پرسش :
بعد از فتح خرمشهر كه ما مثل قبل از آن، در حال دفاع نبوديم، آيا شهداى آن زمان شهيد محسوب مى شوند؟
پاسخ :
بعد از اين كه انقلاب اسلامى ايران به پيروزى رسيد، ابرقدرت ها بى كار ننشستند و دست به تجاوزات متعددى زدند كه از جمله ى آن ها تحميل جنگ ناعادلانه و نابرابرانه عليه جمهورى اسلامى ايران توسط حزب بعث عراق با حمايت همه جانبه ى استكبار جهانى امريكا و اقمار او بود. اولين نقطه اى كه آن ها مورد هدف و تجاوز خود قرار دادند، شهرهاى جنوب كشور ايران و به خصوص خرمشهر بود كه قتل و غارت هايى كردند و آن شهر را در تصرف خود در آوردند.
خداوند متعال با نيروى ايمانى كه در سپاه و بسيج قرار داده بود، سبب پيروزى را فراهم ساخت و نيروهاى مردمى و سپاه توانستند ـ با قدرت و صلابت ـ بعثى ها را از خاك خرمشهر بيرون رانند. مسئله ى مهمى كه اين جا وجود دارد، اين است كه آن ها متجاوز بودند و آغازگر جنگ و خسارات جانى و مالى بسيارى براى ما به وجود آورده بودند; از اين مهم تر آن كه قصد خوددارى نداشتند; بلكه همواره در كمين بودند تا دوباره به مملكت ما بتازند; بنا بر اين، بعد از اين كه از خرمشهر بيرون رانده شدند، دوباره دست به تجهيز نيرو زدند و خود را كاملا مسلح كردند.([1])
بنا بر اين آيا ايستادن در قبال دشمنى كه آماده ى تجاوز است و آمادگى براى حفظ نظام و كشور اسلامى دفاع نيست؟ آيا دفاع به همين است كه او بتازد و ما مانع شويم. او آماده ى حمله است، پس او تا وقتى كه آماده ى حمله است، ما در حال دفاع هستيم.
دوّم اين كه او خرمشهر را از دست داد ولى جاهاى ديگر را رها نكرد و به پيش روى خود ادامه داد. پس سپاهيان و بسيجيان ديگر ما كه در قبال اين دشمنان از همه لحاظ آماده ى حمله شده و ايستادند و مقاومت كردند، البته كه شهيدند و شهداى معركه ى جنگ به حساب مى آيند كه حتّى غسل هم ندارند و با لباس رزم خود دفن مى شوند.
قرآن كريم تصريح مى كند كه: (واعدّوا لهم ما استطعتم من قوة و من رباط الخيل ترهبون به عدوالله و عدوكم); هر چه مى توانيد در مقابل دشمن آماده باشيد تا از شما در هراس باشند و اميد حمله به خود راه ندهند.
پی نوشتها:
[1]ـ براى مطالعه ى بيش تر ر. ك: على اكبر ولايتى، تاريخ سياسى جنگ تحميلى عراق عليه جمهورى اسلامى ايران، (تهران، نشر فرهنگ، 1376)، صص 100 ـ 150.
منبع: اندیشه قم
بعد از اين كه انقلاب اسلامى ايران به پيروزى رسيد، ابرقدرت ها بى كار ننشستند و دست به تجاوزات متعددى زدند كه از جمله ى آن ها تحميل جنگ ناعادلانه و نابرابرانه عليه جمهورى اسلامى ايران توسط حزب بعث عراق با حمايت همه جانبه ى استكبار جهانى امريكا و اقمار او بود. اولين نقطه اى كه آن ها مورد هدف و تجاوز خود قرار دادند، شهرهاى جنوب كشور ايران و به خصوص خرمشهر بود كه قتل و غارت هايى كردند و آن شهر را در تصرف خود در آوردند.
خداوند متعال با نيروى ايمانى كه در سپاه و بسيج قرار داده بود، سبب پيروزى را فراهم ساخت و نيروهاى مردمى و سپاه توانستند ـ با قدرت و صلابت ـ بعثى ها را از خاك خرمشهر بيرون رانند. مسئله ى مهمى كه اين جا وجود دارد، اين است كه آن ها متجاوز بودند و آغازگر جنگ و خسارات جانى و مالى بسيارى براى ما به وجود آورده بودند; از اين مهم تر آن كه قصد خوددارى نداشتند; بلكه همواره در كمين بودند تا دوباره به مملكت ما بتازند; بنا بر اين، بعد از اين كه از خرمشهر بيرون رانده شدند، دوباره دست به تجهيز نيرو زدند و خود را كاملا مسلح كردند.([1])
بنا بر اين آيا ايستادن در قبال دشمنى كه آماده ى تجاوز است و آمادگى براى حفظ نظام و كشور اسلامى دفاع نيست؟ آيا دفاع به همين است كه او بتازد و ما مانع شويم. او آماده ى حمله است، پس او تا وقتى كه آماده ى حمله است، ما در حال دفاع هستيم.
دوّم اين كه او خرمشهر را از دست داد ولى جاهاى ديگر را رها نكرد و به پيش روى خود ادامه داد. پس سپاهيان و بسيجيان ديگر ما كه در قبال اين دشمنان از همه لحاظ آماده ى حمله شده و ايستادند و مقاومت كردند، البته كه شهيدند و شهداى معركه ى جنگ به حساب مى آيند كه حتّى غسل هم ندارند و با لباس رزم خود دفن مى شوند.
قرآن كريم تصريح مى كند كه: (واعدّوا لهم ما استطعتم من قوة و من رباط الخيل ترهبون به عدوالله و عدوكم); هر چه مى توانيد در مقابل دشمن آماده باشيد تا از شما در هراس باشند و اميد حمله به خود راه ندهند.
پی نوشتها:
[1]ـ براى مطالعه ى بيش تر ر. ك: على اكبر ولايتى، تاريخ سياسى جنگ تحميلى عراق عليه جمهورى اسلامى ايران، (تهران، نشر فرهنگ، 1376)، صص 100 ـ 150.
منبع: اندیشه قم
