پرسش :
آیا شما مناظره میان شیعه و اهل سن را تأیید می کنید؟ فایده، شرایط و راهکارهای آن چیست؟
پاسخ :
ادیان آسمانی به ویژه دین اسلام عنایت خاصی به مسئله گفت و گو و تبادل افکار و اندیشه دارند؛ چرا که هدف دین، هدایت مردم به راه راست و سعادت و تکامل است و این مقصود حاصل نمی شود، مگر از طریق تعامل، گفت و گو، تبادل افکار و تضارب اندیشه ها، با منطق صحیح و براهین روشن. با مراجعه به قرآن کریم می بینیم که قرآن به نمونه های فراوانی از مناظره و گفت و گو در مسائل مختلف اشاره می کند. از جمله آنها گفت و گو با شیطان، مشرکان، مخالفان، مستکبران، جباران و ... است.
چنان که زندگی و سیره انبیا به ویژه پیامبر اسلام (ص) و ائمه (ع) سرشار از مناظره و گفت گو از راه های درست و منطقی با ادله و براهین است: "مردم را با حکمت و اندرز نیکو به راه پروردگارت بخوان و با بهترین شیوه با آنان مجادله کن". این مسئله همواره و به طور مستمر در زندگی پیامبر و امامان وجود داشته و هیچ گاه تعطیل نشده بود، علما و دانشمندان کتاب ها در باب مناظره پیامبر و امامان با مخالفان نوشته اند و تمام آنها را در آثار خود گرد آوری نمودند.
بدیهی است که نتایج و ثمرات میمون و مبارک بسیاری بر مناظره و تبادل افکار مترتب است که باز گشت آن به نفع مردم به ویژه مسلمانان است:
1. گفت و گو باعث هدایت و اقناع مخالفان، در نتیجه جلوگیری از ظلم و خونریزی به بهترین و راحت ترین وجه می شود.
2. باعث قدرت و توان اندیشه اسلامی و ارشاد و هدایت و برتری اندیشه اسلامی بر سایر مکاتب خواهد شد.
3. بیشترین بهره های اجتماعی و استفاده از اکثر ظرفیت ها از تعاون و همکاری اجتماعی به دست می آید و مشکلات و معضلات فراوانی از این طریق حل خواهد شد.
4. از مهم ترین آثار و فواید گفت و گو و مناظره وحدت مسلمانان و آگاهی از دسیسه ها و طرفندهای دشمنان برای ایجاد تفرقه در میان صفوف آنان است. البته گفت و گو در برخی از مواقع نتایج منفی در بر دارد که باید از آن پرهیز کرد.
بخشی از شرایط مناظره این است که:
1. مناظره و گفت و گو در فضایی کاملاً آرام و به دور از مسائل حاشیه ای برگزار شود و دو طرف مناظره شخصیت های علمی هم طراز باشند، تا توازن علمی برای روشن شدن حق و حقیقت برقرار شود.
2. مسائل و موضوعات مورد گفت و گو نخست مباحث و مسائل اساسی و زیربنایی باشد.
3. استناد طرف مناظره، یعنی اهل سنت به منابع و مصادر شیعه باشد، نه کتاب های مخالفان شیعه و همین شیوه باید در طرف مقابل اهل سنت، یعنی شیعه نیز رعایت شود.
4. از جمله مطالبی که باید در مناظره ها به آن توجه شود، این است که صرف وجود یک روایت در کتابی دلیل بر آن نیست که آن مذهب، به محتوای آن روایت ایمان دارد.
منبع: http://farsi.islamquest.net
ادیان آسمانی به ویژه دین اسلام عنایت خاصی به مسئله گفت و گو و تبادل افکار و اندیشه دارند؛ چرا که هدف دین، هدایت مردم به راه راست و سعادت و تکامل است و این مقصود حاصل نمی شود، مگر از طریق تعامل، گفت و گو، تبادل افکار و تضارب اندیشه ها، با منطق صحیح و براهین روشن. با مراجعه به قرآن کریم می بینیم که قرآن به نمونه های فراوانی از مناظره و گفت و گو در مسائل مختلف اشاره می کند. از جمله آنها گفت و گو با شیطان، مشرکان، مخالفان، مستکبران، جباران و ... است.
چنان که زندگی و سیره انبیا به ویژه پیامبر اسلام (ص) و ائمه (ع) سرشار از مناظره و گفت گو از راه های درست و منطقی با ادله و براهین است: "مردم را با حکمت و اندرز نیکو به راه پروردگارت بخوان و با بهترین شیوه با آنان مجادله کن". این مسئله همواره و به طور مستمر در زندگی پیامبر و امامان وجود داشته و هیچ گاه تعطیل نشده بود، علما و دانشمندان کتاب ها در باب مناظره پیامبر و امامان با مخالفان نوشته اند و تمام آنها را در آثار خود گرد آوری نمودند.
بدیهی است که نتایج و ثمرات میمون و مبارک بسیاری بر مناظره و تبادل افکار مترتب است که باز گشت آن به نفع مردم به ویژه مسلمانان است:
1. گفت و گو باعث هدایت و اقناع مخالفان، در نتیجه جلوگیری از ظلم و خونریزی به بهترین و راحت ترین وجه می شود.
2. باعث قدرت و توان اندیشه اسلامی و ارشاد و هدایت و برتری اندیشه اسلامی بر سایر مکاتب خواهد شد.
3. بیشترین بهره های اجتماعی و استفاده از اکثر ظرفیت ها از تعاون و همکاری اجتماعی به دست می آید و مشکلات و معضلات فراوانی از این طریق حل خواهد شد.
4. از مهم ترین آثار و فواید گفت و گو و مناظره وحدت مسلمانان و آگاهی از دسیسه ها و طرفندهای دشمنان برای ایجاد تفرقه در میان صفوف آنان است. البته گفت و گو در برخی از مواقع نتایج منفی در بر دارد که باید از آن پرهیز کرد.
بخشی از شرایط مناظره این است که:
1. مناظره و گفت و گو در فضایی کاملاً آرام و به دور از مسائل حاشیه ای برگزار شود و دو طرف مناظره شخصیت های علمی هم طراز باشند، تا توازن علمی برای روشن شدن حق و حقیقت برقرار شود.
2. مسائل و موضوعات مورد گفت و گو نخست مباحث و مسائل اساسی و زیربنایی باشد.
3. استناد طرف مناظره، یعنی اهل سنت به منابع و مصادر شیعه باشد، نه کتاب های مخالفان شیعه و همین شیوه باید در طرف مقابل اهل سنت، یعنی شیعه نیز رعایت شود.
4. از جمله مطالبی که باید در مناظره ها به آن توجه شود، این است که صرف وجود یک روایت در کتابی دلیل بر آن نیست که آن مذهب، به محتوای آن روایت ایمان دارد.
منبع: http://farsi.islamquest.net
