پرسش :
من دختري 18 ماه دارم که خيلي نق نقو و گريه اي هست و هيج مشکل فيزيکي هم ندارد ولي واقعا اذيت مي کنه. من خيلي خسته شده ام حتي کلي هم برايش وقت و انرژي مي ذارم ولي بعضي وقتا از کوره در ميرم و سرش داد مي زنم. همش ميگه به من توجه کنيد حتي غذا هم به راحتي نمي تونم بخورم . به من بگيد چيکار کنم؟
پاسخ :
برخي از کودکان با نام کودکان دشوار همواره پدر ومادر را درگير خود کرده و عادت دارند تا مدام به لجبازي و مخالفت بپردازند اين کودکان در نوزادي هم با مشکلات عديده اي روبرو بوده و والدين را روبرو مي کنند و به همين دليل والديني بي حوصله داشته و همين امر باعث دشوارتر شدن کودک مي شود . بنوعي تسلسل معيوب به وجود مي ايد .
البته فکر نمي کنم کودک شما در اين حد دشوار باشد اما مسلما روش هاي برخورد خاص را مي طلبد .
کودکان مي توانند ميزان اعتماد به ديگران را در آينده در ميزان پاسخ گويي به نياز هايشان تا دو سالگي از طرف پدر ومادر تنظيم کنند لذا والدين به ويژه مادرموظفند کليه نياز هاي کودک ا اعم از روحي و جسمي برطرف کنند .
از اين سن به بعد وابستگي به مادر به مرور کاهش يافته و کودک تا حدودي استقلال را تجربه مي کند .
در برخي مادران عادت به اختصاص دادن وقت براي کودک وجود ندارد و کودک اين نياز را گدايي مي کند . در صورتي که مادر بايد بداند نياز کودک در مايحتاج جسمي و خوراک او خلاصه نمي شود او نياز به تخصيص زمان از طرف پدر و مادر دارد . علاوه بر زمان هاي اختصاصي مي تونيد از طريق کلامي نيز با او در ارتباط باشيد در حين اين که کار هاي منزل را انجام ميديد و به خود رسيدگي مي کنيد .
کمي که فرزند شما بزرگتر شد سعي کنيد او را ابتدا به صورت پاره وقت و سپس تمام وقت به مهد بسپاريد تا در جمع همسالان مهارت هايي را بياموزد . بسياري از نق زدن ها از وابستگي اوست با ورود به مهد اين وابستگي کم مي شود .
در خيلي از مواقع هم سعي کنيد صبورانه نسبت به بهانه گيري هايش سکوت کنيد و برخي مواقع هم مي تونيد او را به خاطر اين موضع به اتاق ديگري هدايت کنيد و بازگشت او را مشروط بر ترک بهانه ها بدانيد . به نوعي او در مي يابد که اين نق زدن ها نتيجه محروم شدن دارد و بايد انها را تمام کند . البته اين شيوه بايد با بزرگتر شدن او به کار رود .
www.shamimm.ir
برخي از کودکان با نام کودکان دشوار همواره پدر ومادر را درگير خود کرده و عادت دارند تا مدام به لجبازي و مخالفت بپردازند اين کودکان در نوزادي هم با مشکلات عديده اي روبرو بوده و والدين را روبرو مي کنند و به همين دليل والديني بي حوصله داشته و همين امر باعث دشوارتر شدن کودک مي شود . بنوعي تسلسل معيوب به وجود مي ايد .
البته فکر نمي کنم کودک شما در اين حد دشوار باشد اما مسلما روش هاي برخورد خاص را مي طلبد .
کودکان مي توانند ميزان اعتماد به ديگران را در آينده در ميزان پاسخ گويي به نياز هايشان تا دو سالگي از طرف پدر ومادر تنظيم کنند لذا والدين به ويژه مادرموظفند کليه نياز هاي کودک ا اعم از روحي و جسمي برطرف کنند .
از اين سن به بعد وابستگي به مادر به مرور کاهش يافته و کودک تا حدودي استقلال را تجربه مي کند .
در برخي مادران عادت به اختصاص دادن وقت براي کودک وجود ندارد و کودک اين نياز را گدايي مي کند . در صورتي که مادر بايد بداند نياز کودک در مايحتاج جسمي و خوراک او خلاصه نمي شود او نياز به تخصيص زمان از طرف پدر و مادر دارد . علاوه بر زمان هاي اختصاصي مي تونيد از طريق کلامي نيز با او در ارتباط باشيد در حين اين که کار هاي منزل را انجام ميديد و به خود رسيدگي مي کنيد .
کمي که فرزند شما بزرگتر شد سعي کنيد او را ابتدا به صورت پاره وقت و سپس تمام وقت به مهد بسپاريد تا در جمع همسالان مهارت هايي را بياموزد . بسياري از نق زدن ها از وابستگي اوست با ورود به مهد اين وابستگي کم مي شود .
در خيلي از مواقع هم سعي کنيد صبورانه نسبت به بهانه گيري هايش سکوت کنيد و برخي مواقع هم مي تونيد او را به خاطر اين موضع به اتاق ديگري هدايت کنيد و بازگشت او را مشروط بر ترک بهانه ها بدانيد . به نوعي او در مي يابد که اين نق زدن ها نتيجه محروم شدن دارد و بايد انها را تمام کند . البته اين شيوه بايد با بزرگتر شدن او به کار رود .
www.shamimm.ir
