پرسش :
در آيـه 258 بـقـره آمده است كه نمرود با حضرت ابراهيم عليه السلام به محاجه پرداخت حضرت ابراهيم فرمود [ ربى الذى يحيى و يميت ] و نمرود پاسخ داد كه [ انا احيى واميت ] . نـمـرود در ايـن جـا دست به مغالطه زد و معناى احيا و اماته را مجازى فرض كرد در حاليكه مراد حضرت ابراهيم احيا و اماته حقيقى بود . يعنى خلق كردن وپديد آوردن و مى راندن و از بين بردن حقيقى . حـال سـئوال ايـن است كه چرا حضرت ابراهيم عليه السلام مغالطه كارى نمرود را فاش نساخت و استدلال ديگرى آورد ؟
پاسخ :
دليل اين مطلب آن بود كه حضرت ابراهيم عليه السلام دريافته بودند كه وضعيت به گونه اى است كه اگر مغالطه نمرود را فاش كنند , نه خود نمرود مى پذيرد و نه حضارجلسه كه مشغول تاييد و تصديق نمرود بودند و چه بسا اين كار به ضرر ايشان تمام مى شد . از اين رو استدلال ديگرى كردند كه ديگر غرور قدرت مغالطه كارى در آن رانداشت و تسليم شد .
منبع: تفسير الميزان،علامه سيد محمد حسين طباطبائى ج 2 ص 351
دليل اين مطلب آن بود كه حضرت ابراهيم عليه السلام دريافته بودند كه وضعيت به گونه اى است كه اگر مغالطه نمرود را فاش كنند , نه خود نمرود مى پذيرد و نه حضارجلسه كه مشغول تاييد و تصديق نمرود بودند و چه بسا اين كار به ضرر ايشان تمام مى شد . از اين رو استدلال ديگرى كردند كه ديگر غرور قدرت مغالطه كارى در آن رانداشت و تسليم شد .
منبع: تفسير الميزان،علامه سيد محمد حسين طباطبائى ج 2 ص 351
