به موجب ماده 1102 قانون مدني همين که عقد به طور صحيح واقع شد حقوق و تکاليف زوجين بين آن ها برقرار مي شود. فرض قانون بر اين بوده است که به مجرد وقوع عقد، زندگي مشترک آغاز مي شود حال اين که بنا به عرف از زمان وقوع عقد تا زمان آغاز زندگي مشترک مدت زماني طول مي کشد که در اصطلاح به آن دوران عقد گفته مي شود. با توجه به اين که در زمان عقد، زن در منزل پدرش سکونت دارد و تمکين مطلق نسبت به شوهر ندارد و همچنين وجوب نفقه مشروط به تمکين مطلق است مي توان گفت چون شرايط وجوب انفاق به طور کامل محقق نشده، بنابراين در اين مدت نفقه اي به زن تعلق نمي گيرد.البته نبايد از نظر دور داشت در صورتي که مرد پس از ازدواج و آغاز دوران عقد و گذشت زماني معقول بر اساس عرف از آغاز زندگي مشترک خودداري کند و تمايلي به بردن همسرش به منزل خود نداشته باشد و زن نيز آمادگي خود را براي آغاز زندگي مشترک اعلام کرده باشد نفقه به زن تعلق مي گيرد زيرا زن اعلام تمکين کرده و اين مرد است که از آغاز زندگي مشترک خودداري مي کند در حالي که قانون او را مکلف به اداي تکاليف زوجيت کرده است. شما از طريق ارسال اظهار نامه از همسرتان تقاضا كرده كه خود را براي شروع زندگي مشترك آماده نمايد و به اين طريق آمادگي خود را براي شروع زندگي به اطلاع ايشان برسانيد تا در صورت شكايت ايشان، شما مدركي دال بر اقدام دراين خصوص وجود داشته باشيد.