ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1376 -1270 ش)، نویسنده. در اصفهان از خانواده‏اى بزرگ و عالم متولد شد. نسبت وى از جانب پدر به جبل عامل و از مادر به اصفهان مى‏رسد. سید محمدعلى براى تحصیل به بیروت رفت و پس از اتمام تحصیلات در سال 1915 م به دعوت انجمن ملیّون ایران براى مبارزه علیه روس و انگلیس به برلن رفت و در آنجا با تنى چند از فضلا و وطن پرستان، محمد قزوینى، پورداوود و حسین كاظم‏زاده آشنا شد. جمالزاده بعد از پراكنده شدن جمع ملیون، مدتى در برلن ماند و از آنجا به ژنو رفت و در دفتر بین‏المللى كار، در ژنو، شروع به فعالیت كرد. وى در دوران جنگ جهانى دوم در ژنو منزوى شد و دل به خواندن و نوشتن مقالات و داستانهاى خود خوش كرد. جمالزاده در عهد زمامدارى رضاشاه تقریباً خاموشى گزیده بود ولى در مواردى كارهایى نیز انجام داده است، مثل نشر «مجله علم و هنر» در ژنو. با فرارسیدن شهریور 1320 ش حیات ادبى او شروع شد و چند داستان در تهران از او به چاپ رسید، «یكى بود یكى نبود» او ولوله‏اى در میان خوانندگان فارسى زبان انداخت، چه آنكه او بر خلاف عادت معمول نویسندگان معاصرش در داستان خود از لغات و اصطلاحات روزمره مردم استفاده كرد، و این خود ویژگى خاص نوشته‏هاى اوست، او تا پایان حیات در ژنو زندگى كرد و در همان شهر دفن شد. جمالزاده آثار بسیار و ارزنده‏اى از خود به جاى گذاشته است، از جمله این آثار: «گنج شایگان»؛ «تاریخ روابط روس و ایران»؛ «دارالمجانین»؛ «سرگذشت عموحسین على»؛ «صحراى محشر»؛ «گلشن دیوان»؛ «خاك و آدم»؛ «دشمن ملت»؛ «كشكول جمالى».
فعالیت ها : : مشاهیر / نویسندگی