محمد سراب تنکابنی

(1124 -1040 ق)، فقیه، اصولى، فیلسوف و متكلم امامى. معروف به فاضل سراب. وى با شیخ جعفر قاضى معاصر بود و در محضر علامه‏ى مجلسى و محقق خوانسارى تلمذ كرد. او از شاگردان محقق سبزوارى در فقه بود. از استادانش مجلسى و سبوزارى اجازه‏ى روایت داشت. ملا محمدعلى استرآبادى و شیخ على عاملى، نوه‏ى شهید ثانى، نیز به وى اجازه دادند. فرزندانش ملا محمد صادق و ملا محمدرضا و همچنین ملا محمد شفیع لاهیجى و سید محم صادق حسینى و شیخ زین‏الدین خوانسارى از وى اجازه‏ى روایت كسب كردند. در اصفهان از دنیا رفت و در محل خاجو در اول تخت پولاد دفن شد. از آثارش: «اثبات الصانع القدیم بالبرهان القاطع القویم»؛ «اثبات الواجب»؛ «سفینه النجاه»، در كلام؛ حاشیه بر «شرح لمعه»؛ رساله اى در «الاجماع»؛ «حجیه الاخبار»؛ چهار رساله در «وجوب الجمعه»؛ «ضیاء القلوب»، در امامت؛ حاشیه بر «مدارك الاحكام»، حاشیه بر «معالم الاصول»؛ حاشیه بر «ذخیره المعاد» محقق سبزوارى؛ حاشیه بر «آیات الاحكام» اردبیلى.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.