پرسش :
پيوند دوستى چه کسانى جاودانه نيست؟
پاسخ :
با اندکى تأمل در آيه 67 سوره «زخرف» پاسخ اين سؤال روشن مى شود.خداى متعال در اين آيه از حالت دوستانى که در مسير گناه و فساد، و يا زرق و برق دنيا، دست مودت به هم مى دهند، پرده برداشته مى گويد: «همه دوستان در آن روز دشمن يکديگرند مگر پرهيزگاران»! (ألْأَخِلاّءُ يَوْمَئِذ بَعْضُهُمْ لِبَعْض عَدُوٌّ إِلاَّ الْمُتَّقِينَ).
تبديل شدن اين گونه دوستى ها به عداوت در آن روز، طبيعى است; چرا که هر کدام از آنها ديگرى را عامل بدبختى و بيچارگى خود مى شمرد: تو بودى که اين راه را به من نشان دادى و مرا به سوى آن دعوت کردى! تو بودى که دنيا را در نظر من زينت دادى و مرا به آن تشويق نمودى! آرى تو بودى که مرا غرق غفلت و غرور ساختى و از سرنوشتم بى خبر کردى! هر يک از آنها به ديگرى اين گونه مطالب را مى گويد.
تنها پرهيزگارانند که پيوند دوستى آنها جاودانى است، چرا که بر محور ارزش هاى جاودانى دور مى زند، و نتايج پربارش، در قيامت آشکارتر مى شود و آن را استحکام بيشترى مى بخشد.
طبيعى است که دوستان در امور زندگى کمک يکديگرند، اگر دوستى بر اساس شر و فساد باشد شريک در جرم يکديگرند، و اگر بر اساس خير و صلاح باشد شريک در پاداش يکديگر مى باشند، بنابراين جاى تعجب نيست که دوستى از قسم اول در آنجا تبديل به دشمنى گردد، و از قسم دوم به دوستى محکم تر.
امام صادق(عليه السلام) مى فرمايد: أَلا کُلُّ خِلَّة کانَتْ فِى الدُّنْيا فِي غَيْرِ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ فَاِنَّها تَصِيْرُ عَداوَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ: «بدانيد هر دوستى که در دنيا براى خاطر خدا نباشد در قيامت تبديل به عداوت و دشمنى مى شود».(1)
پی نوشت:
1- تفسير نمونه، جلد 21، صفحه 122.
منبع:سایت انوار طاها
با اندکى تأمل در آيه 67 سوره «زخرف» پاسخ اين سؤال روشن مى شود.خداى متعال در اين آيه از حالت دوستانى که در مسير گناه و فساد، و يا زرق و برق دنيا، دست مودت به هم مى دهند، پرده برداشته مى گويد: «همه دوستان در آن روز دشمن يکديگرند مگر پرهيزگاران»! (ألْأَخِلاّءُ يَوْمَئِذ بَعْضُهُمْ لِبَعْض عَدُوٌّ إِلاَّ الْمُتَّقِينَ).
تبديل شدن اين گونه دوستى ها به عداوت در آن روز، طبيعى است; چرا که هر کدام از آنها ديگرى را عامل بدبختى و بيچارگى خود مى شمرد: تو بودى که اين راه را به من نشان دادى و مرا به سوى آن دعوت کردى! تو بودى که دنيا را در نظر من زينت دادى و مرا به آن تشويق نمودى! آرى تو بودى که مرا غرق غفلت و غرور ساختى و از سرنوشتم بى خبر کردى! هر يک از آنها به ديگرى اين گونه مطالب را مى گويد.
تنها پرهيزگارانند که پيوند دوستى آنها جاودانى است، چرا که بر محور ارزش هاى جاودانى دور مى زند، و نتايج پربارش، در قيامت آشکارتر مى شود و آن را استحکام بيشترى مى بخشد.
طبيعى است که دوستان در امور زندگى کمک يکديگرند، اگر دوستى بر اساس شر و فساد باشد شريک در جرم يکديگرند، و اگر بر اساس خير و صلاح باشد شريک در پاداش يکديگر مى باشند، بنابراين جاى تعجب نيست که دوستى از قسم اول در آنجا تبديل به دشمنى گردد، و از قسم دوم به دوستى محکم تر.
امام صادق(عليه السلام) مى فرمايد: أَلا کُلُّ خِلَّة کانَتْ فِى الدُّنْيا فِي غَيْرِ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ فَاِنَّها تَصِيْرُ عَداوَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ: «بدانيد هر دوستى که در دنيا براى خاطر خدا نباشد در قيامت تبديل به عداوت و دشمنى مى شود».(1)
پی نوشت:
1- تفسير نمونه، جلد 21، صفحه 122.
منبع:سایت انوار طاها
