید من را به جرم این که تابستان 1994 را فراموش کرده ام به زندان بیندازند. در آن زمان من چطور آدمی بودم؟ پسری مسخره که چشم به راه آینده بود، بین زمین و هوا معلق در هستی و وجودش؛ مسافری که در تمام طول راه حوصله اش سر می رود و بی تابی می کند. من آن روز بین ساعت ده تا یازده شب نتوانستم هیچ کار خارق العاده ای انجام بدهم. من معمولاً روزها فعال هستم. شب ها به هیچ دردی نمی خورم. بیشتر اوقات چرت می زنم. هیچ کس شب ها روی من حساب باز نمی کند، همه چیز از یادم می رود. چطور از من توقع دارید آن وقت شب، آن قدر سر حال باشم که کسی را بکشم؟
17 ژوئیه 1994 بین ساعت ده تا یازده شب، من داشتم چرت می زدم. در یک شب خنک تابستانی از سالی بی فایده داشتم چرت می زدم. ممکن است ناامید شده باشید اما من تمام تلاشم را می کنم که چیزی به یاد بیاورم. تمرکز می کنم، با وجود این که به نظر نمی آید. هر کس دوست دارد به یاد بیاورد که در آن ساعت مشخص چه کار می کرده. کافی است که کمی از جزئیات آن به ذهنم بیاید، در این صورت همه ماجرا سریع به ذهنم برمی گردد.»
«ما مطع هستیم که تو هنگام حادثه در پاریس بوده ای.»
«بله، فکر می کنم که آن موقع پاریس بودم. من دیدن جشن ها و رژه های جشن ملی 14 ژوئیه را در شانزه لیزه دوست دارم. همیشه برای دیدنش می روم، تنها. با وجود این که 14 ژوئیه
اطراف من پر از شاهد و گواه بود، اثبات این مسًله که من آن جا بوده ام برایم غیرممکن است. شما چطور انتظار دارید که بتوانم به شما اثبات کنم که سه روز بعد، این فرد ناشناس را در آن گوشه بیابان نکشته ام؟ من دوست دارم که شما یک نفر را به من معرفی کنید که قادر باشد بگوید در آن موقع شب چه کار می کردید بازرس؟ گفتنش برایتان سخت است، این طور نیست؟ شاید شما خودتان آن مرد را کشته باشید. برای همین این قدر تلاش می کنید من را متهم کنید. به هر حال، شما دوست ندارید کسی بداند در آن ساعت مشخص چه کار می کرده اید. شاید یک جنایت؟ یا شاید بدتر، کاری رقت آور؟ چه کسی می تواند نشان دهد در آن ساعت مشخص کار بدی نمی کرده است؟ در طول یک ساعت، کارهای زیادی می توان کرد. شصت دقیقه... وقتی بین هشت تا ده ثانیه می توان عاشق شد، وقتی در یک چشم به زدن، یک گلوله می تواند قلبی را که چهل سال کار می کرده است از کار بیندازد، شصت دقیقه...
الان حدود چهار ساعت است که من در این اتاق نشسته ام، در حالی که به پاهایم خیره شده ام، مبادا چشمانم به چشمان شما بیفتد آقای بازرس. من این چهار ساعت را از دست دادم اما فراموششان نخواهم کرد.»
«سکوت هیچ وقت روش خوبی برای دفاع از خود نیست، اگر همه این ها را رد می کنی، لااقل بگو آن شب کجا بودی.»
«برای اثبات این که در آن ساعت مشخص هیچ اتفاق خاصی نیفتاده است، من باید برای شما در مورد تمامی ساعت های سپری شده قبل از آن حرف بزنم اما شما برای شنیدن حرف های من نه صبر و بردباری یک روان شناس را دارید و نه کنجکاوی یک دوست را. من باید از اول شروع کنم، از خیلی وقت پیش، زمانی که خیال می کردم رویاها و آرزوها برایم خوب هستند.
اگر کمی تلاش کنم، شاید بتوانم چند لحظه خوب را از گذشته به یاد بیاورم. شاعران می گویند که ما فقط چنین
