پرسش :
نمازی كه بدون حضور قلب و با بی توجهی خوانده می شود، صحيح است؟ آيا حضور قلب در نماز الزامی است؟
پاسخ :
باطل بودن نماز، مربوط به كم و زياد شدن واجبات آن از روي عمد است و ارتباطي به بي توجهي به مفاهيم و معاني آن ندارد. بنابراين، اگر واجبات نماز به صورت ظاهري، صحيح انجام شود، نماز صحيح است، ولي ممكن است اين نماز در درگاه خداوند پذيرفته نشود؛ زيرا نماز مقبول، افزون بر درستي شكل ظاهري، بايد شرايطي مانند حضور قلب، خشوع و خضوع نيز داشته باشد. هر قدر حضور قلب بيشتر باشد، نماز ثواب بيشتري خواهد داشت و در نهايت، به همان اندازه انسان را از گناه باز مي دارد.
امام صادق عليه السلام فرموده است: «هر كس دوست دارد بداند نمازش پذيرفته شده است يا نه، ببيند آيا نمازش او را از گناه و زشتي باز داشته يا نه. به همان اندازه نمازش پذيرفته شده است».(1)
داشتن حضور قلب در نماز الزامي نيست، ولي قرآن، ثمره نماز را بازداشتن از فحشا و منكرات مي داند و نمازِ با حضور قلب است كه آدمي را از بدي ها باز مي دارد. اين ويژگي، مغز و محتواي اصلي نماز و نشان پذيرفته شدن اعمال و عبادت هاست؛ وگرنه، نماز بدون حضور قلب، مثل هسته بي مغز رشد نمي كند و ثمر نمي دهد و عبادت بي محتوايي بيش نيست.
پی نوشت:
1. مجمع البيان، ج 8، ص 285.
منبع: پرسمان نماز، محسن محمدی، نشر: قم: مرکز پژوهش های اسلامی صدا و سیما (1389)
باطل بودن نماز، مربوط به كم و زياد شدن واجبات آن از روي عمد است و ارتباطي به بي توجهي به مفاهيم و معاني آن ندارد. بنابراين، اگر واجبات نماز به صورت ظاهري، صحيح انجام شود، نماز صحيح است، ولي ممكن است اين نماز در درگاه خداوند پذيرفته نشود؛ زيرا نماز مقبول، افزون بر درستي شكل ظاهري، بايد شرايطي مانند حضور قلب، خشوع و خضوع نيز داشته باشد. هر قدر حضور قلب بيشتر باشد، نماز ثواب بيشتري خواهد داشت و در نهايت، به همان اندازه انسان را از گناه باز مي دارد.
امام صادق عليه السلام فرموده است: «هر كس دوست دارد بداند نمازش پذيرفته شده است يا نه، ببيند آيا نمازش او را از گناه و زشتي باز داشته يا نه. به همان اندازه نمازش پذيرفته شده است».(1)
داشتن حضور قلب در نماز الزامي نيست، ولي قرآن، ثمره نماز را بازداشتن از فحشا و منكرات مي داند و نمازِ با حضور قلب است كه آدمي را از بدي ها باز مي دارد. اين ويژگي، مغز و محتواي اصلي نماز و نشان پذيرفته شدن اعمال و عبادت هاست؛ وگرنه، نماز بدون حضور قلب، مثل هسته بي مغز رشد نمي كند و ثمر نمي دهد و عبادت بي محتوايي بيش نيست.
پی نوشت:
1. مجمع البيان، ج 8، ص 285.
منبع: پرسمان نماز، محسن محمدی، نشر: قم: مرکز پژوهش های اسلامی صدا و سیما (1389)
