با سلام وقتی وارد نجف شدیم از پله های اتوبوس اومدم پایین که حسین همون پسر عربی که بعدها ازم خواستگاری کرد دیدم. وارد هتل شدیم و از یکی از همسفریها بابت کاری که برام انجام داد تشکر کردم گفتم خیلی ممنون که حسین رو به من کرد و گفت خیلی ممنون یعنی چی؟ گفتم شکراً. فکر نمی کردم داستان ما از اینجا شروع بشه. لحظه به لحظه کنار ما راه می اومد و اتاقش روبروی اتاق ما بود خیلی می ترسیدم به محض وارد شدن به اتاق در را قفل می کردم و تا کسی نمی گفت کی است که پشت دره در را باز نمی کردم. مثلاً امنیتی بود و باید امنیت تمام همسفرهای من را تامین می کرد ولی انگار فقط مامور تامین امنیت ما بود. خیلی ازش خسته شده بودم و روز آخری که نجف بودیم تو راهرو منتهی به اتاق دیدمش عذر خواهی کرد گفت قصد اذیت شما را نداشتم و خواست بره که برگشت و شماره همراهش را به من داد. بغداد بودیم احساس میکردم مشتی که بهش زدم ناحق بوده زنگ زدم عذرخواهی کردم . کربلا که بودیم تلفن زد وو گفت با مادرش می خواهند بیایند خواشتگاری. حسین 23 سال دارد و 3 سال از من کوچکتره اهل نجف است حالا هر روز یکبار تلفن میزنه گاهی گریه می کنه که برای من گریه مرد منطقی نیست. من اهل اصفهانم و 26 سال دارم مهندس کامپیوتر و شاغلم. نمی گم دوستش ندارم ولی منطق اجازه نمی ده اشتباه کنم (دوستش دارم). کمکم کنید