لحظه هایی را به خاطر می سپاریم، باقی فراموش می شوند. شاعران چقدر خوشبینند... با این حال شاید حق داشته باشند... به جای وقت تلف کردن برای پیدا کردن آن ساعت مشخص که در اعماق وجودم گم شده است، برایم بهتر و دلپذیرتر می بود اگر به دو سه ساعت از زندگی ام فکر می کردم که ارزش زندگی کردن داشته است.»
«دروغ بگو، لعنتی، دروغ بگو! ولی چیزی بگو.»
«اگر این برای شما تا این حد مهم است، چرا که نه؟
روز 17 ژوئیه 1994 شاید خاص ترین روز آن سال بود. بین ساعت ده تا یازده شب، من شاید لحظات خیلی خوبی را می گذرانده ام. آن شب، وسط گردشگاه ترو کدرو، با گچ کنده شده از یک مجسمه بزرگ و زیبا، روی زمین طرحی کشیدم. در پارک با زنی زیبا آشنا شدم و با کسی که قصد خودکشی از روی پل نف را داشت گفت و گویی دلنشین داشتم و چه اهمیتی دارد که طرح من با اولین قطره های رگباری ناگهانی ناپدید شد، که آن زن بعد از دو ساعت به یادماندنی در تاریکی شب گم شد، که آن فرد ناامید با پریدن در آب به زندگی خود پایان داد. هر سه آن ها می توانستند موجب تبرئه من شوند. شما هیچ وقت چنین لحظاتی را در زندگی تان نداشته اید بازرس؟ من هم همین طور آن ساعت مشخص بخش مهمی از هستی غمگین من نبود و آن ساعت چون به فراموشی سپرده شده است، تبدیل به مهم ترین لحظات عمر من شده است. تناقض ظالمانه ای است، نه؟
«به ما بگو این اسلحه را از کجا پیدا کردی؟»
«یک اسلحه؟ من؟ من حتی نمی توانم سوزنی را در سوزندان پیدا کنم. 15 ژوئیه 1994، بین ساعت پنج تا شش صبح، من در یک کافه کثیف در تاریک ترین گوشه شهر نبوده ام، در جست و جوی کسی که به من اسلحه بفروشد. من اصلاً نمی دانم چطور می شود چنین کاری کرد. حمل یک اسلحه باید به اندازه استفاده کردن از آن سخت و دردناک باشد. من هرگز به این مسأله فکر نکرده ام اما اگر می خواستم کسی را بکشم، از
وسیله دیگری استفاده می کردم، چیزی که طبیعی تر باشد. من روستایی هستم. آن جا گردن می شکنند، خون می ریزند، سر می شکنند، خفه می کنند. نه، اسلحه نه، این جور وسایل در دنیای من وجود ندارند.»
«چون تو قصد نداری هیچ چیزی در مورد بی گناهی ات بگویی، صریح تر صحبت می کنیم. چه مشکلی با مقتول داشتی؟»
«من آن مرد را نکشتم، چه فایده. به هر حال، شاید حقش بوده است، چرا که یک نفر به خودش زحمت کشتن او را داده است. اگر من به بیست سال زندان غیر قابل بخشش محکوم شوم، زمانم را به تأسف خوردن از بی گناهی خواهم گذراند؛ از این که در آن شب بین ساعت ده تا یازده شب آن مرد را نکشته ام و در باقی هستی ام، در حسرت تأخیر از یک قتل خواهم بود.»
«حرف بزن لعنتی، حرف بزن.»
«بازرس، کسانی که هیچ چیز برای اعتراف ندارند به نظر توطئه گر می آیند. اگر من این مرد را کشته بودم، بدون شک امروز آدم دیگری بودم؛ من از کنار انسان ها دور افتاده و سرهای سوخته زیادی گذشته بودم. در آن جا، حتماض جایی برایم بود. من راه خودم را در گند و افتضاح پیدا کرده بودم. شاید وحشت مرا بزرگ کرده بود و آن وقت این جملات شما برایم قابل فهم بود.»
نخستین بارقه های نور خوشید به چشمم می خورد. بازرس اتاق را ترک می کند. چشمانم دوباره از کم خوابی می سوزد.
چشمانم را می بندم.
اگر آن ساعت مشخص را به یاد نیاورم، بیست سال آینده را در زندان سپری خواهم کرد. شاید در این مدت، فرصت فکر کردن به این که در آن موقع چه کار می کرده ام را پیدا کنم.

