پرسش :

آيا ايجاد شك و شبهه در مسائل اعتقادى صحيح است ؟

پاسخ :
مسلما آنچه در ابتدا به نظر مى رسد اين است كه شك در دين ، بد بوده و نشانه سياهى قلب است ؛ زيرا هدف اين است كه انسان به يقين برسد. ايمان بايستى تواءم با يقين باشد ولى شك و شبهه در جايى كه دالان و معبر خوبى براى رسيدن به ايمان و يقين باشد پسنديده است . ايمان چيزى است كه انسان بايد به آن دسترسى پيدا كند ، اما اين ايمان از همان ابتدا در انسان وجود ندارد ، زيرا تا شك نكند به يقين نمى رسد. قرآن مى خواهد كه در اعتقادات وراثتى انسان شك ايجاد كند تا او را به يقين برساند. لذا مى فرمايد:اءولو كان آباؤ هم لا يعقلون شيئا و لا يهتدون(1) ؛((آيا بايست آنها تابع پدران باشند در صورتى كه آنها بى عقل و نادان بودند.))
شهيد مطهرى مى فرمايد:((... اگر اين تشكيكات وارد جامعه نشود خطر است . اگر وارد نشود كم كم مردم آن حالت دينى شان رو به تحجر ، و نه تحجر كه رو به عفونت مى رود. درست مثل آب كاملا صافى كه آن را در حوض قرار مى دهيم و اگر مدتى بماند مى گندد. اگر در مردم يك حالت آرامشى باشد و بر معتقدات دين و مذهبى تازيانه شك نخورد در آن صورت عوام پيشتاز آن معتقدات مى شوند. وقتى عوام پيشتاز بشوند دائم از خودشان چيزى مى سازند ...)). (2)
ولى برخى شك ها نوعى بيمارى است ، مانند وسوسه ، شك كثيرالشك در نماز ، وضو و ساير عبادات و طهارت و نجاست . اين گونه شك ها و شبهه ها نوعى بيمارى و مرض است . زياد شك كردن نوعى بيمارى است .
پی نوشتها:
1- سوره بقره ، آيه 170.
2- فصلنامه مطهر ، شماره صفر ، ص 34 و 35.
منبع :موعود شناسی وپاسخ به شبهات، نویسنده: علی اصغر رضوانی، انتشارات مسجد مقدس جمکران