معمول است که در زنان حامله مبتلا به سرطان «مثلاً سرطان پستان» اگر سرطان از نوع پیشرفته باشد حمل در هر مرحله اى باشد سقط درمانى را انجام داده و به درمان مادر مى پردازند. و این کار از «دو نظر» اهمّیت دارد: نخست اینکه حیات مادر در خطر است، و دیگر اینکه با اجازه ندادن به ختم حاملگى هم مادر از بین مى رود و هم فرزند بدون مادر به جاى مى ماند. بدین جهت اگر سرطان از نوع اوّلیه باشد، و حاملگى در ماه هاى انتهایى، صبر مى کنند تا جنین به حدّ قابلیت زندگى برسد، و سپس با عمل جرّاحى آن را زودتر از موعد از شکم خارج، و تحت مراقبت ویژه او را بزرگ مى کنند. و اگر حاملگى در ماه هاى اولیه باشد، سقط درمانى انجام شده، و درمان سرطان هم صورت مى پذیرد. البتّه در این موارد سقط درمانى در صورتى انجام مى پذیرد که درمان اساسى سرطان براى جنین مضر باشد، مثل شیمى درمانى. یا اشعه درمانى; آنچه در بالا آمد از منظر شرع چه حکمى دارد؟