سلام: من مدت یکسال است که با دختری آشنا شدم که 22 ساله و لیسانس است ، من درباره شرایط خودم واینکه به دلیل مشکلاتی نتوانستم تحصیلات دانشگاهی داشته باشم و ... توضیح دادم و بارها به وی گفتم که جو خانواده ات را حتما بسنج تا بعدا مشکلی پیش نیاید ولی وی همیشه با اعتماد بنفس خاصی میگفت هیچ مشکلی نیست و من با پدر و برادرم اونطور نیستم و با هم صمیمی هستیم و اگر من کسی را بخواهم ، به من نه نمیگویند و برای خانواده من مهم فقط سالم بودن و اعتقادات مذهبی و داشتن حداقل ها برای زندگی است مثل شغل ثابت و ... خلاصه ، روابط ما با هم بصورت تلفنی و پیامک ادامه داشت ، تا اینکه قرار ملاقاتی گذاشتیم و همدیگر را دیدیم ، البته با رعایت تمام مسائل شرعی و عرفی ، چون هردو از خانواده مذهبی هستیم . بعد از مدتی به شکل شدیدی به هم وابسته شدیم ، حدود 3.4 ماه از آشناییمان میگذشت که طبق گفته خودش ، یکشب پدرش گوشی اش را از دستش کشیده و از ماجرا مطلع شده ، خلاصه همین شد و قطع روابط ما با هم . من از آنجایی که فهمیدم خانواده اش به شدت مخالفند با موضوع ، سعی کردم به نوعی خودم را کنار بکشم تا وی بخاطر من در مقابل خانواده اش قرار نگیرد ، اما او این موضوع را به حساب بی عاطفگی من و اینکه آدم بی احساسی هستم گذاشت و خیلی از من ناراحت بود . چند ماهی از هم دور بودیم که باز هم از من خواست تا قرار ملاقاتی با وی بگذارم تا آخرین شرایطش را بگوید ، اما شرایطش 180 درجه تغییر کرده بود (مخصوصا درباره تحصیلات من و اینکه اینکه حتما باید منزلی در محل دیگری و جدا از آپارتمان و خانه مادری داشته باشم) و با وجودی که به شدت وابسته تر شده بود به گفته خودش تمام خاطرات اون مدت کوتاه قبلی دیدار اولمون ، دوباره برایش تداعی شده بود (بعد از ملاقات مجدد) من هم در این مدت که قطع رابطه کرده بودیم ، چندان انگیزه ای برای کار و ... نداشتم و موقعیت های شغلی بدست آمده را یکی یکی رد کردم و از دست دادم ، چون دیگر حوصله و انگیزه ای نداشتم . حالا من نمیدانم با رفتار کژدار مریض وی چه کنم ، از طرفی وقتی فکر میکنم خانواده اش مخالف هستند ، من هم دیگر آن شوق گذشته را برای شغل و کسب و کار و زندگی و ... را ندارم و از طرفی هم بخاطر ناراحتی او و همچنین وابستگی شدیدی که به هم داشتیم ، در بن بستی قرار گرفته ام که نه راه پس دارم و نه راه پیش و اگر کنار بروم ، متهم به بی عاطفگی میشوم و اگر بمانم باید خودم و او در مقابل خانواده اش قرار بگیرم . به هر حال هرکسی دوست دارم وقتی وارد خانواده ای جدید میشود ، اعضای آن خانواده او را قبول کنند و دوست داشته باشند ، من وقتی فکر میکنم که این همه سختی بکشم و در این تورم و بیکاری ، شغلی بهتر کسب کنم و به فرض هم ازدواج کنم ولی این چه زندگی خواهد شد که هنوز شروع نشده ، خانواده طرف اینقدر تحقیر آمیز و توهین آمیز برخورد کردند ، در حالیکه میتوانستند کمکمان کنند و برخوردی منطقی داشته باشند . حالا نه من و نه اون دختر ، به هیچ وجه نمیتوانیم به فرد دیگری فکر کنیم و در این بن بست و بیراهه قرار گرفتیم ...