نجیب الدین نجیب گلپایگانی

(وف 665 ق)، شاعر، متخلص به نجیب. ملقب به ملك‏الشعراء. وى شاعرى قصیده‏سرا بود. بعضى از مؤلفان او را مداح سلاجقه و عده‏اى مداح امراى قلعه‏ى وساق یا وشاق (نزدیك نطنز كاشان) و بعضى او را در شمار شاعران بعد از كمال‏الدین اسماعیل در عراق مى‏دانند. زمانى كه ركن‏الدین غورسانجى، پسر سلطان محمد خوارزمشاه، در اصفهان مستقر شد، نجیب‏الدین به دستیارى عمادالملك ساوجى، وزیر ركن‏الدین كه با وى سابقه‏ى دوستى داشت، به دربار راه یافت و از عمال دربار در عراق گردید و مداح پادشاه و وزیرش شد. نجیب‏الدین در ایام اقامت در اصفهان به مداحى صدرالدین خجندى نیز پرداخت. بعد از زوال دولت غور سانجى، نجیب‏الدین به وطن خود بازگشت و عزلت اختیار كرد و همان جا درگذشت. آقا بزرگ در «الذریعه» به نقل از صاحب «شاهد صادق» سال وفات وى را 653 ق ذكر كرده و به گفته‏ى تذكره‏ى «روز روشن» وى با مجیر بیلقانى (م 586 ق) معاصر بوده است. از آثار وى: مثنوى «بشر و هند»، بر وزن «لیلى و مجنون» نظامى، «دیوان» شعر، مشتمل بر قصاید و مقطعات و رباعیات، نزدیك و هزار بیت. در «هدیةالعارفین» نام وى به صورت نجیب‏الدین ناصح بن ظفر ابوالشرف جرفادقانى ذكر شده و در دنباله‏ى آن آمده كه او كتاب «تاریخ یمینى» را از عربى به فارسى ترجمه كرده است.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.