یا عبادت را منحصر به نمازها و روزه‏هاى واجب و مستحب و دیگر فرایض عبادى از این قبیل، که تحققشان منوط به قصد قربت است در نظر می گیریم،. یا عبادت را به معناى وسیعى که در شرع مقدس آمده در نظر می گیریم، انسان مسلمان مى‏تواند تمام نیازهاى طبیعى و دیگر کارهایى را که مرضى خداوند است، به قصد قربت و به منظور جلب رضاى او انجام دهد و بدین وسیله خداى را عبادت نماید. قدر و منزلت اعمال مردم، وابسته به نیتهاى آنان است: اگر نیتش این باشد که خداوند مرا به حفظ حیات و سلامتم مکلف نموده و من با قصد قربت و به منظور اطاعت از حضرت احدیت غذا مى‏خورم و استراحت مى‏نمایم، این عمل طبیعى از چنین انسان باایمانى که به نیت قربت انجام داده، به حساب عبادات او محسوب مى‏شود. رسول اکرم صلى الله علیه و آله در عبارت کوتاهى به ابوذر غفارى این دستور را فرموده و او را به اداى این عمل ایمانى و انسانى متوجه نموده است: یا اباذر! لیکن لک فى کل شى‏ء نیه حتى فى النوم و الاکل. (وسائل الشیعه/1/48)اى اباذر! به گونه‏اى باش که در هر کارى با نیت قدم بردارى، حتى در خوابیدن و غذا خوردن. روزى رسول اکرم (ص) با چند نفر از اصحاب خود در نقطه‏اى نشسته بودند. حضرت جوانى را دید چابک و قوى که اول صبح مشغول کار و فعالیت شده است. اصحاب گفتند: کاش او چابکى و جوانى خود را در راه خداوند صرف مى‏نمود. حضرت فرمود: این سخن را نگویید، اگر این مرد کار مى‏کند که نان به دست آورد و خویشتن را از این و آن بى‏نیاز نماید، عملش در راه خداوند است، اگر پدر و مادر پیر یا کودکان ضعیفى دارد و براى تامین زندگانى آنان کار مى‏کند، عملش در راه خداوند است، اما اگر کار مى‏کند تا مالى به دست آورد براى ثروت‏اندوزى یا فخرفروشى، در راه شیطان قدم برمى‏دارد. ملاحظه مى‏کنید که یک عمل با تفاوت نیت مى‏تواند براى خدا باشد و مى‏تواند براى شیطان. خداوند به مقدار نیت بندگانش به آنان نظر لطف می نماید، اگر نیت، نیت پاک و خالصی باشد، کمک و لطف خداوند هم برای او تمام می شود؛ اما اگر نیت کوتاه و پایین باشد خداوند به همن اندازه به او پاداش می دهد. امام علی (ع) در فرازهایی از دعای کمیل به ما یاد می دهد هرگاه با خداوند متعال سخن می گوییم، چیزهای بزرگ از او بخواهیم و به چیزهای کم و اندک قانع نشویم .