باسلام . برادر گرامی پاسخ سوالتان در متن سوالی که پرسیده اید نهفته است، غبطه زمانی قابل تعریف است که شما در یک شخص ، رابطه یا موقعیت خاص خصوصیات مطلوبی را می یابید و سعی می کنید آن خصوصیات مطلوب را در خود و رابطه ای که بعدا تشکیل خواهید داد به وجود آورید ، پس اولا از لحاظ منطقی انسان به چیزی که می داند برایش مضر است و رسیدن به آن حالت غیر منطقی است ، غبطه نخواهد خورد زیرا از لحاظ عقل و منطق می داند که ترجیح می دهد لذتی آنی را به خاطر به دست آوردن لذت پایدار و دائمی تراز دست بدهد ، اگر چه این ناکامی اولیه برای فرد ناراحتی در پی دارد اما هیچ گاه به مصیبت تبدیل نخواهد شد، اما مشکل ما این جاست که نمی توانیم کاملا از روی عقل و منطق برخورد کنیم، پس چه کار کنیم که افکار مربوط به آن چیزی که به آن نرسیدیم مدام به ذهنمان خطور نکند؟ و مدام به مقایسه ی شرایط گذشته با شرایط فعلی نپردازیم؟ نکته ای که باید به آن توجه کنید این است که هیچ گاه با اساسی ترین روش های علمی روانشناسی هم نمی توان جلوی ورود افکار را مسدود کرد ، پس ما کنترلی در ورود و خروج افکارمان نداریم و تنها چیزی که می توان برای کمرنگ کردن این افکار ، حسرت گذشته را نخوردن و مقایسه ی دائم بین مورد قبل و موقعیت فعلی این است که از شاخ و برگ دادن به آن جلوگیری کنیم، یعنی لازم است ورود این افکار تکراری را برای مدتی به عنوان یک فرآیند تکرای بپذیریم و مدام سعی نکنیم آن ها را حذف کنیم و ری آنها مانور دهیم ، زیرا تلاش برای حذف افکار با تلاش چندبرابر برای توجه در مورد آنها برابر است، پس ، از گفتگو در مورد آنها به صورت مداوم برای دیگران بپرهیزید و مزایا و معایب موارد گذشته برای خود نوشته و آنها را مرور کنید. تا به زودی این فرایند عادی از دست دادن طی شود و با ایجاد یک جایگزین مناسب موضوعات گذشته کمرنگ تر و آن چیزی که از دست دادید کمرنگ تر شود.