پرسش :
نبوت حضرت آدم(عليه السلام) چگونه اثبات مى شود؟
پاسخ :
نبوت حضرت آدم(عليه السلام) را از دو راه كلى مى توان اثبات كرد.
1. دليل عقلى: بر اساس دليل هايى كه ضرورت وجود نبى (يا وصى نبى) را در هر زمان و مكانى اثبات مى كند، نبوت اولين بشر روى زمين، يعنى حضرت آدم(عليه السلام)، نيز اثبات مى شود؛ به اين معنى كه هدف از خلقت انسان ها تحقق نمى يابد، مگر آن كه راهنمايانى از جانب پروردگار فرستاده شوند، حتى اگر يك اجتماع كوچك دو نفرى روى زمين زندگى كنند، لازم است براى تحقق اين هدف، يكى از آن دو داراى مقام نبوت باشد؛ بر اين اساس براى خانواده ى حضرت آدم(عليه السلام) و آن جامعه كوچك نيز وجود پيامبر ضرورى خواهد بود و او حضرت آدم(عليه السلام) است؛ زيرا شخص ديگرى غير از او براى جامعه آن روز مطرح نيست.
2. دليل نقلى: پس از آن كه حقانيت اسلام و قرآن را با دلايل عقلى و نقلى پذيرفتيم، حجيّت مطالب و معارف اسلامى و قرآنى نيز اثبات مى شود و نبوت حضرت آدم(عليه السلام) ـ افزون بر روايات اسلامى[1] ـ در قرآن كريم نيز بيان شده است؛ البته قرآن مجيد لفظ «نبى» و «رسول» را براى همه ى پيامبرانى كه از آن ها ياد كرده، به كار نبرده است، ولى تعبيرهايى وجود دارد كه به خوبى نبوت آن ها را اثبات مى كند؛ از جمله: نبوت حضرت آدم(عليه السلام)كه در آيات ذيل آمده است:
(إِنَّ اللّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ)[2]؛ خداوند، آدم و نوح و آل ابراهيم و آل عمران را بر جهانيان برترى داد.
برترى آدم در رديف ساير پيامبران، بيانگر نبوت حضرت آدم(عليه السلام)است.
(وَ إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً...)؛ و هنگامى كه پروردگارت به فرشتگان مى فرمود: من بر روى زمين خليفه اى -از طرف خود- قرار داده ام.
(وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها...)[3]؛ و همه نام ها را به آدم آموخت.
بر اساس معارف قرآنى، خليفه ى خداوند در زمين و كسى كه به طور مستقيم، علوم و معارف را از خداوند دريافت كرد و سپس آموزگار ملائكه گرديد، داراى مقام نبوت و رسالت از جانب پروردگار نيز هست.
منابعى براى آگاهى بيشتر:
1. تاريخ پيامبران از آدم تا خاتم، ص 93.
2. همراه با پيامبران در قرآن، ص 51 به بعد.
پی نوشتها:
[1]. ر.ك: بحارالانوار، ج 11.
[2]. آل عمران، 33.
[3]. بقره، 31.
منبع: پرسش ها و پاسخ هايى پيرامون نبوت و رسالت، فاضل عرفان، انتشارات مركز مديريت حوزه علميه (1383).
نبوت حضرت آدم(عليه السلام) را از دو راه كلى مى توان اثبات كرد.
1. دليل عقلى: بر اساس دليل هايى كه ضرورت وجود نبى (يا وصى نبى) را در هر زمان و مكانى اثبات مى كند، نبوت اولين بشر روى زمين، يعنى حضرت آدم(عليه السلام)، نيز اثبات مى شود؛ به اين معنى كه هدف از خلقت انسان ها تحقق نمى يابد، مگر آن كه راهنمايانى از جانب پروردگار فرستاده شوند، حتى اگر يك اجتماع كوچك دو نفرى روى زمين زندگى كنند، لازم است براى تحقق اين هدف، يكى از آن دو داراى مقام نبوت باشد؛ بر اين اساس براى خانواده ى حضرت آدم(عليه السلام) و آن جامعه كوچك نيز وجود پيامبر ضرورى خواهد بود و او حضرت آدم(عليه السلام) است؛ زيرا شخص ديگرى غير از او براى جامعه آن روز مطرح نيست.
2. دليل نقلى: پس از آن كه حقانيت اسلام و قرآن را با دلايل عقلى و نقلى پذيرفتيم، حجيّت مطالب و معارف اسلامى و قرآنى نيز اثبات مى شود و نبوت حضرت آدم(عليه السلام) ـ افزون بر روايات اسلامى[1] ـ در قرآن كريم نيز بيان شده است؛ البته قرآن مجيد لفظ «نبى» و «رسول» را براى همه ى پيامبرانى كه از آن ها ياد كرده، به كار نبرده است، ولى تعبيرهايى وجود دارد كه به خوبى نبوت آن ها را اثبات مى كند؛ از جمله: نبوت حضرت آدم(عليه السلام)كه در آيات ذيل آمده است:
(إِنَّ اللّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ)[2]؛ خداوند، آدم و نوح و آل ابراهيم و آل عمران را بر جهانيان برترى داد.
برترى آدم در رديف ساير پيامبران، بيانگر نبوت حضرت آدم(عليه السلام)است.
(وَ إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً...)؛ و هنگامى كه پروردگارت به فرشتگان مى فرمود: من بر روى زمين خليفه اى -از طرف خود- قرار داده ام.
(وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها...)[3]؛ و همه نام ها را به آدم آموخت.
بر اساس معارف قرآنى، خليفه ى خداوند در زمين و كسى كه به طور مستقيم، علوم و معارف را از خداوند دريافت كرد و سپس آموزگار ملائكه گرديد، داراى مقام نبوت و رسالت از جانب پروردگار نيز هست.
منابعى براى آگاهى بيشتر:
1. تاريخ پيامبران از آدم تا خاتم، ص 93.
2. همراه با پيامبران در قرآن، ص 51 به بعد.
پی نوشتها:
[1]. ر.ك: بحارالانوار، ج 11.
[2]. آل عمران، 33.
[3]. بقره، 31.
منبع: پرسش ها و پاسخ هايى پيرامون نبوت و رسالت، فاضل عرفان، انتشارات مركز مديريت حوزه علميه (1383).