پی نوشت ها :

این داستان با عنوان «Le 17 uillet 1994 entre22et 23h»، سال 1999 در مجموعه داستان«Toutal ego» منتشر شده است. ترجمه از روی متن اصلی (زبان فرانسه) صورت گرفته است.

منبع: داستان همشهری- شماره 2

 

 

تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
موارد بیشتر برای شما
سیره تربیتی پیامبر (ص) در برخورد با نوجوانان؛ از کرامت تا تربیت دینی
سیره تربیتی پیامبر (ص) در برخورد با نوجوانان؛ از کرامت تا تربیت دینی
مرگ ناگهانی و پرسش های ناتمام؛ چگونه درباره فقدان با کودکان حرف بزنیم؟
مرگ ناگهانی و پرسش های ناتمام؛ چگونه درباره فقدان با کودکان حرف بزنیم؟
واکنش صلیب سرخ جهانی به جنایت‌های دشمن در جنگ چهل روزه علیه ایران چه بود؟
play_arrow
واکنش صلیب سرخ جهانی به جنایت‌های دشمن در جنگ چهل روزه علیه ایران چه بود؟
پرونده جدید علیه رسایی
play_arrow
پرونده جدید علیه رسایی
سواد مرگ، چرا جامعه ای که درباره زندگی حرف می زند از مرگ سخن نمی گوید؟
سواد مرگ، چرا جامعه ای که درباره زندگی حرف می زند از مرگ سخن نمی گوید؟
سلاح شیمیایی ایرانی در قلب واشنگتن؟!
play_arrow
سلاح شیمیایی ایرانی در قلب واشنگتن؟!
ضرب و شتم محمد خردادیان پس از افشاگری علیه پهلوی
play_arrow
ضرب و شتم محمد خردادیان پس از افشاگری علیه پهلوی
اولین ساعت‌مچی تلویزیون دار جهان سیکو در سال ۱۹۸۲ + فیلم
play_arrow
اولین ساعت‌مچی تلویزیون دار جهان سیکو در سال ۱۹۸۲ + فیلم
پیرترین ایرانی در سرشماری جدید شناسایی شد + فیلم
play_arrow
پیرترین ایرانی در سرشماری جدید شناسایی شد + فیلم
آیا هر رازی را باید با یک ربات در میان گذاشت؟
آیا هر رازی را باید با یک ربات در میان گذاشت؟
تقدیر از معلمی که جان دانش‌آموز را براثر خفگی نجات داد + فیلم
play_arrow
تقدیر از معلمی که جان دانش‌آموز را براثر خفگی نجات داد + فیلم
تعبیر جدید ترامپ از ونزوئلا ؛ دارایی جدید آمریکا است + فیلم
play_arrow
تعبیر جدید ترامپ از ونزوئلا ؛ دارایی جدید آمریکا است + فیلم
ادعای کارشناس پزشکی قانونی: جفری اپستین خفه شده است + فیلم
play_arrow
ادعای کارشناس پزشکی قانونی: جفری اپستین خفه شده است + فیلم
نجات خدمه نفتکش متخلف در تنگه هرمز توسط صیادان + فیلم
play_arrow
نجات خدمه نفتکش متخلف در تنگه هرمز توسط صیادان + فیلم
مسیریاب ایرانی با حال‌وهوای بازی GTA به‌روزرسانی شد + فیلم
play_arrow
مسیریاب ایرانی با حال‌وهوای بازی GTA به‌روزرسانی شد + فیلم