غلامعلی رومی
به سال 1310 غلامعلى رومى در شهرستان سنندج متولد شد. پدر و مادر وى كه از صدایى خوش و لطیف برخوردار بودند، مخصوصاً پدرش ردیفهاى موسیقى ایرانى را به خوبى مىدانست و با شادروان سید علىاصغر كردستانى كه یكى از خوانندگان بزرگ كردستان بود و آوازهى شهرتش سراسر مناطق كردنشین سلسله جبال زاگرس را فراگرفته بود معشور و مأنوس بود و همین انس و الفت و میراث خدادادى كه از پدر و مادر به وى رسید بود موجب شد كه هر وقت زمزمهاى بكند با تشویق و استقبال پدر و مادر و دوستانش روبرو گردد.
وى در سال اول دبیرستان بود كه با دوستانش یك روز از كوچه باغهاى سنندج مىگذشت و به اصرار همین دوستان كه از او خواسته بودند براى آنها بخواند، شروع به خواندن مىكند كه ناگهان در باغى باز مىشود و شخصى كه خیلى مرتب و خوش لباس بود و بعدها معلوم شد كه وى سرهنگ دفترى شاگرد ارزندهى مرحوم استاد صبا بوده و در نواختن ویولن و سهتار صاحب مكتبى خاص است، رومى و دوستانش را به باغ خود دعوت مىكند. رومى پس از اجراى چند قطعه آواز مورد تشویق و تمجید آقاى دفترى قرار گرفته و همزبان با این جریان وى را به رادیو سنندج دعوت مىنمایند، وى بعد از چند جلسه تمرین، اولین برنامهى خود را در پاییز سال 1327 در رادیو سنندج اجرا مىكند این برنامه كه آهنگى بود در مایه «سهگاه» بىاندازه در خطهى كردستان مورد توجه قرار مىگیرد و موجب شهرت فراوان او مىگردد. از آن به بعد رومى تا پایان تحصیلات خود مرتباً هفتهاى یكبار در رادیو سنندج برنامه اجرا مىكرد. همزمان با اجراى برنامههاى رادیو و ادامهى تحصیلات، ردیفهاى آواز را زیر نظر آقایان: سرهنگ دفترى و سروان ناظرى كه پنجهى نرم و شیرینى فرامىگیرد.
غلامعلى رومى بعد از گرفتن دیپلم، براى ادامه تحصیل به تهران مىآید و در این زمان با هنرمند شایسته و استاد خوب، محمد بهارلو كه مردى صمیمى و خوش برخورد مىباشد و در آن زمان رئیس اركستر برنامه ارتش بود آشنا مىگردد و به وسیله ایشان به رادیو مىرود و در برنامه ارتش با هنرمند خوشصدا حسین خواجه امیرى (ایرج) كه در آن زمان دانشآموز دبیرستان نظام بود، مشتركا برنامه اجرا مىكند، رومى در ضمن با استفاده از استادان ارجمند محمود كریمى و غلامحسین بنان كه نامشان براى همیشه در موسیقى اصیل ایران جاودان مىباشد، ردیفها را یاد مىگیرد و كمكم به برنامههاى رادیو تهران و سپس رادیو ایران راه مىیابد و تا پایان دورهى تحصیلات در دانشكده ادبیات خواننده رسمى رادیو ایران بود، وى كنسرتهاى زیادى به نفع مؤسسات خیریه و تیمارستانها برپا كرد و عشق و علاقهى فراوانى داشت براى مردم محروم و علاقمند بخواند. وى با هنرمندان ارزشمند و بزرگى نظیر: محمد میرنقیبى، محمد بهارلو، مجید وفادار و مشیر همایون شهردار همكارى داشته و حدود هفتاد و پنج ترانه و تصنیف محلى خواند كه اكثر آنها ترانههاى اصیل و محل كردى بوده است كه كارى ارزنده و خدمتى درخور توجه به هنر موسیقى كردستان ایران بوده است و نیز به عنوان اولین خوانندهى لیسانسیه رادیو ایران، از مسئولین وقت رادیو جایزه دریافت كرد.
رومى در سال 1337 به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد و چند سالى دبیر دبیرستان شاپور تجریش بود و پس از آن به عنوان دبیر دبیرستانهاى ایرانى در كشور عراق انتخاب و رهسپار آن دیار مىگردد، مدتى سرپرست دبیرستان علوم در نجف اشرف مىشود و سپس به بغداد مىآید كه مدت چهار سال جمعاً در كشور عراق مىماند و در همانجا ازدواج مىكند كه حاصل آن ازدواج سه فرزند دختر است كه هر سه آنها نیز از هنر بهرهاى بردهاند.
غلامعلى رومى پس از مراجعت به ایران با توجه به سابقه كار و تحصیلاتش، پستهایى به وى محول مىگردد كه عبارت بودند از: رئیس دبیرستان (كوروش كبیر سابق) باختران، معاونت امور تربیتى استان تهران، رئیس دانشسراى هنر تهران، سرپرست سازمان ملى فولكلور ایران، مدیر كل فرهنگ و ارشاد اسلامى كردستان، معاون هنرى ادارهى كل پژوهش و آموزش هنرى، سرپرست فرهنگسراى نیاوران. وى در سال 1363 به علت گرفتارى خانوادگى با تقاضاى شخصى بازنشسته گردید.
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
