زمينه گرايي

 contextualism
مكتبي فكري در تاريخ فلسفه ي سياسي است كه به طور خاص با دانشگاه كمبريج پيوند دارد و بر اساس آن، درك زمينه هاي اجتماعي، تاريخي، سياسي و ادبي متون براي فهم صحيح معناي آنها ضروري است. اين اصطلاح به شدت با نام كوئنتين اسكينر ( Skinner ) گره خورده است. او در مقاله ي « محدوديت هاي تبيين تاريخي » ( 1966in Tully[ed]1989 ) به غالب آثاري كه به تفسير متون تاريخي مي پردازند حمله مي كند. اسكينر نشان مي دهد كه طيف مختلفي از مفسران در آثار خود ادعاهايي غيرتاريخي ( ahistorical ) و نامتناسب با شرايط تاريخي ( anachronistic ) مطرح كرده اند كه ناشي از دنبال كردن يك روش شناسي غيرتاريخي بوده است. اسكينر، تحت تأثير ويتگنشتاين، اعتقاد دارد كه نوشتن اثر سياسي، عملي منظوري (‌illocutionary ) است؛ بنابراين براي فهم معناي آن، درك سؤالاتي كه براي مؤلف مطرح بوده و متوني كه قصد پاسخ گويي به آنها را داشته ضروري است. افرادي چون جان دان ( Dunn )، جيمز تولي (‌Tully ) و ريچارد تاك (‌Tuck ) تحت تأثير اين مكتب اند. يك مقطع مهم در تحول مكتب كمبريج يا زمينه گرايي زماني بود كه پيتر لَسلِت ( Laslett )‌نشان داد كه [ برخلاف تصور رايج ] دو اثر لاك به نام رساله هايي در باب حكومت در بعد از انقلاب 1688 و براي توجيه رژيم جديد نوشته نشده اند، بلكه بين سال هاي 1679 تا 1683، به عنوان جزوات انقلابي و براي تجويز اقدامات انقلابي عليه حكومت به رشته ي تحرير درآمده اند.
مكتب زمينه گرايي كمك شاياني به فهم ما از شبكه ي پيچيده اي از نيّات، پاسخ ها، سؤالات و تأثيرات مي كند كه مقصود مؤلف از نگارش اثر را شكل داده اند. اما امروزه ديگر اين ديدگاه پذيرفته نيست كه فقط يك روش واحد براي فهم متون وجود دارد، يا اين كه از يك تفسير خودآگاهانه ي غيرتاريخي كه مبتني بر بازسازي عقلاني يك متن است هيچ چيز نمي توان آموخت. امروزه فلاسفه از تكثرگرايي روش شناختي جانبداري مي كنند كه بر طبق آن، رهيافت اتخاذ شده براي تفسير متن تا حد زيادي به سؤالاتي بستگي دارد كه خواننده پاسخشان را در آن متن جست و جو مي كند.
منبع مقاله:
پايك، جان، (1391)، فرهنگ اصطلاحات فلسفه ي سياسي، مترجمان: سيد محمدعلي تقوي- محمدجواد رنجكش، تهران: نشر مركز، چاپ اول.