پرسش :

در آيـه 257 بـقره آمده است : [ اللّه ولى الذين آمنوا يخرجهم من الظلمات الى النور و الذين كفروا اولياوهم الطاغوت يخرجونهم من النور الى الظلمات 000 ] . ظاهر آيه اين است كه مومن و كافر هر دو هم نور دارند و هم ظلمت . تـفـاوت آنهافقط در اين است كه مومن اول در ظلمت است و سپس به نور راه مى يابد و كافر اول درنور است و سپس به ظلمت رهنمون مى گردد . از اين رو همچنين اين سئوال پيش مى آيدكه كافر چگونه در نور است و در عين حال دچار كفر ؟

پاسخ :
انسان به خودى خود به لحاظ فطرتش در نور بسر مى برد . همه انسانها داراى نورفطرت اند . الـبـته اين نور كه همان نور ايمان و هدايت باشد نورى اجمالى و ضعيف است كه تفصيل مى يابد و قوى مى گردد . اما اگر انسان را به لحاظ معرفت و شناخت هاى حقه نور حاصل از اعمال صالح در نظر بگيريم , در ظلمت است زيرا هنوز جاهل است وبى عمل . بنابراين نور و ظلمت به اين معنا قابل جمع اند . حـال مـى گـوئيم مومن كسى است كه در اثر ايمانش از ظلمت جهل و بى عملى خارج مى شود و كافر كسى است كه دراثر كفرش از نور اجمالى ابتدايى بيرون مى رود .
eporsesh.com