محمدعلی جمال زاده
(1376 -1270 ش)، نویسنده. در اصفهان از خانوادهاى بزرگ و عالم متولد شد. نسبت وى از جانب پدر به جبل عامل و از مادر به اصفهان مىرسد. سید محمدعلى براى تحصیل به بیروت رفت و پس از اتمام تحصیلات در سال 1915 م به دعوت انجمن ملیّون ایران براى مبارزه علیه روس و انگلیس به برلن رفت و در آنجا با تنى چند از فضلا و وطن پرستان، محمد قزوینى، پورداوود و حسین كاظمزاده آشنا شد. جمالزاده بعد از پراكنده شدن جمع ملیون، مدتى در برلن ماند و از آنجا به ژنو رفت و در دفتر بینالمللى كار، در ژنو، شروع به فعالیت كرد. وى در دوران جنگ جهانى دوم در ژنو منزوى شد و دل به خواندن و نوشتن مقالات و داستانهاى خود خوش كرد. جمالزاده در عهد زمامدارى رضاشاه تقریباً خاموشى گزیده بود ولى در مواردى كارهایى نیز انجام داده است، مثل نشر «مجله علم و هنر» در ژنو. با فرارسیدن شهریور 1320 ش حیات ادبى او شروع شد و چند داستان در تهران از او به چاپ رسید، «یكى بود یكى نبود» او ولولهاى در میان خوانندگان فارسى زبان انداخت، چه آنكه او بر خلاف عادت معمول نویسندگان معاصرش در داستان خود از لغات و اصطلاحات روزمره مردم استفاده كرد، و این خود ویژگى خاص نوشتههاى اوست، او تا پایان حیات در ژنو زندگى كرد و در همان شهر دفن شد. جمالزاده آثار بسیار و ارزندهاى از خود به جاى گذاشته است، از جمله این آثار: «گنج شایگان»؛ «تاریخ روابط روس و ایران»؛ «دارالمجانین»؛ «سرگذشت عموحسین على»؛ «صحراى محشر»؛ «گلشن دیوان»؛ «خاك و آدم»؛ «دشمن ملت»؛ «كشكول جمالى».
تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.