نویسنده: حسین نجاتی
علائم و نشانه ها:
-لذت بردن از مشاهده تنبیه دیگران،-بدگویی از دیگران تا شاید موجب تنبیه قرار گیرند آنها،
-سعی در مظلوم و بی گناه جلوه دادن خود،
-زیرنظر داشتن دیگران از گوشه چشم،
-ایجاد دردسر و مزاحمت به مجرد غافل شدن از او،
-زیاد بودن تمایلات دیگر آزاری در او،
-استفاده از تقلب در جوابگویی به سئوالات،
-داشتن تعدادی دوست خصوصی و صمیمی برای خود.
عوامل پدید آورنده:
-وجود شکست های زیاد و موفقیت های کم،-مورد توجه و محبت دیگران نبودن(مخصوصاً خانواده)
-سخت گیری بیش از ظرفیت بر وی،
-روبرو بودن با مشکلات عاطفی عمیق،
-تجربه نکردن آرامش،
در معرض تنبیه بودن.
چگونگی عملکرد:
-تقویت و تشویق رفتارهای مناسب کودک،-واگذار کردن کارها و مسئولیتهایی به کودک،
-عدم استفاده از تنبیه تا جای ممکن،
-بذل توجه کافی به کودک،
-در صورت نیاز، مراجعه به روان شناس یا مشاور.
منبع: نجاتی، حسین، (1388)، روانشناسی کودک، تهران، نشر بیکران، چاپ دهم.
/ج
