ابوعیسی محمد ترمذی

(ح 279 -209 ق)، حافظ، محدث و مصنف. اهل بوغ ترمذ، بر كناره‏ى جیحون، بود. به دنبال حدیث به خراسان و عراق و حجاز سفر كرد و از قتیبه بن سعید و اسحاق به راهویه و محمد بن عمرو بلخى و محمد بن حمید رازى و ابراهیم بن عبدالله هروى و سوید مروزى و صالح بن عبدالله ترمذى و محمد بن ابى‏معشر سندى و بسیارى دیگر حدیث شنید. علم حدیث را از بخارى آموخت و در بسیارى از مشایخ با وى مشاركت داشت. احمد بن اسماعیل سمرقندى و ابوحامد احمد مروزى و احمد بن على حسنویه و احمد بن یوسف نسفى و اسد بن حمدویه نسفى و عبد بن محمد نسفى و على بن عمر سمرقندى و ابوالعباس محمد بن احمد محبوب و هیثم بن كلیب شاشى و بسیارى دیگر از وى حدیث شنیدند. ادریسى گوید كه ابوعیسى در قدرت حافظه ضرب‏المثل بود و حاكم گوید كه بعد از بخارى در خراسان از نظر علم و حفظ، خلف شایسته‏اى چون او نبود. در اواخر عمر نابینا شد و در قریه‏ى بوغ ترمذ درگذشت. وى صاحب یكى از «صحاح» ششگانه است. از آثارش: «الجامع الصحیح» یا «جامع ترمذى»، در حدیث،: در دو مجلد؛ «الشمائل النبویه»، «التاریخ»؛ «العلل»، در حدیث؛ رساله‏اى در «خلاف و جدل».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.