پرسش :
مدتی است که کسی از درون با من حرف میزند و به من چیز هایی القا می شود. من گیج شده ام چه کار کنم. من نمی دانم کسی که در درونم حرف میزند کیست آیا خداست که من ارتباط برقرار کرده ام یا شیطان است یا اصلا دیوانه شده ام این باعث شده من در تصمیم گیری هایم تا حدودی عقل را کنار بگذارم در بعضی موارد به علت اعتماد بیش از حد به اینکه درون من صلاح مرا می گوید دست به کارهای غیر عادی می زنم و همه تعجب می کنند ولی بعد از گذشت زمان من محبوب می شوم. من می خواهم به خدا برسم ولی نگرانم که نکند دیوانه شده ام لطفاً مرا راهنمائی فرمائید.
پاسخ :
خداوند متعال همه بندگان خود را دوست دارد و مقدمات و وسائل هدایت را برای آنان فراهم کرده و به آنان اختیار داده است تا با اختیار خود هر راهی را که می خواهند برگزینند از جمله:
1. خداوند به تمام انسان ها قدرت تفکر و اندیشیدن را هدیه داده که بدین وسیله؛ در نگاهی کلی آنان می توانند با کمک عقل و فطرت الاهی، به راه راست هدایت شده و سره را از ناسره تشخیص دهند. قرآن کریم، بارها به چنین موضوعی اشاره نموده[1] و بیان داشته که تنها بعد از این هدایت عمومی بوده که برخی از انسان ها، راه خود را در این مسیر، تحکیم و تثبیت نموده و گروه دیگری ناسپاسی ورزیده اند[2] و با آن که هدایت شده اند؛ چون جبری در کار نیست، باقی ماندن در گمراهی را بر آن ترجیح داده اند.[3]
2. خداوند علاوه بر فراهم نمودن اسباب هدایت تکوینی در وجود انسان (عقل و قدرت تفکر)، پیامبران الاهی بویژه خاتم آنان حضرت محمد (ص) که دارای آخرین و کامل ترین دین است را برای ارشاد و هدایت مردم فرستاده است که راهنمای بشر برای رسیدن به مرتبۀ کمال نهایی هستند.
3. فرستادن کتاب های آسمانی از جمله قرآن که حاوی درس ها و دستوراتی برای رشد و تکامل انسان در همه زمینه ها است.
4.برگزیدن ائمه معصومین به عنوان جانشینان برحق پیامبر اکرم (ص)که همگی انسان های کامل برخودار از مقام والای امامت و علم الهی برای هدایت انسانها بوده اند و آموزه های آنان به صورت احادیث و روایات معتبر در اختیار ما قرار دارد.
بنا بر این با توجه به این همه اسباب و وسائل هدایت و با توجه به آموزه های ارزشمند اعتقادی ،فقهی، اخلاقی و... که از آیات قرآن و احادیث پیامبر اکرم(ص) وائمه (ع) در اختیار همگان قرار دارد و برای کسب دوستی و محبت خداوند، جای هیچ گونه نیازی به القائات درونی باقی نمی ماند. و در صورت وجود چنین القائاتی باید درستی و نادرستی آنها را با عقل، آیات قرآن و احادیث سنجید و مواردی را که مورد تائید عقل ،آیات و روایات است عمل کرد و از غیر این موارد اجتناب نمود.
پی نوشتها:
[1] به عنوان نمونه: یونس 108، إسراء 15، زمر 41 و ... .
[2] دهر، 3(انا هدیناه السبیل إما شاکرا و إما کفورا).
[3] فصلت، 17(و أما ثمود فهدیناهم فاستحبوا العمی علی الهدی).
منبع: http://farsi.islamquest.net
خداوند متعال همه بندگان خود را دوست دارد و مقدمات و وسائل هدایت را برای آنان فراهم کرده و به آنان اختیار داده است تا با اختیار خود هر راهی را که می خواهند برگزینند از جمله:
1. خداوند به تمام انسان ها قدرت تفکر و اندیشیدن را هدیه داده که بدین وسیله؛ در نگاهی کلی آنان می توانند با کمک عقل و فطرت الاهی، به راه راست هدایت شده و سره را از ناسره تشخیص دهند. قرآن کریم، بارها به چنین موضوعی اشاره نموده[1] و بیان داشته که تنها بعد از این هدایت عمومی بوده که برخی از انسان ها، راه خود را در این مسیر، تحکیم و تثبیت نموده و گروه دیگری ناسپاسی ورزیده اند[2] و با آن که هدایت شده اند؛ چون جبری در کار نیست، باقی ماندن در گمراهی را بر آن ترجیح داده اند.[3]
2. خداوند علاوه بر فراهم نمودن اسباب هدایت تکوینی در وجود انسان (عقل و قدرت تفکر)، پیامبران الاهی بویژه خاتم آنان حضرت محمد (ص) که دارای آخرین و کامل ترین دین است را برای ارشاد و هدایت مردم فرستاده است که راهنمای بشر برای رسیدن به مرتبۀ کمال نهایی هستند.
3. فرستادن کتاب های آسمانی از جمله قرآن که حاوی درس ها و دستوراتی برای رشد و تکامل انسان در همه زمینه ها است.
4.برگزیدن ائمه معصومین به عنوان جانشینان برحق پیامبر اکرم (ص)که همگی انسان های کامل برخودار از مقام والای امامت و علم الهی برای هدایت انسانها بوده اند و آموزه های آنان به صورت احادیث و روایات معتبر در اختیار ما قرار دارد.
بنا بر این با توجه به این همه اسباب و وسائل هدایت و با توجه به آموزه های ارزشمند اعتقادی ،فقهی، اخلاقی و... که از آیات قرآن و احادیث پیامبر اکرم(ص) وائمه (ع) در اختیار همگان قرار دارد و برای کسب دوستی و محبت خداوند، جای هیچ گونه نیازی به القائات درونی باقی نمی ماند. و در صورت وجود چنین القائاتی باید درستی و نادرستی آنها را با عقل، آیات قرآن و احادیث سنجید و مواردی را که مورد تائید عقل ،آیات و روایات است عمل کرد و از غیر این موارد اجتناب نمود.
پی نوشتها:
[1] به عنوان نمونه: یونس 108، إسراء 15، زمر 41 و ... .
[2] دهر، 3(انا هدیناه السبیل إما شاکرا و إما کفورا).
[3] فصلت، 17(و أما ثمود فهدیناهم فاستحبوا العمی علی الهدی).
منبع: http://farsi.islamquest.net
