ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : مردان موسیقی سنتی و نوین ایران (جلد اول)
به سال 1310 غلامعلى رومى در شهرستان سنندج متولد شد. پدر و مادر وى كه از صدایى خوش و لطیف برخوردار بودند، مخصوصاً پدرش ردیفهاى موسیقى ایرانى را به خوبى مى‏دانست و با شادروان سید على‏اصغر كردستانى كه یكى از خوانندگان بزرگ كردستان بود و آوازه‏ى شهرتش سراسر مناطق كردنشین سلسله جبال زاگرس را فراگرفته بود معشور و مأنوس بود و همین انس و الفت و میراث خدادادى كه از پدر و مادر به وى رسید بود موجب شد كه هر وقت زمزمه‏اى بكند با تشویق و استقبال پدر و مادر و دوستانش روبرو گردد. وى در سال اول دبیرستان بود كه با دوستانش یك روز از كوچه باغهاى سنندج مى‏گذشت و به اصرار همین دوستان كه از او خواسته بودند براى آنها بخواند، شروع به خواندن مى‏كند كه ناگهان در باغى باز مى‏شود و شخصى كه خیلى مرتب و خوش لباس بود و بعدها معلوم شد كه وى سرهنگ دفترى شاگرد ارزنده‏ى مرحوم استاد صبا بوده و در نواختن ویولن و سه‏تار صاحب مكتبى خاص است، رومى و دوستانش را به باغ خود دعوت مى‏كند. رومى پس از اجراى چند قطعه آواز مورد تشویق و تمجید آقاى دفترى قرار گرفته و همزبان با این جریان وى را به رادیو سنندج دعوت مى‏نمایند، وى بعد از چند جلسه تمرین، اولین برنامه‏ى خود را در پاییز سال 1327 در رادیو سنندج اجرا مى‏كند این برنامه كه آهنگى بود در مایه «سه‏گاه» بى‏اندازه در خطه‏ى كردستان مورد توجه قرار مى‏گیرد و موجب شهرت فراوان او مى‏گردد. از آن به بعد رومى تا پایان تحصیلات خود مرتباً هفته‏اى یكبار در رادیو سنندج برنامه اجرا مى‏كرد. همزمان با اجراى برنامه‏هاى رادیو و ادامه‏ى تحصیلات، ردیفهاى آواز را زیر نظر آقایان: سرهنگ دفترى و سروان ناظرى كه پنجه‏ى نرم و شیرینى فرامى‏گیرد. غلامعلى رومى بعد از گرفتن دیپلم، براى ادامه تحصیل به تهران مى‏آید و در این زمان با هنرمند شایسته و استاد خوب، محمد بهارلو كه مردى صمیمى و خوش برخورد مى‏باشد و در آن زمان رئیس اركستر برنامه ارتش بود آشنا مى‏گردد و به وسیله ایشان به رادیو مى‏رود و در برنامه ارتش با هنرمند خوش‏صدا حسین خواجه امیرى (ایرج) كه در آن زمان دانش‏آموز دبیرستان نظام بود، مشتركا برنامه اجرا مى‏كند، رومى در ضمن با استفاده از استادان ارجمند محمود كریمى و غلامحسین بنان كه نامشان براى همیشه در موسیقى اصیل ایران جاودان مى‏باشد، ردیفها را یاد مى‏گیرد و كم‏كم به برنامه‏هاى رادیو تهران و سپس رادیو ایران راه مى‏یابد و تا پایان دوره‏ى تحصیلات در دانشكده ادبیات خواننده رسمى رادیو ایران بود، وى كنسرتهاى زیادى به نفع مؤسسات خیریه و تیمارستانها برپا كرد و عشق و علاقه‏ى فراوانى داشت براى مردم محروم و علاقمند بخواند. وى با هنرمندان ارزشمند و بزرگى نظیر: محمد میرنقیبى، محمد بهارلو، مجید وفادار و مشیر همایون شهردار همكارى داشته و حدود هفتاد و پنج ترانه و تصنیف محلى خواند كه اكثر آنها ترانه‏هاى اصیل و محل كردى بوده است كه كارى ارزنده و خدمتى درخور توجه به هنر موسیقى كردستان ایران بوده است و نیز به عنوان اولین خواننده‏ى لیسانسیه رادیو ایران، از مسئولین وقت رادیو جایزه دریافت كرد. رومى در سال 1337 به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد و چند سالى دبیر دبیرستان شاپور تجریش بود و پس از آن به عنوان دبیر دبیرستانهاى ایرانى در كشور عراق انتخاب و رهسپار آن دیار مى‏گردد، مدتى سرپرست دبیرستان علوم در نجف اشرف مى‏شود و سپس به بغداد مى‏آید كه مدت چهار سال جمعاً در كشور عراق مى‏ماند و در همانجا ازدواج مى‏كند كه حاصل آن ازدواج سه فرزند دختر است كه هر سه آنها نیز از هنر بهره‏اى برده‏اند. غلامعلى رومى پس از مراجعت به ایران با توجه به سابقه كار و تحصیلاتش، پستهایى به وى محول مى‏گردد كه عبارت بودند از: رئیس دبیرستان (كوروش كبیر سابق) باختران، معاونت امور تربیتى استان تهران، رئیس دانشسراى هنر تهران، سرپرست سازمان ملى فولكلور ایران، مدیر كل فرهنگ و ارشاد اسلامى كردستان، معاون هنرى اداره‏ى كل پژوهش و آموزش هنرى، سرپرست فرهنگسراى نیاوران. وى در سال 1363 به علت گرفتارى خانوادگى با تقاضاى شخصى بازنشسته گردید.
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / موسيقي