سلام و خسته نباشید 19سال دارم و در دانشگاه مشغول تحصیل هستم چند ماه پیش با هم کلاسیمکه همسنم هست اشنا شدم و ایشون بهم ابراز علاقه کردند من هم بهش بی علاقه نبودم و باهم دوست شدیم ایشون قصدشون ازدواجه و ما واقعا همو دوس داریم پس اومد خواستگاری اما پدرم به خاطر سن کمش زیاد راضی نبود , دایی من بهم گفت سنش کمه ممکنه عشقش از روی بچگی باشه هنوز خیلی راه داره سربازی نرفته و پول و شغل نداره بهتره فراموشش کنی اونقدر گفت ک من همون شب بهش جواب منفی دادم ولی دیدم بدون اون نمیتونم و واقعا دوسش دارم و اینکه از نزدیک میبینمش ولی مال من نیس واقعا عذاب میکشم طوری شد که باز به سمتم اومد و باهم دوست شدی دوباره من بهش گفتم پشیمونم و اشتباه کردم منو ببخش دیگه هیچ گاه ترکت نمیکنم اون منو بخشید ولی همش بهم میگه اونقدر دوست دارم ک میترسم از پیشم بری همش کابوس میبینه ، همش غمگینه و میگه میترسم ,میترسم تنهام بزاری تویی که یه بار تنهام گذاشتی باز هم این کارو خواهی کرد .هر چقدر میخام بهش اعتماد ببخشم که از پیشت نمیرم میگه من پسریم ک هیچی ندارم تو هم دختر یکی یه دونه ای هستی و من هیچ امیدی ندارم ک مال من بشی من چه جوری بهش اعتماد ببخشم چه جوری کاری کنم ترس بی جایی که داره و باعث میشه هم خودش هم من عذاب بکشم از بین بره اینم بگم که هر دو اولین رابطه عاشقانه و دوستی هست ک تجربه میکنیم ایا این دلیل میشه ک انقدر بترسه برای از دست دادن من ؟