پرسش :

آيا نااميدی از حل مشكلات زندگی، انگيزه پيدايش مهدوديت شده است؟

پاسخ :
نخیر، صحیح نیست زیرا که اندیشه و اعتقاد به مهدویت نشأت گرفته از اصل وحی و ارسال رسل است، و مهدویت یعنی حافظ شریعت، چون شریعت اسلام شریعت خاتم است، مهدویت نیز برای حفظ این شریعت می باشد تا زمانی که اراده خداوند تعلق بگیرد. و چون مهدویت بدون اصل نبوت مفهوم نیست باید دانست که هدف انبیاء و پیامبر خاتم اسلام همان رشد دادن به انسانها و پرورش استعدادهای عظیم او و مهیا کردن و تربیت نمودن انسانهایی برای بهشت خداوند بوده است و با این نگاه مؤمن حتی در متن رنج‌ها و مشکلات به سازندگی و تربیت خودش تحت برنامه وحی می پردازد و اگر فرض کنیم در زندگی هیچ مشکلی وجود نداشته باشد باز نیاز به مهدی (عج) وجود دارد، زیر تربیت استعدادهای عظیم و ساخته شدن انسان برای منازل متعددی که در معاد در پیش دارد، ضرورت وجود یک معلمی که از غیب می‌داند و حافظ وحی و مربی انسان‌ها و تکامل دهنده نفس انسانی می باشد و تکویناً بر من و نفس من احاطه دارد و از من به من نزدیک‌تر است. «النبی اولی باالمومنین من انفسهم...؛ یعنی پیامبر از نفس مؤمنین بخودشان نزدیک‌تر است.»
پس ضرورت وجود حضرت مهدی (عج) یک نیاز تربیتی و اعتقادی است و چون راه طولانی است (معاد)، ضرورت وجود راهبر (نبی و وصی نبی)، امری عقلی است زیرا که نشان دادن راه های طولانی‌تر و بزرگ‌تر از سزح این جهان را وحی به عهده دارد و کسانی که وحی به آنها سپرده شده است عهده دار تربیت نفوص و ایجاد زمینه های مناسب برای این تربیت می باشد.

منبع: موسسه تحقیقاتی حضرت ولی عصر علیه السلام