با عرض سلام و احترام خدمت شما خواهر گرامی خواهر عزیزم ، این آشنایی که از طریق خود پسر یا دختر، قبل از مراسم خواستگاری صورت گیرد، نه‌ تنها صحیح و پسندیده نیست، بلکه در اغلب موارد مفید و موفق هم نخواهد بود. آشنایی قبل از خواستگاری رابطه‌ای بدون تعهد، سطحی، ظاهری و بدون سمت و سو است و روابط حاکم در این نوع آشنایی‌ها اغلب رویایی، فانتزی و براساس احساسات و هیجانات عاطفی دختر و پسر شکل می‌گیرد و هرچند که برای دو جنس مخالف دلنشین و شیرین است، اما مبتنی بر واقعیت نبوده و کاذب است. در این روابط، عشقی مجازی حکمفرماست که واقعیت خارجی ندارد. در این نوع آشنایی‌ها اغلب پسرها قصد ازدواج نداشته و معمولا از برگزاری خواستگاری ،به اتفاق خانواده طفره می‌روند. این افراد بیشتر به فکر کامروایی هستند و برای رسیدن به آن آشنایی را طولانی کرده و نمی‌گذارند رابطه از آشنایی فراتر رود. اگر این نوع آشنایی‌ها به ازدواج ختم شود اغلب ناموفق بوده و با طلاق به شکست منتهی می‌شود، مخصوصا اگر چنین تهدید های ناپخته و ناشیانه ای از طرف مقابل سر بزند . زمانی که هدف از آشنایی، ازدواج باشد نوع آشنایی متفاوت است. داشتن هدف ازدواج به این معنی نیست که پس از آشنایی، حتما باید ازدواج کرد. قصد ازدواج به این معنی است که این ارتباط، برای فرد مهم است؛ چارچوب دار است و بی قید و باری به هر جهت نیست. قرار است طی این رابطه دختر و پسر تحت نظر خانواده ها ،با لایه های سطحی شخصیت یکدیگر آشنا شوند و این آشنایی شناختی به آنها بدهد که با آن بتوانند تصمیم بگیرند به درد هم میخورند یا نه. بنابراین آشنایی های قبل از ازدواج آن هم در چارچوب مشخص و ارزشی و اخلاقی باعث می شود افراد عاقلانه تصمیم بگیرند، عاشقانه شروع کنند و با تعهد ادامه دهند.فردی که قصد ازدواج دارد یعنی پذیرفته است که زیر بار مسئولیت برود، از ارتباط صمیمانه نمی ترسد و به سنت ازدواج پای بند است. پذیرش ازدواج سطح بالایی از مسئولیت پذیری و پختگی را می طلبد. فردی که تصمیم به ازدواج می گیرد باید به بلوغ ۸گانه رسیده باشد که شامل بلوغ جنسی و جسمی، بلوغ عقلی و علمی، بلوغ روانی، بلوغ بینشی، بلوغ اجتماعی، بلوغ اخلاقی و بلوغ مالی می شود. تا با توانایی و تجاربی که دارد به یک شناخت نسبی از طرف مقابل خود برسد.فقط گفتن و بیان قصد ازدواج کافی نیست که فرد نیت ازدواج دارد بلکه چند نشانه وجود دارد که عملاً قصد و نیت فرد را از آشنایی نشان می دهد. نیت و قصد ازدواج را عملاً می توان با این نشانه ها متوجه شد:فردی که قصد ازدواج دارد در دوره آشنایی، تقاضای ارتباط جنسی نمی کند.فردی که قصد ازدواج دارد ارتباطش را از خانواده مخفی نمی کند.فردی که قصد ازدواج دارد زمان آشنایی را بیش از اندازه طولانی نمی کند.فردی که قصد ازدواج دارد سعی در به دست آوردن اطلاعات دارد و تنها به تبادل احساسات بسنده نمی کند.به طور میانگین ۳ تا ۶ ماه فرصت مناسبی است که دختر و پسر و خانواده هایشان با هم آشنا شوند اما این آشنایی ها نباید طولانی شود تا وابستگی کاذب و غیر منطقی ایجاد کند. خواهر عزیزم ، پیشنهاد بنده به شما برای اینکه تصمیم درست و منطقی بتوانید بگیرید ، این است که در مرحله اول ارتباط را کامل قطع کنید و به او بگویید تا زمانی که مانند دیگر خواستگاران به اتفاق خانواده به خواستگاری شما نیاید ، کامل این ارتباط از نظر شما تمام شده است ، اگر اصرار داشتند و شما را تهدید کرده اند که خودکشی میکنند ،شما نباید نگران شوید و ایشان برای جلب توجه و رضایت شما به صورت ناپخته شاید آسیبی به خود بزند ولی شما نباید قاطعیت خود را که هم به نفع شما و هم به نفع ایشان است از دست بدهید و با زندگی و آینده خود قمار کنید و به اشتباهات گذشته خود ادامه دهید. اگر آقا پسر به اتفاق خانواده به خواستگاری شما آمدند ، شما میتوانید برای بهتر پیش رفتن مراحل ارزیابی و بررسی تناسب ها علاوه بر راهنمایی والدینتان از نظر مشاوران دلسوز که به صورت حضوری خواستگار شما را دیده باشند و بررسی های شخصیتی و سلامت روان ایشان را تایید کرده باشند ،کمک بگیرید ،تا برای آینده تان منطقی و آگاهانه تصمیم گیری کنید.و اگر ایرادی در ایشان وجود داشته باشد که مانع از یک ازدواج بهنجار و سالم باشد ، برای اینکه به راحتی فرد مقابل و شما با این موضوع کنار بیایید ، قطعا بودن شخص سومی به نام مشاور در تسهیل این جواب منفی و دلایل به شما کمک می کند و اینکه طرف مقابل شما نیز راحت تر بتواند شما را فراموش کند . و اگر هم نتیجه بررسی های مشاور تناسب شما بود با دلایل منطقی و با دودلی کمتری وارد تشکیل زندگی خواهید شد . با آرزوی خوشبختی و سعادت در زندگی برای شما