علی رستمی
على رستمى، از خوانندگان خوب و بااستعداد است كه در فرودینماه سال 1324 در شهرستان خمین دیده به جهان باز كرد.
صداى خوش كه یكى از نعمتهاى بزرگ الهى است در خانواده وى موروثى بود زیرا پدربزرگ و پدر وى از صدایى خوب و گرم نیز بهرهور بودند و در منزل ایشان همیشه هنرمندان محلى و غیرمحلى رفت و آمد داشتند و محفلى هنرى و دائمى ایشان بود.
به هر حال على رستمى، از شش، هفت سالگى بنا به تشویق پدر خود شروع به تمرین و خواندن كرد و بر اثر دوستى و معاشرتى كه با زندهیاد حسین قوامى كه در آن زمان افسر ارتش بود و در آن منطقه مشغول خدمت بود، تحت تعلیم و مورد محبت این استاد قرار گرفت.
به مرور زمان، عشق به خواندن و موسیقى در نهاد على كه هنوز طفلى بیش نبود زنده و زندهتر مىگشت و شوق و اشتیاق وى به موسیقى موجب شد تا او در سال 1341 به تهران آمد و توسط زندهیاد عطااللَّه زاهد به شادروان استاد اسماعیل مهرتاش معرفى و در كلاس این استاد مدت سه سال همراه با هنرمندان بنام و مشهورى چون: محمدرضا شجریان، منتشرى و وفایى در كلاس آواز شركت و از محضر آن استادان كمنظیر كسب فیض كرد.
وى از سال 1343 در آموزشگاه «جاوید» كه به سرپرستى هنرمند و معلم باارزش عبداللَّه جهانپناه اداره مىشد رفت و از فیض حضور ایشان تلمذ كرد و مدتها خود معلم آواز كلاس موسیقى «جاوید» شد و توسط عبداللَّه جهانپناه به رادیو معرفى و چندین آهنگ ایشان را در رادیو اجرا نمود.
در سال 1345 كه تلویزیون تأسیس شد، از طریق امتحان كنكور و آزمایش حضورى به تلویزیون دعوت و پذیرفته شد و زیر نظر استادانى مثل شادروانان: محمود كریمى، حسین قوامى، مرتضى حنانه و نصراللَّه زرینپنجه شركت و اندوختههاى خود را درباره موسیقى سنتى و اجرا و شناخت هرچه بیشتر آن پربارتر كرد و بهره گرفت، سپس همراه با كمانچه استاد اصغر بهارى و سایر هنرمندان برنامههایى را در تلویزیون و رادیو اجرا كرد و شعراى بزرگى چون: مشفق كاشانى، جواهرى وجدى و مهدى سهیلى براى ترانههایى ساختند.
على رستمى، طى دوران فعالیتهاى هنرى خود، با هنرمندان بزرگى مثل: اصغر بهارى، رضا ورزنده، عباس زندى، جواد لشگرى، جهانگیر ملك و امیرناصر افتتاح همكارى داشته، وى كارمند شهردارى منطقه هفت تهران بود كه از تاریخ 66/9/15 به مركز سرود و آهنگهاى انقلابى منتقل گردید.
شاعر خوشقریحه و بزرگ معاصر، استاد ابوالحسن ورزى، دربارهى على رستمى قطعه شعرى زیبا سروده كه از نظر گرامى خوانندگان عزیز مىگذرد:
«نغمه رستمى»
چون رستمى به نغمه دهان باز مىكند
شورى بپا ز گرمى آواز مىكند
در بزم هركسى كه نهد پا بدوستى
او را ز لطف خویش سرافراز مىكند
جانانه است نغمه شورآفرین او
در شور چون اشاره به شهناز مىكند
خوانندگان اگر همه افسونگرى كنند
او چون پیمبرى است كه اعجاز مىكند
اعجاز او سرود دلاویز او بود
آن جانفزا سرود كه او ساز مىكند
خواند اگر ز حافظ شیراز یك غزل
پرواز جان ز شوق بشیراز مىكند
خواند اگر ز من غزلى با نواى گرم
یارى بمن چو یار همآواز مىكند
از بس نواى دلكش او آسمانى است
تا آسمان دل همه پرواز مىكند
آرد برون ز ساز بسى نغمههاى نغز
هرجا كه همنوائى با ساز مىكند
چون مىكند عیان ز لب خویش رمز عشق
راز نهان ماست كه ابراز مىكند
گر بشنود كبوتر از او یك ترانه را
رقص طرب به لانه شهباز مىكند
در گوش هركسى رسد آواز گرم او
دورى ز بلبلان خوشآواز مىكند
هركس كه بشنود غزلى دلنشین از او
تحسین به شاعران غزلساز مىكند
چون نام او على است على باد! یار او
خود را بعشق او است كه دمساز مىكند
بلبل ز شرم نغمهسرائى نمىكند
هرجا كه او به نغمه دهان باز مىكند
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
