پرسش :
آيا اعتقاد به معاد در ميان اقوام قبل از تاريخ وجود داشته است؟
پاسخ :
مي دانيم دوران زندگي بشر را به دو دوران تقسيم مي کنند دوراني که خط اختراع شده بود و انسان توانست نوشته هائي از خود به يادگار بگذارد، و آن را دوران تاريخ مي نامند، و دوران قبل از اختراع خط که طبعاً نتوانست شرح زندگي خود را به صورت تاريخ مدوّن درآورد، و آن را دوران قبل از تاريخ مي نامند.
ولي عدم اختراع خط در آن زمان هرگز دليل بر اين نيست که ما دسترسي به حالات آنها نداشته باشيم، چرا که آن قدر آثار از آن اقوام در زير زمين، در غارها، و مانند آن، به يادگار مانده که مي تواند تا حدّ زيادي پرده از روي اسرار زندگي آنان بردارد.
هنوز دانشمندان با حفاري در نقاط مختلف جهان، خانه ها و شهرها و ابزارهاي مختلف، زندگي اقوام قبل از تاريخ را جستجو مي کنند، و بعد از پيدا کردن دقيقاً روي آنها مطالعه کرده و تاريخ زندگي و تمدن آنان را بازنويسي مي کنند و از اين طريق، به عقائد مذهبي آنان نيز پي مي برند.
«ساموئيل کينگ» جامعه شناس معروف در کتاب خود مي نويسد
«اسلاف انسان امروز (که آثار آنان در حفريات پيدا شده) يعني «نئاندرتالها» داراي مذهب بودند، به دليل اينکه مرده هاي خود را به وضع مخصوصي به خاک مي سپردند، و ابزار کارشان را کنارشان مي نهادند و به اين طريق، عقيده خود را به وجود دنياي ديگر به ثبوت مي رساندند» (جامعه شناسي ساموئيل کينگ 1/291).
مي دانيم انسانهاي نئاندرتال مربوط به دهها هزار سال قبل مي باشند، در زماني که هنوز نه خط اختراع شده بود و نه تاريخ بشر آغاز گشته بود.
يقيناً کيفيت عمل آنها يک کار خرافي بوده، زيرا مي دانيم ابزار کار دنيا چيزي نيست که در زندگي ديگر به کار آيد، ولي انگيزه و ريشه اين عمل که ايمان به زندگي بعد از مرگ است، واقعيتي است که در ميان آنها وجود داشت. در دائرة المعارف قرن بيستم از «هربرت اسپنيسر» در کتاب «اصول علم الاجتماع» نقل شده، که انسانهاي نخستين چون قادر به تفکّر (عميق) نبودند جهان پس از مرگ را به مقدار توانائي عقل خويش درک مي کردند، و لذا در مورد جزئيات اين زندگي سخنان عجيب و غريب و احياناً آميخته با خرافات داشتند. بسياري از آنها در عين اعتراف به عالم پس از مرگ، اين زندگي را مخصوص کساني مي دانستند که به مرگ طبيعي از دنيا بروند، و بعضي آن را مخصوص قهرمانان و نيرومندان مي پنداشتند. گروهي از اقوام پيشين، اسلحه ميّت را با او دفن مي کردند و وسائل منزل را با زنان، و اسباب بازي را با کودکان (تا در زندگي پس از مرگ از آن بهره گيرند!).
شکي نيست اين خرافات وحشتناک زائيده افکار منحط اين اقوام بوده، ولي همگي بيانگر يک نکته است و آن اينکه اعتقاد به عالم پس از مرگ، عقيده ريشه دار در ميان اقوام نخستين بوده است.
www.eporsesh.com
مي دانيم دوران زندگي بشر را به دو دوران تقسيم مي کنند دوراني که خط اختراع شده بود و انسان توانست نوشته هائي از خود به يادگار بگذارد، و آن را دوران تاريخ مي نامند، و دوران قبل از اختراع خط که طبعاً نتوانست شرح زندگي خود را به صورت تاريخ مدوّن درآورد، و آن را دوران قبل از تاريخ مي نامند.
ولي عدم اختراع خط در آن زمان هرگز دليل بر اين نيست که ما دسترسي به حالات آنها نداشته باشيم، چرا که آن قدر آثار از آن اقوام در زير زمين، در غارها، و مانند آن، به يادگار مانده که مي تواند تا حدّ زيادي پرده از روي اسرار زندگي آنان بردارد.
هنوز دانشمندان با حفاري در نقاط مختلف جهان، خانه ها و شهرها و ابزارهاي مختلف، زندگي اقوام قبل از تاريخ را جستجو مي کنند، و بعد از پيدا کردن دقيقاً روي آنها مطالعه کرده و تاريخ زندگي و تمدن آنان را بازنويسي مي کنند و از اين طريق، به عقائد مذهبي آنان نيز پي مي برند.
«ساموئيل کينگ» جامعه شناس معروف در کتاب خود مي نويسد
«اسلاف انسان امروز (که آثار آنان در حفريات پيدا شده) يعني «نئاندرتالها» داراي مذهب بودند، به دليل اينکه مرده هاي خود را به وضع مخصوصي به خاک مي سپردند، و ابزار کارشان را کنارشان مي نهادند و به اين طريق، عقيده خود را به وجود دنياي ديگر به ثبوت مي رساندند» (جامعه شناسي ساموئيل کينگ 1/291).
مي دانيم انسانهاي نئاندرتال مربوط به دهها هزار سال قبل مي باشند، در زماني که هنوز نه خط اختراع شده بود و نه تاريخ بشر آغاز گشته بود.
يقيناً کيفيت عمل آنها يک کار خرافي بوده، زيرا مي دانيم ابزار کار دنيا چيزي نيست که در زندگي ديگر به کار آيد، ولي انگيزه و ريشه اين عمل که ايمان به زندگي بعد از مرگ است، واقعيتي است که در ميان آنها وجود داشت. در دائرة المعارف قرن بيستم از «هربرت اسپنيسر» در کتاب «اصول علم الاجتماع» نقل شده، که انسانهاي نخستين چون قادر به تفکّر (عميق) نبودند جهان پس از مرگ را به مقدار توانائي عقل خويش درک مي کردند، و لذا در مورد جزئيات اين زندگي سخنان عجيب و غريب و احياناً آميخته با خرافات داشتند. بسياري از آنها در عين اعتراف به عالم پس از مرگ، اين زندگي را مخصوص کساني مي دانستند که به مرگ طبيعي از دنيا بروند، و بعضي آن را مخصوص قهرمانان و نيرومندان مي پنداشتند. گروهي از اقوام پيشين، اسلحه ميّت را با او دفن مي کردند و وسائل منزل را با زنان، و اسباب بازي را با کودکان (تا در زندگي پس از مرگ از آن بهره گيرند!).
شکي نيست اين خرافات وحشتناک زائيده افکار منحط اين اقوام بوده، ولي همگي بيانگر يک نکته است و آن اينکه اعتقاد به عالم پس از مرگ، عقيده ريشه دار در ميان اقوام نخستين بوده است.
www.eporsesh.com
