پرسش :

علت حرمت غیبت این است که باعث ریختن آبروی مؤمن می شود، حال اگر ما عمل خلافی را که مؤمنی مرتکب شده در حضور خودش در پیش دیگران بیان کنیم غیبت نیست، اما بازهم آبروی آن مؤمن ریخته می شود!

پاسخ :
همان گونه که می دانید؛ غیبت از گناهان کبیره است و در آیات و روایات شدیداً از آن نهی شده است. [1]
براساس روایات رسیده از پیشوایان دین، حقیقت غیبت آن است که کسی درباره دیگری چیزی بگوید که اگر بشنود، خوش نمی دارد. خواه در باره نقص و عیب باشد که در خود او، یا در بدن او، و یا در دین یا دنیای او است، و یا در چیزی است که وابسته به او است. اما این معنایش آن نیست که در حضور او می توان گناه یا خطاهایش را جلوی دیگران بیان کرد، آبرویش را ریخت و شخصیتش را خورد کرد. پس همان گونه که بیان عیب های دیگران پشت سر او اشکال دارد، در حضور او نیز چنین است؛ چراکه در هر دو صورت موجب از بین رفتن آبروی مؤمن می شود که ما مجاز به این کار نیستیم.
گفتنی است، آنچه که باعث حرمت می شود، ریختن آبروی مؤمن و اذیت [2] او است، چه در غیبت او باشد یا در حضور او؛ چرا که در آموزه های دینی، حفظ آبروی مؤمن و احترام او بسیار سفارش شده است.

پی نوشتها:
[1] حجرات، 12؛ همزه،1.
[2] مامقانى، محمد حسن بن عبد اللَّه، غایة الآمال فی شرح کتاب المکاسب، ج‏1، ص 118، مجمع الذخائر الإسلامیة، چاپ اول، قم، 1316 ق.
منبع: www.islamquest.net