جوان مجرّدى در برخورد با نامحرم دچار مشکل است. این برخوردها و نگاه‌هاى غیر مستقیم و گاه مستقیم (که بنا به ضرورت و از روى ناچارى انجام مى شود،) و حتّى در برخى موارد شنیدن صداى نامحرم و صداى پاى او، برایش نوعى لذّت به همراه دارد. لازم به ذکر است محدود کردن خود و خانه نشینى براى فرار از مشکل مطرح شده، تنها براى مدّتى او را از این صحنه ها دور مى کند، امّا در برخوردهاى بعدى، که به ناچار هر انسانى ناگزیر از آن است، اوّلا: این حالت‌ها در او تشدید مى شود، به طورى که گاه حتّى در برخورد با محارم نیز مشکل مطرح شده بروز مى کند، ثانیاً: در دراز مدّت به علّت قطع ارتباط با دیگران، و بیرون نرفتن از منزل، و حتّى ترک درس و تحصیل در دانشگاه، و چشم پوشیدن از تلویزیون و تصاویر و عکس‌ها، و در یک کلام به انزوا نشستن، باعث بروز ناراحتی‌هاى مختلف جسمى و روحى از جمله افسردگى و ناراحتی‌هاى عصبى او خواهد شد. وظیفه شرعى چنین شخصى چیست؟