با سلام حدودا 3سال قبل با دختر خانومی در دانشگاه آشنا شدم. به مرور به ایشان علاقه مند شدم. این دوستی تا پایان دوره تحصیل ادامه داشت. اما قسمت نبود بیشتر ادامه داشته باشه. از طرفی هم ،من شغلی نداشتم و سربازی هم نرفته بودم و طبیعتا نمی تونسم جدی جلو برم. از هم جدا شدیم و این جدایی خیلی برام تلخ و سخت بود. تا اینکه زمان گذشت. سربازی رفتم و توی حرفه ی پدری مشغول به کار شدم. حدودا 9ماه قبل دوباره با تماس ایشون، بهم وصل شدیم. بی نهایت خوشحال شدم. این بار برخلاف سری قبل خانواده ام رو هم در جریان گذاشتم و انصافا استقبال هم کردند. چند جلسه هم جهت معارفه بیشتر انجام شد. و ایشالا قراره در همین روزها صحبت های جدی تر انجام بشه. تنها مساله ای که وجود داره اینه بر عکس من که شدیدا به ایشان علاقه مند هستم و از ثانیه ثانیه باهم بودن لذت میبرم، او گهگاهی اظهار دودلی و تردید می کنه. مخصوصا زمانی که مساله ای بینمون پیش میاد و دلخوری ایجاد میشه. حتی گاهی هم میگه نمیدونه چه احساسی نسبت به من داره. هر چند رفتار و حتی نوع نگاه ایشون گویای اینه که علاقه به من داره اما بعضی وقتا از این صحبتها می کنه. نمی دونم دلیلش چیه. گاهی فکر می کنم شاید این تردید به خاطر این تاخیریه که ایجاد شده (نا گفته نماند که حین رفت و آمد خانواده ها جهت شناخت، برای مادر ایشون یه بیماری پیش اومد که ناخواسته تا بهبود ایشون در ادامه برنامه تاخیر بوجود اومد. الان ایشون به حمداله سلامت هستند. قراره بزودی ادامه صحبتها انجام بشه) من واقعا از صمیم قلب دوستش داره و حاضرم هر کاری برایش انجام بدم. به قول معروف بدجوری مهرش به دلم افتاده. اما دوست دارم که او هم تردید نداشته باشه. لطفا راهنمایی کنید. (اگر توضیح بیشتری نیاز بود بفرمایید تا بگم.)