ارتباط شفاعت و دعا

شفاعت در اصل نام دوم دعاست. هرکس اجازه دارد به بارگاه خدایتعالی برای خویش و عزیزان و نزدیکانش وعموم مردم دعا کند. در بارگاه پروردگار عزیز، دعا پذیرفته می شود. ولی گفته شده است که دعاهای انبیاء کرام و صالحین و مؤمنین و مردم عامّی بیش و کم ازنظر اعتبار با هم یکسان و هم شأن نیستند. بی تردید دعاهای انبیاء بزرگوار، اولیای عظام و مؤمنان صالح و نیکوکار از دعاهای افراد بیچاره ی بدکار، فاسق و فاجر و کافر پذیرفتنی تر است. خداوند هم خطاب به نبی اکرم ( صلی الله علیه و آله) می فرماید: « وَصَلَّ عَلَیهِم إن صَلاَتکَ سَکَنُ لَهُم {103/9} و تو در حق ایشان دعا بفرما، بی شک دعای تو برای ایشان ( موجب) تسکین است.
و نبی اکرم ( صلی الله علیه و آله) می فرماید: لا یرد القضاء الاّ الدعاء( جامع ترمذی، ج4، ص 448، حدیث 2139). قضا را فقط دعا دگرگون می کند. بنابراین همین که از مقربان الهی کسی به بارگاه خداوند دست دعا بلند کند یا کسی از این افراد شفاعت کند، از آن شفاعت آن حکم بر می گردد و شفاعت او پذیرفته می شود. و این شفاعت هم در دنیا و هم در آخرت جایز است.
منبع مقاله: القادری، دکتر محمد طاهر، (1390)، عقیده شفاعت، سید عبدالحسین رئیس السادات، تهران: مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی- معاونت فرهنگی، چاپ اول.