سلام من مردی27 ساله و همسرم 26 ساله و هر دو تحصیلکرده. 6ماه است عقد کردیم و به خاطر کار من در کلان شهر و همسرم در شهر زادگاهم. به خاطر کار ماهی یکبار همدیگر را می بینیم. و بیشتر ارتباطمان تلفنی و یا از طریق پیامک. مشکل من این است که احساس میکنم همسرم هیجانات و ابراز احساساتی که بقیه زوج ها نسبت به همذیگر دارند مخصوصا زنها به همسرشان را نسبت به من ندارد. با اینکه من مردم ولی همیشه ار حرف های عاشقانه در مکالمات تلفنی و کلمات خوب و عاشقانه در اس ام اس هام استفاده می کنم ولی ایشان میلی به این حرف ها و کلمات ندارد. به نظر خودم من خیلی احساسی هستم ولی همسرم با اینکه می گویند زنها احساساتی هستند هیج ابراز علاقه ای به من نمی کند. من با اینکه به ایشان علاقه ای نداشتم (بیشتر به خاطر ظاهر) ولی به اصرار پدرم و مشورت با بزرگترها و اینکه از خانواده بسیار خوب و همسرم نیز بسیار خوب و اهل زندگی و با ایمان است تن به این ازدواج دادم. حال با اینکه زیاذ از تصمیمی که گرفتم راضی نیستم ولی به فکرطلاق و جدایی نیستم و تمام تلاشم را می کنم تا علاقه ام را به او بیشتر کنم و همیشه دنبال نقاط مثبتش هستم ولی متاسفانه با حرف های سرد و بی روحش همیشه مرا مأیوس و اذیت کرده. وقتی در این مورد با او صحبت می کنم میگه من نمی تونم احساساتم رو بیان کنم ولی دوست دارم. در ضمن بیشتر وقت ها مکالمات تلفنی مابه بحث و اختلاف ختم می شه. بعضی وقتها با خودم می گم کاش پدرم اصرار نمیکرد و کاش به حرف آنها گوش نمی دادم.و بعد با خودم می گم اتفاقیه که افتاده. حقیقتش وقتی اطرافیان و همسن و سال های خودم رو نگاه می کنم که با شرایط بدتر از من چه در رفتار و جه در اخلاق و کار و ... همسرانی زیبا تر و بهتر از من گرفته اند حسادت می کنم. و این موضوع بسیار رنجم می دهد. قبلا از شما مشورت گرفته بودم و فرموده بودید که بعد از چند سال زندگی، ظاهر اهمیت خود را از دست می دهد می خواهم بدانم حتما این اتفاق می افتد و معمولا چند سال طول می کشد. البته من وضع مالی خوبی ندارم و زیاد خوش قیافه هم نیستم نه که زشت باشم.