پرسش :
آيا ميان شخصيت حضرت عيسى(عليه السلام) در قرآن و آن چه در مورد او در اناجيل آمده است، تفاوتى وجود دارد؟ تلقّى مسيحيان از شخصيت عيسى(عليه السلام) چه اشكالاتى دارد؟
پاسخ :
شخصيت حضرت عيسى(عليه السلام) در قرآن
قرآن مجيد حضرت عيسى(عليه السلام) را اين گونه معرفى مى كند:
او از پيامبران بزرگ صاحب شريعت است،[1] كه خداوند وى را بر بسيارى از پيامبران ديگر برترى بخشيده[2] و آيات و نشانه هاى روشن و معجزات بسيارى را توسط او نمايان نموده است.[3] او «روح الله»[4]، «كلمة الله»،[5] و مؤيد به «روح القدس» است.[6] حضرت عيسى داراى خلقتى استثنايى و معجزه آساست،[7] و مانند حضرت آدم با اراده ى خاص خداوند، بدون وجود سبب قريب متولد شده است.[8] وى قبل از هر چيز خود را عبد و بنده ى خدايى مى داند كه او را پيامبر، و وجودش را «مبارك» قرار داده،[9] و براى او «انجيل» را آورده كه مايه ى نور و هدايت است.[10]
سرانجام هنگامى كه توطئه ها براى قتل حضرت عيسى شدت گرفت، خداوند او را از شرّ دشمنانش نجات داد و به سوى خود بالا برد، و بدين ترتيب عروج مسيح آغاز شد.[11] حضور مجدد او در ميان مردم، گواه نزديكى «قيامت» خواهد بود.[12]
پی نوشتها:
[1]. سوره ى شورى، آيه ى 13.
[2]. سوره ى بقره، آيه ى 253.
[3]. در پاسخ سؤال 4 همين فصل، مفصلا معجزات آن حضرت بيان شده است.
[4]. سوره ى نساء، آيه ى 171؛ عيسى روح است، زيرا با كلمه ى تكوينىِ «كُن» كه امر است به وجود آمده است، (قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي) (سوره ى اسرى، آيه ى 85). ر.ك: سيد محمد حسين طباطبايى، الميزان، ج 5، ص 149.
[5]. سوره ى آل عمران، آيه ى 45 و سوره ى نساء، آيه ى 171. قرآن مجيد از آن رو عيسى را «كلمة الله» خوانده كه خداوند با اراده ى مخصوص خود (كلمه ى تكوينى «كُن» و به گونه اى خارق العاده او را به وجود آورده است. علامه طباطبايى ذيل آيه ى 171 سوره ى نساء مى نويسد: هر چيزى كلمه ى خداست، اما آن چيزى كه به حضرت عيسى اختصاص دارد اين است كه در همه ى اشيا، خلقت همراه با اسباب عادى بوده؛ در حالى كه خلقت آن حضرت، فاقد بسيارى از اسباب مادى هم چون وجود پدر و ازدواج بوده است. (الميزان، ج 5، ص 149)
[6]. سوره ى بقره، آيه ى 253.
[7]. آيات 15 ـ 35 سوره ى مريم جريان خلقت حضرت عيسى(عليه السلام) را مشروحاً ذكر كرده است.
[8]. غزالى مى گويد: «هنگامى كه شخصى متولد مى شود، دو سبب در تولد او نقش دارد، يكى دستگاه توليد مثل است كه نطفه را در رحم مادر قرار مى دهد، تا در محيط واجد شرايط به جنين تبديل شود؛ از اين سبب به سبب قريب تعبير مى كنيم. ديگرى اراده ى الهى است كه در تأثيرگذارى دستگاه تناسلى نقش اساسى دارد، و در صورت عدم اراده ى الهى جهاز تناسلى نقش خود را ايفا نخواهد كرد. حال اگر در موردى خاص دستگاه تناسلى مرد هيچ تأثيرى در وجود يافتن طفل نداشته باشد و سبب قريب منتفى گردد، به ناچار اين حادثه به سبب بعيد كه همان اراده ى الهى است منسوب مى گردد. در داستان ولادت حضرت عيسى، دقيقاً با چنين مسئله اى مواجه هستيم.» ابوحامد الغزالى، الرد الجميل لالهية عيسى بتصريح الانجيل، ص 60؛ به نقل از: محمدرضا زيبائى نژاد، مسيحيت شناسى مقايسه اى، ص 66؛ (با اندكى تلخيص و تصرف).
[9]. سوره ى مريم، آيه ى 30 و 31.
[10]. سوره ى مائده، آيه ى 46.
[11]. سوره ى آل عمران، آيه ى 55.
