ترخون

ترخون با نام علمي Artemesia dracunculus متعلق به خانواده ي کاسني (1) است. ترخون يکي از سبزيجات مورد علاقه ايرانيان است. گياهي است معطر و طعمي نسبتاً تند دارد. ترخون را تازه همراه با سبزيجات ديگر مصرف مي کنند. همچنين آن را مي توان خام يا پخته و يا به صورت خشک شده براي ايجاد طعم در برخي از غذاها مورد استفاده قرار داد. ترخون برگ هايي نسبتاً کوچک و کشيده خطي دارد. ساقه هاي آن اغلب خوابيده و نيمه افراشته رشد مي نمايند. ترخون در شرايط مناسب از طريق جوانه هايي که در انتهاي ساقه ها ايجاد مي کند خيلي سريع زياد مي شود. اگر اطراف بته ها را خاکريزي سبکي بکنيد باعث تحريک جوانه هاي تحتاني شده و بته ها رفته رفته بزرگ مي شوند. ترخون جزء سبزيجات دو ساله و چند ساله است.
قبل از کاشت ترخون زمين را کاملاً شخم نموده و مقدار زيادي کود حيواني با خاک مخلوط نماييد به طوري که خاک کاملاً نرم و سست شده و رطوبت را در خود حفظ نمايد. در عين حال خاک بايستي با زهکشي کامل باشد. مکان مورد نظر بايستي آفتاب رو باشد. زمين را مي توانيد شياربندي نموده و نشا ترخون را در بازوها بکاريد. اگر زمين را شيار مي کنيد شيارها بايستي نسبتاً سطحي و کم عمق باشند. نوک ساقه هاي نورسته ترخون را بايستي مرتباً چيده و مصرف نماييد تا انشعابات بيشتري رشد نموده و بته ها بزرگتر شوند. در نواحي که زمستان هاي سختي نباشد از ترخون مي توانيد تمام سال استفاده نماييد. در زمستان براي جلوگري از يخ زدگي بته ها را از پايين قطع نموده و روي آنها کمي خاک بريزيد. بته ها به اين صورت حفظ شده و در اواخر زمستان که هوا ملايمتر مي شود جوانه ها از زير خاک رشد کرده و بته ها گسترش مي يابند. براي کشت ترخون بهتر است از نشا آن استفاده کنيد و همچنين از طريق تقسيم ريشه مي توانيد آن را تکثير نماييد. ترخون را همچنين مي توان از طريق بذر کاشت و تکثير نمود. ترخون به آب زيادي نياز دارد.

پي نوشت ها :

1- Compositae.

منبع مقاله :
کيانمهر، هرمزديار، (1388)، گل هاي آپارتماني و سبزيکاري، تهران: آييژ، چاپ اول