پرسش :
فوايد بعثت پيامبران چیست؟
پاسخ :
پيامبران الهى، افزون بر نشان دادن راه صحيح براى تكامل حقيقى انسان، تأثيرهاى مهم ديگرى نيز در زندگى انسان ها داشته اند كه به برخى از آن ها اشاره مى شود:
1. مطالب بسيارى وجود دارد كه عقل انسان، توانايى درك آن ها را دارد، ولى يا به گذشت زمان و تجربه هاى فراوان نياز دارد و يا در اثر اهتمام به امور مادى و غلبه گرايش هاى حيوانى، مورد غفلت و فراموشى قرار مى گيرد، و يا در اثر بد آموزى ها و تبليغات سوء بر توده هاى مردم، پنهان مى ماند.
چنين مطالبى نيز به وسيله پيامبران بيان مى گردد؛ از اين رو، پيامبران در قرآن مجيد، «مذكر»[1] و «منذر»[2] ناميده شده اند.
2. يكى از مهم ترين علل هاى تربيت و رشد و تكامل انسان، وجود الگو و نمونه ى رفتار است. پيامبران الهى كه انسان هاى كامل و تربيت شده پروردگارند، اين نقش را به بهترين شكل برعهده مى گيرند.
3. يكى ديگر از بركات وجود پيامبران در ميان مردم، اين است كه در صورت فراهم بودن شرايط لازم، رهبرى اجتماعى و سياسى و قضايى مردم را بر عهده گيرند، و بديهى است كه رهبر معصوم، يكى از بزرگ ترين نعمت هاى الهى براى جامعه مى باشد، و بدين وسيله، انسان ها را به سوى كمال مطلوب رهبرى مى شوند.[3]
منابعى براى آگاهى بيشتر
1. مقدمه اى بر جهان بينى اسلامى(3) وحى و نبوت، استاد شهيد مرتضى مطهرى؛
2. رسالت جهانى پيامبران و برهان رسالت، استاد جعفر سبحانى، ص 23ـ62. ايشان چهار دليل براى لزوم بعثت ذكر مى كند كه عنوان هاى آن ها از اين قرار است: 1. بشر نمى تواند قانون گذار باشد؛ 2. پيامبران، هدايتگر بشر به اهداف عالى خلقتند؛ 3. لزوم رهبرى و تعديل غرايز؛ 4. بعثت پيامبران، مظهر كمال لطف حق به انسان.
پی نوشتها:
[1]. غاشيه، 21.
[2]. بقره، 21، و رعد، 7 و ص، 4 و 65 و ق، 2، و نازعات، 45، و شعراء، 208 و....
[3]. ر. ك: آموزش عقايد، ص 216. خواجه نصيرالدين طوسى در تجريد الاعتقاد، نه فايده براى بعثت پيامبران ذكر كرده است (ر.ك: كشف المراد، المقصد الرابع فى النبوة).
منبع: پرسش ها و پاسخ هايى پيرامون نبوت و رسالت، فاضل عرفان، انتشارات مركز مديريت حوزه علميه (1383).
پيامبران الهى، افزون بر نشان دادن راه صحيح براى تكامل حقيقى انسان، تأثيرهاى مهم ديگرى نيز در زندگى انسان ها داشته اند كه به برخى از آن ها اشاره مى شود:
1. مطالب بسيارى وجود دارد كه عقل انسان، توانايى درك آن ها را دارد، ولى يا به گذشت زمان و تجربه هاى فراوان نياز دارد و يا در اثر اهتمام به امور مادى و غلبه گرايش هاى حيوانى، مورد غفلت و فراموشى قرار مى گيرد، و يا در اثر بد آموزى ها و تبليغات سوء بر توده هاى مردم، پنهان مى ماند.
چنين مطالبى نيز به وسيله پيامبران بيان مى گردد؛ از اين رو، پيامبران در قرآن مجيد، «مذكر»[1] و «منذر»[2] ناميده شده اند.
2. يكى از مهم ترين علل هاى تربيت و رشد و تكامل انسان، وجود الگو و نمونه ى رفتار است. پيامبران الهى كه انسان هاى كامل و تربيت شده پروردگارند، اين نقش را به بهترين شكل برعهده مى گيرند.
3. يكى ديگر از بركات وجود پيامبران در ميان مردم، اين است كه در صورت فراهم بودن شرايط لازم، رهبرى اجتماعى و سياسى و قضايى مردم را بر عهده گيرند، و بديهى است كه رهبر معصوم، يكى از بزرگ ترين نعمت هاى الهى براى جامعه مى باشد، و بدين وسيله، انسان ها را به سوى كمال مطلوب رهبرى مى شوند.[3]
منابعى براى آگاهى بيشتر
1. مقدمه اى بر جهان بينى اسلامى(3) وحى و نبوت، استاد شهيد مرتضى مطهرى؛
2. رسالت جهانى پيامبران و برهان رسالت، استاد جعفر سبحانى، ص 23ـ62. ايشان چهار دليل براى لزوم بعثت ذكر مى كند كه عنوان هاى آن ها از اين قرار است: 1. بشر نمى تواند قانون گذار باشد؛ 2. پيامبران، هدايتگر بشر به اهداف عالى خلقتند؛ 3. لزوم رهبرى و تعديل غرايز؛ 4. بعثت پيامبران، مظهر كمال لطف حق به انسان.
پی نوشتها:
[1]. غاشيه، 21.
[2]. بقره، 21، و رعد، 7 و ص، 4 و 65 و ق، 2، و نازعات، 45، و شعراء، 208 و....
[3]. ر. ك: آموزش عقايد، ص 216. خواجه نصيرالدين طوسى در تجريد الاعتقاد، نه فايده براى بعثت پيامبران ذكر كرده است (ر.ك: كشف المراد، المقصد الرابع فى النبوة).
منبع: پرسش ها و پاسخ هايى پيرامون نبوت و رسالت، فاضل عرفان، انتشارات مركز مديريت حوزه علميه (1383).