[12]. سوره ى زخرف، آيه ى 61.
منبع: مسيحيت، سيد محمد اديب آل على، انتشارات مركز مديريت حوزه علميه قم
شخصيت حضرت عيسى(عليه السلام) در قرآن
قرآن مجيد حضرت عيسى(عليه السلام) را اين گونه معرفى مى كند:
او از پيامبران بزرگ صاحب شريعت است،[1] كه خداوند وى را بر بسيارى از پيامبران ديگر برترى بخشيده[2] و آيات و نشانه هاى روشن و معجزات بسيارى را توسط او نمايان نموده است.[3] او «روح الله»[4]، «كلمة الله»،[5] و مؤيد به «روح القدس» است.[6] حضرت عيسى داراى خلقتى استثنايى و معجزه آساست،[7] و مانند حضرت آدم با اراده ى خاص خداوند، بدون وجود سبب قريب متولد شده است.[8] وى قبل از هر چيز خود را عبد و بنده ى خدايى مى داند كه او را پيامبر، و وجودش را «مبارك» قرار داده،[9] و براى او «انجيل» را آورده كه مايه ى نور و هدايت است.[10]
سرانجام هنگامى كه توطئه ها براى قتل حضرت عيسى شدت گرفت، خداوند او را از شرّ دشمنانش نجات داد و به سوى خود بالا برد، و بدين ترتيب عروج مسيح آغاز شد.[11] حضور مجدد او در ميان مردم، گواه نزديكى «قيامت» خواهد بود.[12]
پی نوشتها:
[1]. سوره ى شورى، آيه ى 13.
[2]. سوره ى بقره، آيه ى 253.
[3]. در پاسخ سؤال 4 همين فصل، مفصلا معجزات آن حضرت بيان شده است.
[4]. سوره ى نساء، آيه ى 171؛ عيسى روح است، زيرا با كلمه ى تكوينىِ «كُن» كه امر است به وجود آمده است، (قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي) (سوره ى اسرى، آيه ى 85). ر.ك: سيد محمد حسين طباطبايى، الميزان، ج 5، ص 149.
[5]. سوره ى آل عمران، آيه ى 45 و سوره ى نساء، آيه ى 171. قرآن مجيد از آن رو عيسى را «كلمة الله» خوانده كه خداوند با اراده ى مخصوص خود (كلمه ى تكوينى «كُن» و به گونه اى خارق العاده او را به وجود آورده است. علامه طباطبايى ذيل آيه ى 171 سوره ى نساء مى نويسد: هر چيزى كلمه ى خداست، اما آن چيزى كه به حضرت عيسى اختصاص دارد اين است كه در همه ى اشيا، خلقت همراه با اسباب عادى بوده؛ در حالى كه خلقت آن حضرت، فاقد بسيارى از اسباب مادى هم چون وجود پدر و ازدواج بوده است. (الميزان، ج 5، ص 149)
[6]. سوره ى بقره، آيه ى 253.
[7]. آيات 15 ـ 35 سوره ى مريم جريان خلقت حضرت عيسى(عليه السلام) را مشروحاً ذكر كرده است.
[8]. غزالى مى گويد: «هنگامى كه شخصى متولد مى شود، دو سبب در تولد او نقش دارد، يكى دستگاه توليد مثل است كه نطفه را در رحم مادر قرار مى دهد، تا در محيط واجد شرايط به جنين تبديل شود؛ از اين سبب به سبب قريب تعبير مى كنيم. ديگرى اراده ى الهى است كه در تأثيرگذارى دستگاه تناسلى نقش اساسى دارد، و در صورت عدم اراده ى الهى جهاز تناسلى نقش خود را ايفا نخواهد كرد. حال اگر در موردى خاص دستگاه تناسلى مرد هيچ تأثيرى در وجود يافتن طفل نداشته باشد و سبب قريب منتفى گردد، به ناچار اين حادثه به سبب بعيد كه همان اراده ى الهى است منسوب مى گردد. در داستان ولادت حضرت عيسى، دقيقاً با چنين مسئله اى مواجه هستيم.» ابوحامد الغزالى، الرد الجميل لالهية عيسى بتصريح الانجيل، ص 60؛ به نقل از: محمدرضا زيبائى نژاد، مسيحيت شناسى مقايسه اى، ص 66؛ (با اندكى تلخيص و تصرف).
[9]. سوره ى مريم، آيه ى 30 و 31.
[10]. سوره ى مائده، آيه ى 46.
[11]. سوره ى آل عمران، آيه ى 55.
[12]. سوره ى زخرف، آيه ى 61.
منبع: مسيحيت، سيد محمد اديب آل على، انتشارات مركز مديريت حوزه علميه قم
