سلام... نمی دونم اولین بارم کی بود... ولی دورترین خاطره ای که الان به وضوح تو ذهنم دارم مربوط به 3 سالگیم میشه، فقط می دونم این خاطره هم اولین تجربه ام نبوده! از اون زمان تا الان که 25 ساله ام دچار خود ارضایی هستم... از همان دوران کودکی تا الان میزان خوابم به طور میانگین 12-15 ساعت در شبانه روز است. به عبارتی من نصف بیشتر عمرم رو در خواب بودم و در زمان های بیداری هم عمومأ خسته و کرختم و به لحاظ روحی بی دلیل افسرده و غمگین... در این 2-3 سال اخیر در این رابطه خیلی جستجو کردم (قبل از اون هیچی ازش نمی دونستم حتی تا این حد که فکر می کردم هیچ کس تو دنیا مثل من نیست و فقط خودم چنین عادت عجیب و بدی رو دارم و حتی نمی دونستم نام این عمل چیست!) الان نظر شرع و همه ی عوارض جسمی و روحیه این اعتیاد شایع رو می دونم و غالبش رو هم قبول دارم چون خودم لمسش کردم... ولی این دانایی فقط روحم رو فرسوده تر کرده و عذابم رو بیشتر... دیگه واقعأ از این روال زندگی درمونده شدم... حس می کنم آنقد در برابر نفسم ضعیف هستم که توانایی کوچکترین جهاد درونی رو هم ندارم... امیدم رو به سعادت دنیا و به خصوص آخرتم از دست دادم... حتی دلم نمی خواد ازدواج کنم چون فکر می کنم هیچوقت در روابط زناشویی موفق نمی شم و نهایتأ ازدواج ناموفقی رو تجربه می کنم... حس میکنم تا آخر دنیا یک بنده ی ملعونم... هنوز از خدا ناامید نشدم ولی 99% از خودم و تواناییم و ارادم ناامید شدم... باور کنید انگیزه ی کافی برای ترکش و داشتم، از این کار با تمام وجودم متنفرم و برای ترکش خیلی از خدا کمک خواستم و توسل کردم ولی نمی دونم مشکل کجاست که نمی تونم... نمی دونم چرا اینقد ضغیفم...