ذکر نکته مهمّى در اینجا ضرورى به نظر مى رسد، و آن اینکه: اگر با یک سرى تمهیدات لازم بتوانیم در سطح کشور، موفّق به جداسازى مراکز درمانى خواهران از برادران شویم، با توجّه به اینکه هر پزشکى در طول دوران دانشجویى خود باید هر چند مختصر از انواع و اقسام اختلالات و بیمارى ها چه در مورد آقایان و چه خانمها آگاهى یافته و آموزش ببیند، اعمّ از انجام معاینات کامل، آگاهى از بیمارى هاى زنان، و چگونگى انجام زایمان سالم و مانند آن، و با توجّه به اینکه در مورد دانشجویان، این موارد بیشتر آموزشى هستند تا درمانى، یعنى ممکن است نجات جان بیمار در همان زمان وابسته به این درمان نباشد، امّا به وسیله این آموزش (که در بیمارستانهاى آموزشى صورت مى گیرد )دانشجو براى مراحلى که در آینده زندگى بیماران وابسته به وجود او خواهد بود، آماده مى شود. و از این رو هر یک از دانشجویان در دوره هاى مختلف، ملزم و مجبور به گذراندن واحدهاى درسى (در بیمارستانهایى که بیماران آن اعم از زنان و مردان مى باشند)، و فراگیرى تمام مسائل و امتحان دادن در پایان دوره مى باشند، تا بتوانند در نهایت فارغ التحصیل موفّقى باشند. با در نظر گرفتن تمامى این شرایط، بفرمایید تکلیف و وظیفه دانشجو چیست؟ آیا مى تواند به خاطر رعایت مسائل شرعى از فراگیرى کامل بسیارى از مسائل بگذرد، و در نتیجه در گذراندن واحدهاى درسى هم ناموفّق باشد، و یا در هر شرایطى و با هر وسیله اى باید به فراگیرى صحیح کارش بپردازد، تا در آینده دچار مشکل نشود؟ و به طور کلى، چگونه مى توان بین وظیفه پزشکى و دانشجویى که در کتب پزشکى بر انجام آن تأکید شده، و وظیفه شرعى و اسلامى که طبیعتاً نباید با وظیفه پزشکى تناقض داشته باشد جمع کرد؟