پرسش :

بـرخى گفته اند كه آدم در آيه شريفه 27 از سوره مائده , يكى از افرادبنى اسرائيل بوده است نه آدم ابوالبشر . دلايـل اين امر هم اين است كه در پايان داستان در آيه 32 آمده است كه من اجل ذلك كتبنا على بـنـى اسـرائيـل انـه مـن قتل نفسا بغير نفس او فساد 000 در حاليكه اگر مراد آدم ابوالبشر بود , نمى بايست نتيجه آن اختصاص به بنى اسرائيل پيدا كند .

پاسخ :
اولا ; قرآن هيچ گاه از كسى به اسم آدم ياد نكرده , جز آدم ابوالبشر . از اين رواگر مراد غير از او بود بايد قرينه اى نصب مى كرد . ثـانـيـا ; برخى خصوصيات داستان نشان مى دهد كه مربوط به انسان هاى اوليه بوده است كه هيچ تجربه اى نداشته اند . مـثـلا اين قسمت كه مى فرمايد : فبعث اللّه غرابا كه نشان مى دهد قاتل نمى دانسته كه مى توان جسد مقتول را خاك كرد . اين خصوصيات با فرد بنى اسرائيل سازگار نيست چرا كه آنها اهل شهر و علم بودند . امـا ايـن مـطـلـب كه نتيجه داستان براى بنى اسرائيل بيان شده , نشانگر اختصاص حكم براى آنها نيست , بلكه اعم است . امااز آنجا كه بنى اسرائيل مخالفت و عناد بسيارى با مسلمانان داشتند خطاب آيه متوجه آنهاست .
منبع: تفسير الميزان،علامه سيد محمد حسين طباطبائى ج 5 ص 297