گاهی در بیماری‌هایی - مانند برخی عفونت‌های نه چندان مهم، پزشک جهت تسریع بهبودی یا اطمینان از اینکه داروی تجویزی وی بسیار قویست و در مورد خیلی از عفونت‌ها می‌تواند مؤثر باشد و یا به خاطر اینکه از هزینه‌ی درمان بیمار و مراجعات مکرر وی بکاهد، اقدام به تجویز داروهایی می‌کند که ضررهای آنها کاملاً شدید بوده و به اثبات رسیده است و این در حالیست که شاید بتوان از طریق داروهای دیگری که ضرر بسیار کمتری دارند، ولی ممکن است با عدم اطمینان کامل و هزینه‌ی زیادتر همراه باشند، بیمار را معالجه نمود. با چنین فرضی، بهترین کار چیست؟ انتخاب راه سریع و پرخطر یا راه کم خطر و احیاناً نامؤثر؟