پرسش :
اعجاز قرآن از نظر معارف چگونه است؟
پاسخ :
اصولاً يكي از محكهاي آزمايش اديان حق از باطل، توضيح و بياني است كه درباره مسائل مربوط به مبداء و معاد و نبوت و امامت دارد، زيرا مسائل مخصوصاً آنچه به ذات پاك خداوند و اسماء و صفات او باز ميگردد بسيار ظريف، دقيق و پيچيده است و گاهي فاصلة ميان شرك و توحيد باريكتر از مو ميشود؛ به خصوص اينكه قرآن در محيطي ظاهر شد كه پر از بتها و بتكده ها بود، از بتهاي خانگي گرفته تا بتهاي قبيله اي و بتهاي بزرگ كه جنبه عمومي داشت و مورد توجه هر شهر و ديار بود.
هنگامي كه مي بينيم از چنين محيطي كسي بر خاسته كه توحيد خالص و معارف ناب را با دقيقترين بيان كه بزرگان فلاسفه نيز در برابر آن زانو مي زنند ارائه مي دهد شك نخواهيم كرد كه بيان چنين معارفي تنها از سوي خداست.
با اينكه بحث بت پرستي چنان بر آن محيط مسلط بود كه هيچكس سخني نازكتر از گل در نكوهش از اين عقيده بر زبان جاري نمي كرد، قرآن با قاطعيت بي نظيري به كوبيدن اين عقيده خرافي پرداخت گاه از زبان ابراهيم خليل چنين نقل مي كند
«قال اَفَتَعْبُدوُنَ مِنْ دوُنَ اللهِ ما لايَنْفَعُكُمْ شَيْئاً وَ لايَضُرُّكُمْ اُفٍّ لَكُمْ وَ لِماتَعْبُدوُنَ مِنْ دوُنِ اللهِ اَفَلا تَعقِلوُنَ» انبياء/ 66 ـ 67
[گفت آيا غير از خدا را پرستش مي كنيد همان چيزهايي كه نه مي توانند سودي به شما برسانند و نه زياني، اف بر شما و اين معبودهايي كه غير از خدا براي خود انتخاب كرده ايد آيا نمي فهميد]
و در جاي ديگر به داستان گوساله سامري كه جمعي از جهال بني اسرائيل سخت به آن دل بسته، و به آن گرويده بودند، مي فرمايد «اَفَلا يَرَوْنَ اَلّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلاً وَ لايَمْلِكُ لَهُمْ ضَرّاً وَ لانَفْعاً» طه/ 89 [آيا نمي بينند كه (اين گوساله طلايي) پاسخ آنها را نمي دهد و مالك هيچ گونه سود و زياني نسبت به آنها نيست]
كوتاه سخن اينكه قرآن چنان شرك و بت پرستي را مذموم مي شمرد كه همه گناهان را قابل عفو و بخشش مي داند، جز شرك را، مي فرمايد «اِنَّ اللهَ لايَغْفِرُ اَنْ يُشْرَك بِه وَيَغْفِرُ مادوُنَ ذالِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ من يُشْرِكْ باللهِ فَقَدِ افْتَري اثماً عَظيماً» نساء/ 48 [خداوند هرگز شرك را نمي بخشد و كمتر از آن را براي هر كس بخواهد (و شايسته بداند) مي بخشد و آن كس كه براي خدا شريكي قائل گردد، گناه بزرگي مرتكب شده است]
eporsesh.com
اصولاً يكي از محكهاي آزمايش اديان حق از باطل، توضيح و بياني است كه درباره مسائل مربوط به مبداء و معاد و نبوت و امامت دارد، زيرا مسائل مخصوصاً آنچه به ذات پاك خداوند و اسماء و صفات او باز ميگردد بسيار ظريف، دقيق و پيچيده است و گاهي فاصلة ميان شرك و توحيد باريكتر از مو ميشود؛ به خصوص اينكه قرآن در محيطي ظاهر شد كه پر از بتها و بتكده ها بود، از بتهاي خانگي گرفته تا بتهاي قبيله اي و بتهاي بزرگ كه جنبه عمومي داشت و مورد توجه هر شهر و ديار بود.
هنگامي كه مي بينيم از چنين محيطي كسي بر خاسته كه توحيد خالص و معارف ناب را با دقيقترين بيان كه بزرگان فلاسفه نيز در برابر آن زانو مي زنند ارائه مي دهد شك نخواهيم كرد كه بيان چنين معارفي تنها از سوي خداست.
با اينكه بحث بت پرستي چنان بر آن محيط مسلط بود كه هيچكس سخني نازكتر از گل در نكوهش از اين عقيده بر زبان جاري نمي كرد، قرآن با قاطعيت بي نظيري به كوبيدن اين عقيده خرافي پرداخت گاه از زبان ابراهيم خليل چنين نقل مي كند
«قال اَفَتَعْبُدوُنَ مِنْ دوُنَ اللهِ ما لايَنْفَعُكُمْ شَيْئاً وَ لايَضُرُّكُمْ اُفٍّ لَكُمْ وَ لِماتَعْبُدوُنَ مِنْ دوُنِ اللهِ اَفَلا تَعقِلوُنَ» انبياء/ 66 ـ 67
[گفت آيا غير از خدا را پرستش مي كنيد همان چيزهايي كه نه مي توانند سودي به شما برسانند و نه زياني، اف بر شما و اين معبودهايي كه غير از خدا براي خود انتخاب كرده ايد آيا نمي فهميد]
و در جاي ديگر به داستان گوساله سامري كه جمعي از جهال بني اسرائيل سخت به آن دل بسته، و به آن گرويده بودند، مي فرمايد «اَفَلا يَرَوْنَ اَلّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلاً وَ لايَمْلِكُ لَهُمْ ضَرّاً وَ لانَفْعاً» طه/ 89 [آيا نمي بينند كه (اين گوساله طلايي) پاسخ آنها را نمي دهد و مالك هيچ گونه سود و زياني نسبت به آنها نيست]
كوتاه سخن اينكه قرآن چنان شرك و بت پرستي را مذموم مي شمرد كه همه گناهان را قابل عفو و بخشش مي داند، جز شرك را، مي فرمايد «اِنَّ اللهَ لايَغْفِرُ اَنْ يُشْرَك بِه وَيَغْفِرُ مادوُنَ ذالِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ من يُشْرِكْ باللهِ فَقَدِ افْتَري اثماً عَظيماً» نساء/ 48 [خداوند هرگز شرك را نمي بخشد و كمتر از آن را براي هر كس بخواهد (و شايسته بداند) مي بخشد و آن كس كه براي خدا شريكي قائل گردد، گناه بزرگي مرتكب شده است]
eporsesh.com
