پرسش :

روحانیت در رویارویى با زمان چه مسئولیتى دارد؟

پاسخ :
حدیث معروفى است: «اِذا ظَهَرَتِ البِدَعُ فَعَلى العالِمِ اَن یُظهِر عِلمَهُ وَ اِلاّ فَعَلَیهِ لَعنَةُ اللّه.» اگر بدعت ها پیدا بشود (بدعت؛ یعنى آن چیزى که جزو دین نیست، ولى نام دین به خودش گرفته است و مردم خیال مى کنند مال دین است)، اگر بدعت در میان مردم ظاهر شد، بر دانا است که [علمش را] اظهار بکند و بگوید. این حدیث شریف، وظیفه احیاى دین را از راه مبارزه با بدعت ها و تحریف ها که در درجه اول برعهده طبقه علما است، بیان مى کند.
ما اکنون بیش از هر چیزى نیازمندیم به یک رستاخیز دینى و اسلامى، به یک احیاى تفکر دین، به یک نهضت روشنگر اسلامى.1 روحانیون بزرگ ما باید به این نکته توجه کنند که دوام روحانیت و موجودیت اسلام در این کشور به این است که [رهبران] دین، ابتکار اصلاحات عمیقى را که امروزه ضرورى تشخیص داده مى شود، در دست بگیرند... انتظاراتى که نسل امروز از روحانیت و اسلام دارد، غیر از انتظاراتى است که نسل هاى گذشته داشته اند.
اگر روحانیت ما هرچه زودتر نجنبد و گریبان خود را از چنگال عوام خلاص و قواى خود را جمع و جور نکند و روشن بینانه گام برندارد، خطر بزرگى از ناحیه رجال اصلاح طلب و بى علاقه به دیانت، متوجه آنان خواهد شد. امروز این ملت، تشنه اصلاحات نابسامانى هاست و فردا تشنه تر خواهد شد.2
پی نوشتها:
1 .ده گفتار، علامه شهید مرتضی مطهری(ره)، صص 150 و 151.
2 .همان، صص 273 و 274.
www.irc.ir