امروزه حضات اطفال درمانده طبق قوانین جمهورى اسلامى توسط اشخاص داوطلب هنگامى میسر است که نبودن سرپرستى از اقرباى طفل براى دادگاه محرز شود و معمولاً افرادى که اقدام به سرپرستى اینگونه اطفال مى کنند براى ایجاد محرومیت دو راه در پیش پا دارند: 1 - ایجاد رابطه رضاعیت. 2 - جارى ساختن صیغه محرومیت با اقربا بطورى که بین طفل و زوجین سرپرست ایجاد محرمیت شود.با توجه به این که در بسیارى موارد ایجاد رابطه رضاعیت میسر نیست و جارى ساختن صیغه محرمیت نیز طبق فتاواى موجود منوط به اذن پدر یا جد پدرى است و همین امر سبب مى گردد که اطفال موجود در پرورشگاهها که غالباً نیز از فضاى روانى اخلاقى و فیزیکى نامطلوبى برخوردارند از سرپرستى افراد مشتاق و دلسوز و مخصوصاً قایل به مسایل شرعى و مسأله محرم و نامحرم محروم شوند. با توجه به مواردى که معروض افتاد متمنى است مرقوم فرمایید: الف - آیا اذن والدین که صلاحیت آنها براى سرپرستى طفل مورد نظر محرز شده مى تواند جایگزین پدر یا جد پدرى براى اجراى صیغه محرمیت شود؟ ب - در صورت منفى بودن جواب فرض اول آیا حاکم شرع خود مى تواند اجازه جاى شدن صیغه محرمیت را بدهد؟ ج - در صورت مثبت بودن فرض دوم آیا اذن دادگاه صالح مى تواند جایگزین حکم حاکم شرع بشود یا نه؟