شخصى فوت کرده و از او یک همسر و پنج دختر باقى مانده، یکى از دخترها فوت مى‌‏کند و از وى دخترى به جاى مى‏‌ماند که بعدا همین دختر نیز فوت مى‌‏کند، سپس مادر بزرگ وى (همسر متوفّى) مدّعى مى‌‏شود که نوه من سهم الارث خود را به من بخشیده و پس از من آن را بدهید تا برایم حجّ بجا آورند، دخترها آن را پذیرفته و پس از مرگ مادر حصّه خواهر فوت‏شده خود را تصاحب مى‌‌‏کنند و حصّه دختر فوت‏شده خواهر را به وصىّ مادر تسلیم مى‌‌‏کنند تا حجّ از جانب او بجاى آورد. أمّا شوهر دختر فوت شده وصیت مادر زن را قبول ندارد و مى‌‏گوید از همسر من یک دختر مانده که سهم مادرش یعنى‏ همسر من به او مى‏‌رسد و سهم دخترم که او نیز مرده به من مى‏‌رسد (در خصوص هبه سند و شاهدى نیست). وصىّ مى‌‏گوید میت ذى الید بوده و قول ذى الید معتبر است، زوجه شما حقّ خویش را تا زنده بود از مادر بزرگش مطالبه نکرد، و ادّعاى شما که داماد هستى ادّعاى بر میت بوده و پذیرفته نیست، بنابراین: 1- آیا این هبه بدون سند و شاهد چه حکمى دارد؟ 2- ذى الید بودن میت در این خصوص اعتبار دارد یا خیر؟ 3- ادّعاى داماد حقّ است یا باطل؟ 4- متصرّف شدن خواهران حصّه‏شان را بعد از فوت مادرشان، دلیل اثبات ادّعاى داماد در خصوص حصّه زوجه‏اش مى‌‏شود یا خیر؟