پرسش :
آيا زن داراى اصالت و استقلال است؟
پاسخ :
انسان - خواه زن، خواه مرد - ابزار فراوانى براى تكامل در اختيار خود دارد، و هرگز خودش ابزارى براى كالاهاى دنيا و متاع زودگذر آن نخواهد بود، چه اين كه وظايفى كه براى انسانها تعيين شده هرگز او را به صورت ماشين كار و ابزار رفع نياز در نمىآورد و در اين جهت هيچ امتيازى بين زن و مرد نيست تا گفته شود: نگرش اسلام به زن نگرش ابزارگونه است و زن به عنوان موجود وابسته، تلقى مىشود مثلاً هميشه مىگويند: زنِ نمونه يك همسر خوب، يك مادر خوب و... است، گويا براى خود او اصالتى نيست و همواره او را با ارزشهاى مردانه مىسنجند. البته اين گونه تعبيرها براى مرد نيز وجود دارد و هرگز منظور از اين تعابير حذف استقلال هويتِ انسانى زن يا مرد نبوده و مقصود آن نيست كه زن چون همزه وصل است كه بين مردها سقوط كند، يا ابزار خانواده يا جامعه گردد تا ديگران به كمال برسند و او هماره در حدّ ابزار بماند، چون انسان متكامل، داراى شؤون گوناگون است و نشانه كمال او در چهره وظايف محوّله ظهور مىنمايد و خوبىِ زن در سيماى سِمَتهاى ياد شده متبلور است چه اين كه خوبىِ مرد در چهره وظايفِ خاصِ خويش جلوهگر مىباشد، غرض آن كه هرگز زن موجودِ وابسته نيست تا حقوقِ وابستگى دريافت نمايد و هيچگاه هويّتِ ابزارى ندارد تا از استقلالِ ذاتى محروم باشد.
نشانه مسؤوليت متقابل زن و شوهر در حريم خانوادگى را مىتوان از بيان رسول اكرم صلى الله عليه وآله استنباط كرد كه آن حضرت چنين فرمود:
»الرجل راعٍ على أهل بيته وكلّ راعٍ مسؤول عن رعيّته، والمرأة راعية على مال زوجها، ومسؤولة عنه»(1)
يعنى مرد مسؤول تأمين نياز و نگهدارى اهل خانه است و زن مسؤول حفظ و نگهدارى مال شوهر مىباشد و هر مسؤولى در قبال مسؤوليتى كه دارد متعهد مىباشد.
(1) جامع احاديث الشيعه، ج20، ص255.
( آیةالله جوادی آملی ،زن در آئينه جلال و جمال، صفحات 338 و 339.)
انسان - خواه زن، خواه مرد - ابزار فراوانى براى تكامل در اختيار خود دارد، و هرگز خودش ابزارى براى كالاهاى دنيا و متاع زودگذر آن نخواهد بود، چه اين كه وظايفى كه براى انسانها تعيين شده هرگز او را به صورت ماشين كار و ابزار رفع نياز در نمىآورد و در اين جهت هيچ امتيازى بين زن و مرد نيست تا گفته شود: نگرش اسلام به زن نگرش ابزارگونه است و زن به عنوان موجود وابسته، تلقى مىشود مثلاً هميشه مىگويند: زنِ نمونه يك همسر خوب، يك مادر خوب و... است، گويا براى خود او اصالتى نيست و همواره او را با ارزشهاى مردانه مىسنجند. البته اين گونه تعبيرها براى مرد نيز وجود دارد و هرگز منظور از اين تعابير حذف استقلال هويتِ انسانى زن يا مرد نبوده و مقصود آن نيست كه زن چون همزه وصل است كه بين مردها سقوط كند، يا ابزار خانواده يا جامعه گردد تا ديگران به كمال برسند و او هماره در حدّ ابزار بماند، چون انسان متكامل، داراى شؤون گوناگون است و نشانه كمال او در چهره وظايف محوّله ظهور مىنمايد و خوبىِ زن در سيماى سِمَتهاى ياد شده متبلور است چه اين كه خوبىِ مرد در چهره وظايفِ خاصِ خويش جلوهگر مىباشد، غرض آن كه هرگز زن موجودِ وابسته نيست تا حقوقِ وابستگى دريافت نمايد و هيچگاه هويّتِ ابزارى ندارد تا از استقلالِ ذاتى محروم باشد.
نشانه مسؤوليت متقابل زن و شوهر در حريم خانوادگى را مىتوان از بيان رسول اكرم صلى الله عليه وآله استنباط كرد كه آن حضرت چنين فرمود:
»الرجل راعٍ على أهل بيته وكلّ راعٍ مسؤول عن رعيّته، والمرأة راعية على مال زوجها، ومسؤولة عنه»(1)
يعنى مرد مسؤول تأمين نياز و نگهدارى اهل خانه است و زن مسؤول حفظ و نگهدارى مال شوهر مىباشد و هر مسؤولى در قبال مسؤوليتى كه دارد متعهد مىباشد.
(1) جامع احاديث الشيعه، ج20، ص255.
( آیةالله جوادی آملی ،زن در آئينه جلال و جمال، صفحات 338 و 339.)
