اگر زن مهريّه خود را به مردش ببخشد و بگويد: »به شرط آن كه تا وقتى كه من زنده هستم زن دوّمى نگيرى«; در اين صورت: الف( آيا اين شرط از نظر شرعى صحيح است؟ ب( آيا در طول عمل كردن مرد به اين شرط مهريّه از گردن او ساقط مى شود؟ و اگر مرد خلاف شرط عمل كند، زن اوّل و زن دوّم نسبت به مرد چه حكمى پيدا مى كنند؟ آيا زن دوّم حرام مى شود؟